Πριν λίγες μέρες ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος κ. Νίκος Φίλης μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το σχέδιο Β του κ. Βαρουφάκη πραξικόπημα.
Ο κ. Νίκος Φίλης προκάλεσε αντιδράσεις στην αίθουσα με τις αναφορές του στο Γιάνη Βαρουφάκη. Είπε πως: “Τώρα το διαψεύδουν και οι φίλοι του. Αν ίσχυαν αυτά που λέει θα ήταν η πρώτη δίκη σε ειδικό δικαστήριο”.
Προφανώς η έννοια του πραξικοπήματος έγκειται στο ότι κανείς δεν μπορεί να προκαλέσει την έξοδο από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς τουλάχιστον να το αποφασίσει η Βουλή με αυξημένη ή έστω απλή πλειοψηφία.
Λίγες μέρες αργότερα ακολούθησε  ο υπουργός κ. Πανούσης ο οποίος μίλησε για εσχάτη προδοσία. Στη συνέντευξη που έδωσε στο Βήμα ο κ. Πανούσης είπε αναλυτικά τα εξής: “Η αποσταθεροποίηση του νομίσματος και κατ’ επέκταση η διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης, θέτουν ευθέως ζήτημα διατάραξης της εύρυθμης λειτουργίας του πολιτεύματος, άρθρο 134, παράγραφος 2, περίπτωση β’ του Ποινικού Κώδικα” (σ.σ. αδίκημα εσχάτης προδοσίας).
Πηγή: Βόμβες Πανούση: Εσχάτη προδοσία από το Βαρουφάκη 
Μετά από μια περίοδο αμηχανίας και αδειάσματος του κ. Βαρουφάκη από το Μέγαρο Μαξίμου, ο πρωθυπουργός στα τέλη της περασμένης εβδομάδας κάλυψε τον κ. Βαρουφάκη, δηλώντας πως ο ίδιος είχε δώσει εντολή για τη δημιουργία ενός σχεδίου Β.
Αρκετοί συμπέραναν πως η εκ των υστέρων αυτή κάλυψη δεν είναι άσχετη με πρακτικές που είχε δηλώσει δημόσια πως ακολουθεί ο  κ. Βαρουφάκης, όταν είχε ισχυριστεί πως κατέγραφε τις συνομιλίες στο Eurogroup.
Μια χώρα όμως δεν μπορεί να αλλάξει νόμισμα ή θέση σε στρατηγικές γεωπολιτικές επιλογές όπως είναι αυτή εκτός του ευρώ ή της Ε.Ε. ή του  ΝΑΤΟ κλπ με προσωπική εντολή ενός πρωθυπουργού ή κάποιας συγκυριακής κυβερνητικής επιτροπής, χωρίς απόφαση της Βουλής.
Μερίδα συνταγματολόγων υποστηρίζει επίσης πως τέτοιες αποφάσεις χρειάζονται ενισχυμένη πλειοψηφία των 3/5. Σκεφτείτε κάθε κυβέρνηση με 160 ή 151 βουλευτές να αλλάζει το νόμισμα και τους αμυντικούς προσανατολισμούς της χώρας.
Ακόμη και η σχετική απόφαση μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας μιας κυβέρνησης η οποία εξελέγη με βασικές δεσμεύσεις για την παραμονή της χώρας στη Δύση και το ευρώ, συνιστά υπέρβαση και ενδεχομένως παράβαση της λαϊκής εντολής και βούλησης.
Η Ελλάδα μέχρι στιγμής έχει αποφύγει τα χειρότερα χάρη στην ανεκτικότητα και υπομονή των εταίρων και συμμάχων που απορρέουν είτε από συμφέρον είτε από μεγαθυμία και όχι γιατί η πολιτική της ηγεσία διαθέτει κάποιο σχέδιο.
Φαίνεται μάλιστα να τα έχει αποφύγει γιατί καμιά σημαντική ή ασήμαντη περιφερειακή γεωπολιτική δύναμη δεν κρίνει πως έχει συμφέρον να έρθει σε ρήξη με τη δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας και οικονομίας για χάρη της Ελλάδας, αν και η κυβέρνηση της παλαβής αριστεράς προσπάθησε να βγάλει στο “σφυρί” τη χώρα προσφέροντάς την σε “δημοπρασία”.
Το ενδιαφέρον εντούτοις υπήρξε μηδενικό για τη “δημοπρασία” η οποία εκδηλώθηκε με κινήσεις όπως η περιοδεία του εξαδέλφου του πρωθυπουργού σε χώρες όπως το Ιράν, η Βενεζουέλα για να μη μιλήσουμε για τη Ρωσία και την Κίνα όπου οι προσεγγίσεις έγιναν σε υψηλότερο επίπεδο και ποικιλοτρόπως.
Τόσο τα πλάνα του κ. Βαρουφάκη, όσο και κάποιες μυστικές επαφές και περιοδείες στη Ρωσία και αλλού, αποκαλύπτουν την ύπαρξη σχεδίων καταστρατήγησης της λαϊκής βούλησης και εντολής.
Η απόφαση του πρωθυπουργού βέβαια για την επίτευξη συμφωνίας και παραμονής στο ευρώ ανέτρεψε όλα αυτά τα σχέδια.
Οι μέχρι τώρα αποκαλύψεις της ύπαρξης αυτών των σχεδίων ήδη συνιστούν ενδείξεις παραβίασης βασικών νόμων και άρθρων του Συντάγματος.   Εκτός των αρμόδιων υπουργών οι κατηγορίες παράβασης του νόμου εύκολα μπορούν να επεκταθούν και στον πρωθυπουργό αν είχε δώσει σχετικές εντολές ή απλά γνώριζε περί αυτών. Η κατάσταση αυτή όμως στη συνέχεια μπορεί εύκολα να μεταβάλει τη στάση του πρωθυπουργού από το στόχο της συμφωνίας και της παραμονής στο ευρώ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποφυγής των ευθυνών.
Πεποίθηση της στήλης δεν είναι πως ο πρωθυπουργός είχε τη βούληση και κάποιο σχέδιο εξόδου από το ευρώ ή αλλαγής του γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας.  Κάποια στελέχη της κυβέρνησής του ήταν σαφές, και πριν πάρουν θέσεις σ’ αυτήν αλλά αποδείχτηκε και στη συνέχεια, πως είχαν. Ο κ. Τσίπρας έχει εμπλακεί σε αυτήν την περιπέτεια από άγνοια κινδύνου και χαμηλό επίπεδο πολιτικής ανάλυσης  και αντίληψης, καθώς το βασικό προσόν που τον ανέδειξε στην εξουσία ήταν τα επικοινωνιακά χαρίσματα της εμφάνισης και ιδίως του τόνου της φωνής του που όταν το επεδίωκε θύμιζε τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Στην εξουσία τον ανέδειξε κυρίως η διάλυση του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης όπως εκφράστηκε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και όχι το ανύπαρκτο σχέδιο εξόδου από τη χρεοκοπία, του ΣΥΡΙΖΑ και του ιδίου.
Δεν αρκεί όμως η μίμηση της φωνής του ΑΓΠ που ως νεκρό σώμα του Ελ Σιντ, πάνω στο άλογο, κατατροπώνει τους εχθρούς.
Ο ΑΓΠ όμως εκτός από δημαγωγός ήταν και πολιτικά ευφυής όπως απέδειξαν βασικές επιλογές του όπως η παραμονή στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η αποφυγή της χρεοκοπίας του 1985 και η επιλογή της σύγκλισης στα πλαίσια της ένταξης στο ευρώ από το 1993 και μετά.

Κώστας Στούπας 

[email protected]