Δυο μάγκες γνώρισα στη ζωή μου που ήξεραν πότε να αποχωρήσουν: τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Αντώνη Σουρούνη

07.10.2016 15:18

Ο ΑΡΗΣ  ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΤΟΝ ΦΙΛΟ, ΤΟΝ ΤΑΞΙΔΕΥΤΗ, ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ – ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΖΙΝΟ 

Πέθανε ο Αντώνης.Ο Σουρούνης.Ο φίλος μου. Εξαιρετικός συγγραφέας,πότης και γυναικάς.Τον πήρα θυμάμαι κείνο το βράδυ να πάμε για Επίδαυρο, όπου έμενε για κάποια χρόνια. Ήρθε με παραμάσχαλα μια μποτίλια με τσίπουρο και μια προειδοποίηση. «Έτσι και σε δω να κρατάς με το να χέρι το τιμόνι κατέβηκα στο μπιτς φυτίλι». Μέχρι να φτάσουμε Επίδαυρο η μπουκάλα είχε ….στεγνώσει. Ο Αντώνης… Περιπλανώμενος μια ζωή. Στην Επίδαυρο αίφνης έμεινε πέντε χρόνια γιατί γούσταρε μια γυναίκα.

Ποτέ δεν έμενε σ’ ένα μέρος. Μια φορά μου τηλεφώνησε από την Ικαρία. Μια άλλη έβαλε τ’ ακουστικό κοντά σε τρεχούμενα νερά και μου είπε ότι την είχε καταβρεί στο… Καϊμακτσαλάν! Από γυναίκες δεν καταλάβαινε… Χριστό. Ένα φεγγάρι που Τα ‘χε με μια φίλη ηθοποιό πέρασε με το ταξί να την πάρει για ένα ταξίδι.. Εκείνη κατέβηκε με δυο τεράστιες βαλίτσες. Του ζήτησε να τη βοηθήσει και της απάντησε «αγάπη μου όταν σε γνώρισα σου είπα ότι καθένας μας κουβαλάει μόνο τα βάρη που μπορεί να σηκώσει»

Σύχναζε σε διάφορα μπαράκια αλλά το αγαπημένο του ήταν το Low Profile, στην Δημόκριτου. Συνήθως μάλιστα σε προχωρημένη ώρα ζητούσε από κάποια ξέμπαρκη κυρία να χορέψουν ένα ταγκό. Αγαπημένος ήταν ο Κοέν! Από το μπαράκι με πήρε ένα βράδυ να μου ζητήσει να γράψω κάτι κι εγώ στη συλλογή «Ο Δρόμος για την Ομόνοια» που εξέδωσε ο Καστανιώτης και τα λεφτά πήγαν στον μετανάστη που τραυμάτισε ένας φασίστας στην Ομόνοια. Έγραψα τότε το πρώτο μου διήγημα «Μια πεταλούδα στο Μπιτ Μπαζάρ».

Ο Αντώνης χαιρόταν να σαρκάζει και ν αυτοσαρκάζεται. Δεν ντυνόταν ακριβά αλλά πάντα ήταν κομψός. Προτιμούσε τις καμπαρντίνες που προμηθευόταν μαζί και μ’ άλλα ρούχα από την Αμερικανική Αγορά, της Αιόλου. Υπήρξε μέγας εραστής του καζίνο κι ειδικά της ρουλέτας. Πάνω εκεί έγραψε το έξοχο «Ο χορός των Ρόδων». Τελευταία φορά τον είδα πριν από χρόνια σ’  ένα δυαράκι στη Λυκαβηττού όπου τον συντρόφευε ένα ολόδροσο κορίτσι της Γαλλικής Φιλολογίας. Πέρυσι συνάντησα στου Γαβριηλίδη της κοινή μας αγαπημένη Δέσποινα Τομαζανη. Μου είπε ότι ο Αντώνης έπαθε εγκεφαλικό και έμενε σ’ έναν Οίκο ευγηρίας.Της μιλούσε τραυλίζοντας στο τηλέφωνο κι έκανε πλάκα.Του ζήτησε να πάει να τον δει αλλά εκείνος αρνήθηκε.Για μένα από τότε είχε τελειώσει ο Αντώνης κάθε παρτίδα με την ζωή.

Δυο μάγκες γνώρισα στη ζωή μου που ήξεραν πότε να αποχωρήσουν: Τον ΑλέκοΑλεξανδράκη και τον Αντώνη Σουρούνη Ο Αντώνης δεν ειναι μόνο ένας σπουδαίος συγγραφέας. Είναι ο ίδιος ένας από τους ήρωες του Ζενέ,του Ντοστογιέφσκυ,του Μπουκόφσκυ…

Μόλις πριν λίγο έμαθα ότι πέθανε ο Αντώνης. Τι καλό ταξίδι και μαλακίες. Πέθανε και τέρμα.

Άρης Σκιαδόπουλος (από το fb)





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014