8.12.2014 – Είναι οι Έλληνες βρωμιάρης λαός;

08.12.2014 07:54
της Δήμητρας Καφρομάνη
Σαν αρθογράφος, αμιγώς πολιτικό κείμενο δεν έχω γράψει ποτέ. Αφενός γιατί οι θεωρητικές μου γνώσεις είναι ελλιπείς, αφετέρου γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται τις μισές ώρες της ημέρας τους με τα θέματα αυτά, και σίγουρα έχουν σφαιρικότερη και σωστότερη άποψη από μένα, που δικαιούνται να μη σωπαίνουν.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω άποψη. Και μάλιστα ισχυρή.Γυναίκα, εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα τα τελευταία 26 χρόνια –τυχερή μέσα στην ανεργία- δεν έχω σταματήσει να δουλεύω ούτε μια μέρα.Είμαι όμως και μάνα και νοικοκυρά. Σκέφτομαι, εργάζομαι, πληρώνω, συνδιαλέγομαι.

Και ξεκινώ από τα ανάποδα για να φτάσω εκεί που πρέπει. Κοιτάω το μικρόκοσμο για να φτάσω στο σύνολο.

Ο μικρόκοσμός μου, είναι το σπίτι μου.

Θα το καθαρίσω; Δεν θα με φάνε τα σκουλήκια.

Θα το φροντίσω; Θα διατηρηθεί περισσότερο καιρό σε πολύ καλή κατάσταση.

Θα ποτίσω τα λουλούδια; Θα έχω έναν όμορφο κήπο όταν βγαίνω στο μπαλκόνι μου.

Θα γεμίσω τα ντουλάπια του; Θα έχω πρώτες ύλες για να μαγειρέψω ένα όμορφο γεύμα.

Θα έχω βιβλιοθήκη γεμάτη; Θα μάθω περισσότερα πράγματα.

Θα φροντίσω να υπάρχει πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία και αγάπη; Oι άνθρωποι του σπιτιού μου, θα συνοδεύονται από αυτήν την αγάπη και  έξω απ΄αυτό.

Σίγουρα οι περισσότεροι έχετε ακούσει, έχετε δει ενδεχομένως, αυτήν την εκπομπή που κάνει τεράστια νούμερα τηλεθέασης στην Αγγλία, με τις δύο «ιδιαίτερες» κυρίες που αναλαμβάνουν να καθαρίσουν τα σπίτια- φυσιολογικών κατά τα φαινόμενα οικογενειών –σπίτια που έχουν καταντήσει στάβλοι.

Χώνονται με τα ψηλοτάκουνα και τα βαμμένα νύχια μέσα σε αυτά, και αφού ξεπεράσουν το πρώτο σοκ, σηκώνουν τα μανίκια μαζί με έναν λόχο από καθαριστές και τα κάνουν ανθρώπινα.

Θα μου πείτε τώρα, και πού κολλάει αυτό με τα πολιτικά πράγματα στη χώρα μας.

Μα αυτό ακριβώς είμαστε.

Ένα βρώμικο σπίτι, που έχει να καθαριστεί πραγματικά τριάντα χρόνια και βάλε.

Ένα σπίτι που από τη συσσωρευμένη βρωμιά, όσο και να προσπαθούμε να το ξεσκονίσουμε, η σκόνη έχει ποτίσει τα έπιπλα και δεν βγαίνει.

Φροντίσαμε να βάλουμε στο σπίτι αυτό ό,τι άχρηστο θεωρούσαμε πως θα μας χρειαστεί, ό,τι παλιό υποθέσαμε ότι θα αποκτήσει κάποια στιγμή αξία, και δεν μας ενοχλούσε για πολλά χρόνια το γεγονός ότι πατάγαμε πάνω σε βρωμιές, άπλυτα ρούχα, σκισμένα χαρτιά. Η παρέα με τις μύγες, τις κατσαρίδες, τα ποντίκια και τις αράχνες, δεδομένη.

Και έφτασε ξαφνικά η στιγμή που τα σκουπίδια μας έπνιξαν.

Δεν μπορούμε να ζήσουμε μέσα σ’ αυτό το σπίτι, και από την άλλη πλευρά, δεν ξέρουμε πια πώς να το καθαρίσουμε, ούτε έχουμε το κουράγιο να το κάνουμε.

Συμπληρωματικά σε αυτά όμως, έχουμε και έναν τεράστιο εγωισμό που δεν μας αφήνει να ζητήσουμε βοήθεια από κάποιους που ξέρουν.

Δεν θέλουμε την εξωτερική βοήθεια, γιατί έχουμε μάθει τόσο πολύ να ζούμε μέσα στα σκατά, που θα είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστούμε σε επίπεδα πραγματικής κάθαρσης.

Λέμε λοιπόν, ότι θέλουμε να αλλάξουμε, αλλά στην ουσία παραμένουμε ίδιοι, χρησιμοποιώντας την έννοια της αλλαγής σαν άπιαστο όνειρο που γίνεται εφιάλτης όταν ξυπνάμε το πρωί.

Και όταν τελικά παίρνουμε την απόφαση να ζητήσουμε βοήθεια και η βοήθεια έρχεται με τους δικούς της όρους και προϋποθέσεις, λειτουργούμε ως κακομαθημένα παιδιά που τους παίρνουν το παιχνίδι τους.

Η βοήθεια έρχεται με τους δικούς της όρους. Και με ένα σκοπό. Να καθαρίσει και να φροντίσει να μας αλλάξει τη νοοτροπία για την καθαριότητα.

Ακόμα και όταν με αποδείξεις μάθουμε τους κινδύνους που περιέχουν όλα αυτά, ανοίγουμε το στόμα διάπλατα με απορία σαν να μην έχουν περάσει ποτέ από το μυαλό μας οι συνέπειες και σχεδόν αμφισβητούμε την ορθότητα των πραγμάτων, θεωρώντας ότι ο τροχός δεν έχει εφευρεθεί και πρέπει εμείς να τον εφεύρουμε.

Θυμάμαι μια φορά που καθαρίζαμε τη λότζα του παππού μου στο χωριό, εμείς πετάγαμε πράγματα και εκείνος πήγαινε και τα μάζευε από τα σκουπίδια και τα γύρναγε πίσω στη θέση τους.

Ήξερε ότι έπρεπε να πεταχτούν. Ήξερε ότι του έπιαναν το χώρο και δεν μπορούσε να βάλει τα πραγματικά χρήσιμα.

Αλλά είχαν γίνει κεκτημένα του. Δικαιώματά του. Ζωή του. ΤΟΥ! ΤΟΥ! ΔΙΚΑ ΤΟΥ!

Έτσι κι εμείς.

Είναι δικές μας οι κατσαρίδες, είναι δικές μας οι βρωμιές, είναι δικά μας τα σκουπίδια.

Και αρνούμαστε πεισματικά να τα αφήσουμε από το σπίτι μας, γιατί δεν ξέρουμε πώς είναι να ζούμε χωρίς αυτά.

Αυτό ακριβώς είμαστε αυτή τη στιγμή ως χώρα.

Ένα βρώμικο σπίτι γεμάτο σκουπίδια και άχρηστα αντικείμενα, που δεν μπορούμε να καθαρίσουμε μόνοι μας και δεν αφήνουμε και αυτούς που ξέρουν, να μας βοηθήσουν να τα καθαρίσουμε.

Και για να μην παρεξηγηθώ…

Αυτοί που θα βοηθήσουν, υπάρχουν, ζουν και βρίσκονται στην ίδια αυτή χώρα που ζούμε και εμείς.

Απλά είναι λίγοι. Απλά φωνάζουν μέσα στον όχλο και δεν ακούγονται. Απλά τους θωρούμε γραφικούς και ίσως κάποιες στιγμές και ηλίθιους.

Απλοϊκή προσέγγιση θα μου πείτε, για ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Ίσως να είναι και έτσι. Άλλωστε, μια ηλίθια είμαι και εγώ, που μου αρέσει να ζω στα καθαρά.

Και θα ήθελα όπως φροντίζω το δέντρο μου, να φροντίσω και το δάσος που βρίσκεται δίπλα μου.

Κατσαρίδες και βρωμιές δεν χωράνε στη δική μου ζωή.

Στη δική σας, χωράνε; Δεν το πιστεύω.

Δήμητρα Καφρομάνη

Μεγαλώνω με ένα όνειρο.

Θέλω να ζω τη ζωή μου με το δικό μου τρόπο.

Να είμαι συνεπής με τον εαυτό μου και με τους άλλους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Τελευταία μου σκέψη, να κοιτάξω γριά το πρόσωπο μου στον καθρέφτη και να μη μετανιώσω για όσα θα δω γραμμένα πάνω του.

Θα κάψω όσα καράβια χρειαστεί και θα φτιάξω άλλα τόσα.





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014