Είναι δυνατό να υπάρχει υπουργός που ορκίζεται στη διαφύλαξη του συντάγματος και να οργανώνει κινήσεις σε παρακρατικό επίπεδο, κινούμενος με αδιαφάνεια και δολιότητα για την παραβίαση βασικών άρθρων του (άρθρο 28);

Είναι δυνατό να υπάρχει υπουργός που ορκίζεται να λειτουργεί για το συμφέρον του λαού του και να οργανώνει με απόλυτο τρόπο την παραχάραξη του εθνικού νομίσματος και την κατάφορη εκμετάλλευση των πολιτών από τους μαυραγορίτες, και να τους οδηγεί στην απόλυτη φτώχεια;

Είναι δυνατό να υπάρχει πρωθυπουργός που δίνει εντολή για αυτές τις “πρωτοβουλίες” του υπουργού του;

Είναι δυνατό να υπάρχουν στελέχη κυβέρνησης που προφασίζονται αμηχανία μπροστά στην αποκάλυψη της ύπαρξης ενός τέτοιου υπουργού όσο και της εντολής του πρωθυπουργού με την οποία εκτέλεσε τα σχέδια του;

Το σχέδιο της κυβέρνησης που ο κος Βαρουφάκης ενορχήστρωσε είναι ο απόλυτος “οδικός χάρτης” για τη δραχμή και την άτακτη χρεοκοπία της χώρας, που μπροστά του το σχέδιο του κου Σόιμπλε μοιάζει με αγαθοεργία.

Προβλέπει ένα παράλληλα “νοητό” νόμισμα που θα τροφοδοτείται από την κυβέρνηση και όχι από την κεντρική τράπεζα και την ΕΚΤ. Θα αφορούσε τις συναλλαγές προς το δημόσιο όπου και θα γίνονταν αποδεκτές στην ονομαστική τους αξία πχ πληρώνοντας από αυτό φόρους, εισφορές κλπ. Στις συναλλαγές μεταξύ ιδιωτών ωστόσο, η εικόνα αλλάζει δραματικά. Η υποκατάσταση του εθνικού νομίσματος από το “νοητό” χρήμα θα γινόταν αποδεκτή με σοβαρή και αυξανόμενη έκπτωση.

Όποιος θα ήθελε να αποπληρώσει μια συναλλαγή αξίας 100 “νοητών” μονάδων σε ισόποσο 100 ευρώ, θα έπρεπε να καταβάλλει 120 ή 130 “νοητές” μήπως και προλάβει τον πληθωρισμό, ή εναλλακτικά 70 ή 80 ευρώ σε μετρητά. Η πλήρης απαξίωση του “νοητού” νομίσματος. Και παράλληλα η πλήρης απαξίωση της εργασίας, των περιουσιών και της ίδιας μας της ζωής που θα ξεπουλιόταν στους επιτήδειους που διοχέτευσαν τα ευρώ τους στο εξωτερικό για να τα γυρίσουν πίσω αγοράζοντας τα πάντα κοψοχρονιά. Μαυραγοριτισμός, υπερπληθωρισμός και αισχρή εκμετάλλευση με κυβερνητική βούλα και διασταυρούμενα (και μη διαψευδόμενα), σενάρια περί κατάληψης της Τράπεζας της Ελλάδος.

Και αν όλα αυτά δεν είναι γνωστά στην κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο, ίσως θα έπρεπε να συνδιαλλαγούν με ανθρώπους που κινούνται στην πραγματική οικονομία για να πληροφορηθούν ότι από την ημέρα επιβολής των ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων η χονδρική αγορά δουλεύει με έκπτωση 10% έως 15% σε συναλλαγές που γίνονται με μετρητά. Με άλλα λόγια, ήδη, υπό τις παρούσες συνθήκες -που ωχριούν μπροστά στις συνθήκες που περιγράφουν οι μηχανορραφίες του κου Βαρουφάκη και των συνυπεύθυνων- υπάρχει μαυραγοριτισμός και διαμορφώνονται ισχυρές πληθωριστικές δυνάμεις, καθώς αυτή η “έκπτωση” θα μετακυληθεί αργά ή γρήγορα στην κατανάλωση.

Η έξοδος από το ευρώ που θα εκκινούσε με το “νοητό” νόμισμα θα ήταν πλέον αναπόδραστη. Αμέλεια ή δόλος δεν έχει πλέον καμία σημασία μπροστά στη ζημιά που θα προκαλούσε, αλλά πολύ περισσότερο μπροστά στη ζημιά που προκάλεσε και προκαλεί η αβεβαιότητα της νομισματικής και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Οι κλειστές τράπεζες, ο έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων, ο υπαρκτός μαυραγοριτισμός, η περαιτέρω πτώση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων και των ακινήτων, η τρέχουσα γιγάντωση της οικονομικής δυσπραγίας, η κατάρρευση της αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας αλλά και των επιχειρήσεων στις διεθνείς αγορές,  ακουμπούν και πλέον εδράζονται στην περιφορά των ιδεών του Υπουργού της Ελληνικής Κυβέρνησης Βαρουφάκη σε ξένους θεσμικούς επενδυτές και το διεθνή τύπο.

Όμως, το θέμα πλέον δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι η αβεβαιότητα που προκαλεί η αδράνεια των θεσμών της ελληνικής δημοκρατίας, με κορυφαία τη “σιωπή” των δικαστικών αρχών. Οι πασίδηλες υποψίες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης που σχεδίαζε το μεγαλύτερο οικονομικό όλεθρο μετά το ’44, αλλά και η σαφέστατη παράβαση των καθηκόντων και η απιστία περί την υπηρεσία, αποδεικνύονται ανίκανες να προκαλέσουν την αυτεπάγγελτη παρέμβαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ή τις δημοκρατικές και συνταγματικές ευαισθησίες του Υπουργού Δικαιοσύνης ώστε να προβεί στη σχετική παραγγελία. Ο κομματισμός έχει φθάσει ψηλά, αλλοτριώνοντας συνειδήσεις και συμπεριφορές ακόμα και κορυφαίων θεσμικών παραγόντων που κατά τα άλλα, καλούνται να προασπίσουν τη δημοκρατία. Άραγε, τι νομιμοποιείται να κάνει ο απλός πολίτης μετά από αυτό. Τι είναι έγκλημα, τι συνιστά παράβαση καθήκοντος, τι είναι δόλος ή ζημία σε αυτό τον τόπο;

* O κ. Γιάννης Τσαμουργκέλης διδάσκει Διεθνή Οικονομικά στο Παν/μιο του Αιγαίου. Έχει διατελέσει διευθύνων στέλεχος εταιρειών στο χρηματοπιστωτικό τομέα. Διδάκτωρ Παν/μιου της Οξφόρδης.