Ο Δημόσιος Υπηρέτης

15.12.2014 11:05

Ο τόπος: Σημαντικό υπουργείο-κλειδί για την ανάπτυξη της χώρας

Η κατάσταση: Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του δημοσίου τομέα, πραγματοποιείται μια ριζική ανακατανομή των διοικητικών δομών με μεγάλη μείωση των τμημάτων και των διευθύνσεων.

Ως εδώ όλα καλά, καθώς όλοι συμφωνούν πως ο δημόσιος τομέας χρειάζεται «μάζεμα». Ωστόσο, ακόμα και τώρα, μετά από τόσο δύσκολα χρόνια που πέρασαν (και άλλα τόσα που έρχονται) οι παραπάνω αποφάσεις κινήθηκαν με βάση το γνωστό τρίπτυχο, οθωμανικής προέλευσης: ρουσφέτι, ρουσφέτι, ρουσφέτι….

Εν τάχει: σε όλες τις θέσεις ευθύνης τοποθετήθηκαν (στη πλειονότητα τους αν και με εξαιρέσεις) με απευθείας ανάθεση οι εκλεκτοί του συστήματος εξουσίας του υπουργείου – που για όποιον δεν έχει επαφή με τον πυρήνα του δημοσίου τομέα, ΔΕΝ αποτελείται από τον υπουργό και τους γύρω του αλλά από ένα κλειστό κλαμπ  υπαλλήλων που επιβιώνουν ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Πρακτικά, 5-6 άτομα με τη εν λευκώ εξουσιοδότηση της πολιτικής ηγεσίας (που φυσικά φέρει και την τελική ευθύνη) αποφάσισαν: την κατάργηση και συγχώνευση διοικητικών δομών, την τοποθέτηση προϊσταμένων και την κατανομή όλων των υπαλλήλων του υπουργείου στις νέες δομές. Όλα τα παραπάνω έγιναν χωρίς ίχνος επιστημονικών ή διοικητικών κριτηρίων αλλά με βάση τη (πελατειακού τύπου) «δύναμη» που διέθετε ο κάθε υπάλληλος ή υποψήφιος προϊστάμενος.

Αποτέλεσμα: η προηγούμενη κατάσταση με το χάος των τμημάτων χωρίς υπαλλήλους και των διευθυντών με 2 υφισταμένους συνεχίζεται. Επιπλέον, πολλοί υπάλληλοι, κυρίως νέοι και υψηλών προσόντων, τοποθετήθηκαν όπου λάχει: άνθρωποι με μεταπτυχιακά και ξένες γλώσσες μπαίνουν σε διευθύνσεις διοικητικού για να περνάνε τις άδειες των υπολοίπων υπαλλήλων στον υπολογιστή (!!!) ενώ υπάρχουν κραυγαλέες ανάγκες σε πολύ σημαντικότερα πόστα που αφορούν άμεσα τη χώρα.

Και το πρωτοφανές είναι ότι οι θέσεις αυτές δεν καταλαμβάνονται έστω από κάποιον άλλο υπάλληλο χαμηλότερων προσόντων, αλλά απλώς μένουν κενές! Ανακεφαλαίωση: σε ένα μεγάλο υπουργείο, με άμεση σημασία για την καθημερινότητα του πολίτη και της οικονομίας, μια δράκα υπαλλήλων (όλοι μεταξύ 55-60 ετών) αποτελούμενη από ένα σκληρό κομματικό στρατό και των δύο κομμάτων που συγκυβερνούν, κυριολεκτικά κατεδάφισε μια κατά τα άλλα φιλόδοξη μεταρρυθμιστική προσπάθεια αλλαγής στο δημόσιο τομέα, με ένα και μοναδικό σκοπό: «να τη βγάλουμε καθαρή για κανα-δυο χρόνια μέχρι να πάρουμε σύνταξη και μετά και το υπουργείο και οι νεότεροι υπάλληλοι να πάνε να κόψουν το λαιμό τους».

Κανένα όραμα, καμιά έστω αμυδρή συναίσθηση του δημοσίου συμφέροντος. Συμπέρασμα: δεν υπάρχει καμιά ελπίδα από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ο πυρήνας τους και η ηγεσία τους είναι τόσο εμποτισμένοι από την πελατειακή νοοτροπία που και ένα βήμα πριν από πόλεμο να φτάναμε, αυτοί θα συνέχιζαν τα ρουσφέτια!!!

Πάμε να δούμε τώρα όμως και την άλλη πλευρά του νομίσματος: τα στελέχη του υπουργείου που πρόσκεινται στη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, οι οποίοι βέβαια καθημερινά φωνάζουν και ορθώς καταγγέλλουν τα παραπάνω. Αυτοί σχηματικά χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες, που κατά εκπληκτική σύμπτωση αντιστοιχούν στις 2 κύριες τάσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ (σχηματικά: Σταθάκης εναντίον Λαφαζάνη).

Από τη μια λοιπόν είναι η πολυπληθέστερη κατηγορία που περιλαμβάνει κάποια ενεργά στελέχη του κόμματος (συνήθως με υψηλά ακαδημαϊκά προσόντα) αλλά και τη μεγάλη μάζα των πρώην «πράσινων», που ανένηψαν στα γεράματα και ενθυμούμενοι ότι πιο πριν ήταν «κόκκινοι», αποφάσισαν να γίνουν «ροζ»!.

Αυτοί συνήθως είναι ήδη προϊστάμενοι ή διευθυντές και γενικότερα έχουν «δύναμη» στο υπουργείο. Όλη την ώρα καταγγέλλουν και πολλές φορές έχουν δίκιο, αλλά δύο γεγονότα με κάνουν ιδιαίτερα καχύποπτο για τη μελλοντική συμπεριφορά τους. Αφενός, έχουν ήδη αρχίσει να έχουν την νοοτροπία του νικητή-κατακτητή, μιλώντας από τώρα για το ποιος θα είναι ο επόμενος υπουργός και πόσο καλά τον ξέρουν, ποιες θέσεις θα καταλάβουν κλπ.

Αφετέρου, ιδίως οι πρώην πράσινοι, φαίνεται να ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το μισθουλάκο τους και τη μελλοντική σύνταξη τους και τίποτα περισσότερο, αποδεικνύοντας ότι το χούι δε φεύγει ποτέ και ότι τίποτα δε μας διασφαλίζει ότι αν έρθουν αυτοί στην εξουσία δε θα επαναλάβουν τα ίδια. Η δεύτερη (και σαφώς ολιγάριθμη) ομάδα φιλικά προσκείμενων προς το ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι «επαναστάτες».

Αυτοί, επιθυμούν μόνο ρήξεις, απεργίες, καταλήψεις και ζητούν επιτέλους «ο λαός να καταλάβει την εξουσία» ελπίζοντας σε συμμαχίες με Κίνες, Ρωσίες κλπ ενώ σαφώς επιθυμούν μια Ελλάδα εκτός ευρώ και Ε.Ε. Το κοινό των δύο υποομάδων είναι ότι διαθέτουν (ακόμα και οι πλέον μορφωμένοι) μια προφανή άγνοια σχετικά με το πως λειτουργεί σήμερα η παγκόσμια οικονομία, ποιος είναι ο ρόλος ενός σύγχρονου κράτους σε αυτή και σε τελική ανάλυση ποιος είναι ο δικός μας ρόλος ως δημοσίων υπαλλήλων στην υποβοήθηση του ιδιωτικού τομέα της χώρας για την έξοδο από την κρίση.

Ομιλούν λες και είμαστε στη δεκαετία του’80: κρατικοποιήσεις, κρατικές εμπορικές συμφωνίες με τρίτες χώρες (που σημαίνει εκτός ΕΕ, αφού η εμπορική πολιτική είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της), επιδοτήσεις, κλπ. Πραγματικά με ανησυχεί ιδιαιτέρως η πιθανότητα όλοι αυτοί αύριο μεθαύριο να στελεχώσουν τις πλέον κομβικές δομές ενός από τα σημαντικότερα υπουργεία της χώρας.

Βασική διαπίστωση λοιπόν:  ως δημόσιος υπάλληλος δε μπορώ με κανένα τρόπο να επιλέξω ανάμεσα σε δύο κακές εκδοχές ενός χρεοκοπημένου μεταπολιτευτικού μοντέλου: από την μία εκείνη που εκπροσωπούν στην πιο ακραία του μορφή το φαύλο παρελθόν που μας έφτασε στη χρεοκοπία (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) και από την άλλη εκείνους που όχι μόνο δεν φαίνεται να διαθέτουν τα εχέγγυα ότι επιθυμούν να φέρουν πραγματικές τομές αλλά είναι και ταυτόχρονα από αρτηριοσκληρωτικοί έως παντελώς ανίδεοι για τη σύγχρονη πραγματικότητα (ΣΥΡΙΖΑ).

Νομίζω ότι η αναλογία με την κατάσταση της κεντρικής πολιτικής σκηνής είναι αυτονόητη. Η ακραία πόλωση και πολεμική μεταξύ των δύο στρατοπέδων μας ωθεί να επιλέξουμε είτε (γράφοντας καθ’ υπερβολή) τους «έμπειρους αλλά διεφθαρμένους» (κυβέρνηση) είτε τους «άφθαρτους αλλά ανίδεους» (αντιπολίτευση).

Στο ενδιάμεσο, χιλιάδες πολίτες, κυρίως νέοι, αδυνατούν να υιοθετήσουν μια από τις δύο παραπάνω καταστροφικές επιλογές αλλά βλέπουν σιγά-σιγά τις εναλλακτικές τους να περιορίζονται. Αν σε ένα μόνο υπουργείο δυστυχώς η κατάσταση φαίνεται καταδικασμένη να πάρει τον ένα ή τον άλλο δρόμο, οδηγώντας ούτως ή άλλως σε αδυναμία εκπλήρωσης της αποστολής του, δε θέλω καν να σκέφτομαι τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο για την ίδια τη χώρα…..

Ο Δημόσιος Υπηρέτης





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014