Πως επί 30 χρόνια χαράζαμε το δρόμο προς το Μνημόνιο !

10.03.2015 11:00

Με συντομία και χωρίς λεπτομέρειες, που κουράζουν τους μη μυημένους στα οικονομικά, παρουσιάζεται το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μας.

Τα δύο Διαγράμματα είναι αποκαλυπτικά για την πορεία της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία 60 χρόνια. Μέχρι και τη δεκαετία του 70, η χώρα μας ήταν υπόδειγμα υγιούς οικονομίας. Ταχείς ρυθμοί ανάπτυξης (από 5% έως και 8%, ανάλογα με την περίοδο υπολογισμού), χαμηλός δανεισμός (κάτω από 20% του ΑΕΠ – Διάγραμμα 1) και κυρίως πλεονασματικοί ή ελάχιστα ελλειμματικοί προϋπολογισμοί (Διάγραμμα 2).

Ακόμα και τη δεκαετία του 70, που η παγκόσμια οικονομία επλήγη από την πετρελαϊκή κρίση, η ελληνική οικονομία άντεξε και μόνο το 1974 σημειώθηκε ύφεση λόγω του κυπριακού προβλήματος (η χώρα ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση για ένα περίπου έτος). Αυτές οι επιδόσεις ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που γίναμε δεκτοί ως μέλος από την τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Όμως, από τη δεκαετία του 80 άρχισε μία συνεχής χειροτέρευση των δημοσιονομικών μεγεθών. Οι αλόγιστες κοινωνικές παροχές (αύξηση μισθών στο δημόσιο τομέα, αύξηση συντάξεων, παροχή πρόωρων συντάξεων, υπεράριθμοι διορισμοί στο δημόσιο, ζημιογόνες ΔΕΚΟ, κλπ) δημιούργησαν τεράστια ελλείμματα που για να καλυφθούν απαιτούσαν συνεχή δανεισμό.

Έτσι από πλεονασματικούς ή ελάχιστα ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης άρχισε να κυμαίνεται σε διψήφια ποσοστά του ΑΕΠ, ακόμα και πάνω από 20% (Διάγραμμα 2).

Ως αποτέλεσμα, ο δανεισμός αυξήθηκε υπέρμετρα, και από 20% του ΑΕΠ τη δεκαετία του 1970 πλησίασε το 120% στα μέσα του 1990, με παράλληλη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης (Διάγραμμα 1). Προσέξτε ότι στην περίοδο 1950 – 1980 το ΑΕΠ σχεδόν εξαπλασιάστηκε, ενώ στην περίοδο 1980 – 2010 απλώς διπλασιάστηκε (ενώ το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ εξαπλασιάστηκε και σε απόλυτα μεγέθη – και σε σταθερές τιμές – δεκαπλασιάστηκε).

Από το 1995 άρχισε μία αναστροφή με σχετική βελτίωση των δεικτών που επέτρεψε στη χώρα να μπει στη ζώνη του Ευρώ το 2002. Η βελτίωση διατηρήθηκε μέχρι και το 2008. Όμως, η ελληνική οικονομία ήταν πολύ ευάλωτη. Η ανάπτυξη εξαρτιόταν σχεδόν αποκλειστικά από την κατανάλωση (δημόσια και ιδιωτική) που με την οικονομική κρίση του 2009 σημείωσε κατακόρυφη πτώση με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν και τα φορολογικά έσοδα (ΦΠΑ, φορολογία κερδών, φορολογία εισοδήματος, κ.λπ.).

Έτσι, το έλλειμμα ξαναφούντωσε, ο δανεισμός αυξήθηκε και λόγω της μείωσης του ΑΕΠ αυξήθηκε και το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η χώρα υποβιβάστηκε ως προς την πιστοληπτική της ικανότητα και η δυσκολία εύρεσης δανειστών την οδήγησαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τη γνωστή τρόικα.

Όμως, η παροχή βοήθειας πρέπει να συνοδεύεται και από εγγυήσεις ότι η χώρα διαδοχικά θα μειώσει τα ελλείμματα της και θα μεταμορφωθεί σε αξιόπιστο δανειζόμενο. Δηλαδή, θα εξαφανίσει τα ελλείμματα και σταδιακά θα παρουσιάσει πλεονάσματα, διότι μόνο τότε θα σταματήσει να δανείζεται.

Έτσι επεβλήθησαν τα σκληρά μέτρα του Μνημονίου (στα οποία περιλαμβάνεται και η μείωση του μισθού μου) που οποιοσδήποτε τεχνοκράτης θα συνιστούσε. Άλλωστε όλα αυτά γράφονταν από τη δεκαετία του 1980 που άρχισε η χειροτέρευση των δεικτών και όλοι οι οργανισμοί (ΟΟΣΑ, Ε.Ε., ΔΝΤ, ΚΕΠΕ, ΙΟΒΕ, ΤτΕ, διεθνής οικονομικός τύπος, κ.ά.) συνιστούσαν στην Ελλάδα συγκράτηση των ελλειμμάτων διότι όλοι γνώριζαν ότι κάποια μέρα θα φτάναμε σε αυτό το σημείο.

Μόνο εκείνοι που δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί στη χώρα μας, είναι αντίθετοι με το Μνημόνιο. Επομένως, το ερώτημα είναι «τι άλλη επιλογή είχε η (οποιαδήποτε) κυβέρνηση;» Την απάντηση την αφήνω στην κρίση των αναγνωστών σας.

 

Διάγραμμα 1: Πραγματικό ΑΕΠ, Ρυθμοί Ανάπτυξης και Χρέος Ελλάδας

patroklos

Διάγραμμα 2: Έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης (% ΑΕΠ)

 

p2

 

 





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014