Σε δραματική κατάσταση η οικονομία της γερμανίας…

12.07.2015 11:09

Αν σηκωθεί το χαλί [τεράστιων διαστάσεων…], η σκόνη που θα σηκωθεί θα πνίξει ολόκληρη την δήθεν κραταιά χώρα.

 
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βλέπουν ότι πίσω από τα επίσημα στοιχεία υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα, το οποίο ανατρέπει τον μύθο της γερμανικής οικονομικής κυριαρχίας. Οπως το συνόψισε στο Project Syndicate ο Βρετανός οικονομολόγος Φιλίπ Λεγκρέν, η γερμανική οικονομία χαρακτηρίζεται από «στάσιμους μισθούς, διαλυμένες τράπεζες, ανεπαρκείς επενδύσεις, επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας, θλιβερά δημογραφικά στοιχεία και αναιμική ανάπτυξη».Από αυτές τις παθογένειες, η σημαντικότερη από την οπτική της Ευρωζώνης είναι η μισθολογική στασιμότητα, που περιορίζει τη γερμανική ζήτηση και αφαιρεί μία κρίσιμη δίοδο εξόδου από την κρίση για τις χώρες του Νότου. Οπως σημειώνει ο Λεγκρέν, οι πραγματικές αποδοχές των Γερμανών μισθωτών είναι χαμηλότερες σήμερα από ό,τι ήταν το 1999 – έτος κατά το οποίο, κατόπιν τριμερούς συμφωνίας κυβέρνησης, εργοδοτών και συνδικάτων, ουσιαστικά «πάγωσαν» οι μισθοί στη χώρα.

 
Τον περασμένο Μάιο, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Στατιστικής ανακοίνωσε ότι, βάσει της απογραφής του 2011 -της πρώτης στην ενωμένη Γερμανία- ο πληθυσμός της χώρας ήταν 80,2 εκατ. άτομα, 1,5 εκατ. λιγότερα από τις έως τότε εκτιμήσεις. Με βάση την τάση αυτή, που άργησε να καταγραφεί λόγω των ισχυρών αντιστάσεων στη διαδικασία της απογραφής στη γερμανική κοινωνία εξαιτίας «φαντασμάτων» του παρελθόντος, ειδικοί μιλούν για πιθανή περαιτέρω μείωση του πληθυσμού στα 66 εκατ. ώς το 2060. Με 1,38 γεννήσεις ανά γυναίκα, η Γερμανία έχει το έβδομο χαμηλότερο ποσοστό γεννητικότητας στην Ε.Ε. Μεταξύ του 2002 και του 2012, σημείωσε την τρίτη μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση του πληθυσμού ηλικίας άνω των 65 ετών στην Ευρώπη, διπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Μετά την Ιταλία, είναι δεύτερη στον δείκτη συνταξιούχων προς εργαζόμενο πληθυσμό (31,3%).Πέρα από τις συνέπειες των δεδομένων αυτών για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Γερμανίας, είναι προφανείς και οι επιπτώσεις τους στο ασφαλιστικό σύστημα της Γερμανίας. Ο προηγούμενος Μεγάλος Συνασπισμός υπό την κ. Μέρκελ αποφάσισε το 2007 να αυξήσει σταδιακά την ηλικία συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη. Ωστόσο, η νέα κυβέρνηση CDU-CSU και SPD στο εσωτερικό έχει αλλάξει ρότα. Προ μηνών θεσμοθέτησε τη δυνατότητα συνταξιοδότησης στα 63 για άτομα που έχουν εργαστεί 45 έτη (προσμετρώντας και περιόδους ανεργίας)…

 
Η έλλειψη πολιτικής βούλησης στη Γερμανία για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (στις αγορές υπηρεσιών, στη διασύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με την αγορά) είναι από τους βασικούς λόγους, μαζί με τη ραγδαία επιδείνωση της δημογραφικής εικόνας της χώρας και την απουσία επενδύσεων, που εκτιμάται ότι συντελούν ώστε η δυνητική ετήσια ανάπτυξη στη χώρα στο τέλος της τρέχουσας δεκαετίας να πέσει κάτω από το 1%.
 
 
Το γερµανικό χρέος είναι πολύ υψηλότερο απ’ όσο νοµίζουµε. Επισήµως, βρίσκεται στο 81% του ΑΕΠ, χαµηλό για την εποχή µας επίπεδο. Όµως, στα θεµέλια της γερµανικής κοινωνίας υπάρχει θαµένη µια δηµογραφική βόµβα που θυµίζει εκείνη της Ιαπωνίας. Σε δύο δεκαετίες ο λόγος των εργαζόµενων που συνεισφέρουν στο κράτος πρόνοιας θα είναι µόλις 2 (εργαζόµενοι) προς 1 (µη συνεισφέροντα συνταξιούχο). Αν λάβουµε υπ’ όψη τις δεσµεύσεις της γερµανικής οµοσπονδιακής κυβέρνησης απέναντι στους µελλοντικούς συνταξιούχους, η σηµερινή πραγµατική αξία του γερµανικού δηµόσιου χρέους ξεπερνά το 190% του ΑΕΠ. Αξίζει µάλιστα να σηµειωθεί ότι το ιταλικό χρέος, που σήµερα είναι 130%, δεν θα επιβαρυνθεί µε τέτοιον τρόπο καθώς η Ιταλία έχει ήδη «καταβάλει» το δηµογραφικό της κόστος πριν µία δεκαετία
 
Το εξωτερικό πλεόνασµα της χώρας, αν και µεγάλο, είναι άκρως επισφαλές. Κατ’ αρχάς, σηµειώστε ότι το 70% των εξαγωγών της Γερµανίας εξάγωνται προς την υπόλοιπη Ευρώπη, µε πρώτες την Ιταλία και την Ισπανία – τις χώρες που η πολιτική της γερµανικής κυβέρνησης εξαναγκάζει (µέσα από τα κρυφά και φανερά Μνηµόνια) να περιορίζουν δραστικά τις εισαγωγές τους από την… Γερµανία (ελέω λιτότητας). Προς τις ασιατικές χώρες η Γερµανία έχει µεγάλο εµπορικό έλλειµµα. Αν και εξάγει όλο και περισσότερα υπερπολυτελή αυτοκίνητα και µηχανήµατα/εξαρτήµατα (κεφαλαιουχικά αγαθά, όπως τα αποκαλούν οι οικονοµολόγοι), η Γερµανία εισάγει από την Ιαπωνία και την Κίνα πολύ περισσότερα, σε αξία, αγαθά. Π.χ. µόνο οι εισαγωγές φωτοβολταϊκών από την Κίνα έχουν γονατίσει τους γερµανούς παραγωγούς φωτοβολταϊκών.
Και το χειρότερο; Την ώρα που οι µνηµονιακές πολιτικές στην Ευρώπη σκοτώνουν την ζήτηση γερµανικών προϊόντων, η Κίνα σταδιακά θα αρχίσει να αγοράζει όλο και λιγότερα από τα γερµανικά κεφαλαιουχικά αγαθά (καθώς δεν µπορεί, και δεν θέλει, να διατηρεί τους ξέφρενους ρυθµούς δηµόσιων επενδύσεων σε υποδοµές και οικοδοµές) αυξάνοντας παράλληλα τις εξαγωγές λογιών-λογιών αγαθών προς την Γερµανία.
Η Γερµανία έχει χτίσει µια εντυπωσιακή, ενεργοβόρο, εξαγωγική βαριά βιοµηχανία χωρίς να έχει κάποια αποτελεσµατική ενεργειακή πολιτική. Π.χ. το ηλεκτρικό ρεύµα στην Γερµανία (που πληρώνουν καταναλωτές και βιοµηχανίες) είναι κατά 30% ακριβότερο απ’ ότι στην Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ισπανία. Όσο για το φυσικό άεριο, αυτό είναι τέσσερεις (!) φορές πιο ακριβό στην Γερµανία απ’ ότι στις ΗΠΑ.
Μπορεί όλοι να οµιλούν περί γερµανικής παραγωγικότητας, όµως οι αριθµοί λένε µια άλλη ιστορία: Από το 2000 µέχρι το 2010 η παραγωγικότητα ανά εργαζόµενο στην Γερµανία αυξανόταν κατά 0,6% ετησίως – την ώρα που στις υπόλοιπες αναπτυγµένες χώρες αυξανόταν κατά 1,4%. Κι όµως: η ανταγωνιστικότητα των γερµανικών προϊόντων αυξανόταν. Πως εξηγείται αυτό; Πολύ απλά. Εξηγείται επειδή τα γερµανικά συνδικάτα, µαζί µε τα διοικητικά συµβούλια των µεγάλων επιχειρήσεων και την κυβέρνηση συµφώνησαν, και επέβαλαν στους γερµανούς εργαζόµενους, την συµπίεση των πραγµατικών µισθών τους.
Π.χ. η µέση αύξηση των πραγµατικών εισοδηµάτων στην Γερµανία ήταν η µισή σε σχέση µε την αντίστοιχη στην Γαλλία για όλη την περίοδο του ευρώ. Δεν είναι κάτι για το οποίο η Γερµανία πρέπει να είναι περήφανη! Ουσιαστικά λήστεψαν τους γερµανούς εργαζόµενους ώστε να συσσωρεύσουν τεράστια πλεονάσµατα από την υπόλοιπη Ευρώπη και την Αµερική, εις βάρος τόσο των γειτόνων και «εταίρων» τους, όσο και της βιωσιµότητας αυτών των πλεονασµάτων. Παράλληλα, δηµιούργησαν το γνωστό «θαύµα»: Μια χώρα µε το µικρότερο ποσοστό ανεργίας και το µέγιστο ποσοστό εργαζόµενων-πτωχών στην Ευρωπαϊκή Ένωση
 
Η ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Τα πρώτα τέσσερα χρόνια της Κρίσης, το γερµανικό κράτος επωφελήθηκε κατά €70 δις (από την µείωση των επιτοκίων δανεισµού που προκάλεσε η στροφή των επενδυτών από τα οµόλογα των υπόλοιπων χωρών στα γερµανικά) την ώρα που οι πτωχευµένες τράπεζες της Φραγκφούρτης πληµµύριζαν µε €130 δις καταθέσεων (που «έρρευσαν» από τις χώρες µας φοβούµενες κατάρρευση των περιφερειακών τραπεζικών συστηµάτων). Παράλληλα, επωφελείται και από το… δηµογραφικό πρόβληµα, καθώς η µείωση των νέων γερµανών σηµαίνει ότι είναι πιο εύκολο να µένει χαµηλά η ανεργία.
Το µακροπρόθεσµο όµως κόστος για την Γερµανία όλων αυτών των εξελίξεων θα είναι τέτοιο που δεν είναι απίθανο να δούµε την κραταιά αυτή χώρα να κατρακυλά. Το δηµογραφικό που σήµερα κρατά την ανεργία χαµηλά µεθαύριο θα πλήξει το κράτος πρόνοιας βάναυσα. Η ασφυξία την υπόλοιπης Ευρωζώνης, σε συνδυασµό µε την µείωση των κινεζικών αγορών γερµανικών κεφαλαιουχικών αγαθών, θα διαταράξει την «ιερά συµµαχία» µεταξύ εργοδοτών, συνδικάτων και κυβέρνησης, που κρατά το ποσοστό των εργαζόµενων-πτωχών στα ουράνια, και, παράλληλα, θα τους µετατρέψει από εργαζόµενους-πτωχούς σε άνεργους-εξαγριωµένους-πτωχούς.
 
ΑΥΤΑ είναι λίγα από τα επισήμως αναφερόμενα για την γερμανική οικονομική εικόνα… 
 
Η Γερμανία φαινομενικά δείχνει σίγουρη για τον εαυτό της. Δεν είναι όμως. Ο υπουργός των οικονομικών της καταλαβαίνει καλά ότι η άμμος στην κλεψύδρα ρέει γρήγορα και ότι, αν δεν λυθεί η Κρίση πριν ο τελευταίος κόκκος περάσει την στενωπό και η κλεψύδρα αδειάσει, η Γερμανική βιομηχανία θα αρχίσει να πισωγυρίζει, με μια εργατική τάξη έτοιμη να ξεσηκωθεί και μια μεσαία τάξη έτοιμη να στραφεί στους σοσιαλδημοκράτες. Το Βερολίνο ήλπιζε ότι η Κρίση του ευρώ μπορεί να πέρναγε με τον καιρό, με την βροχή, με τον ήπιο πληθωρισμό. Ο υπουργός των οικονομικών της, ο κ. Schauble, δεν το ελπίζει πια.
 
Η ΒΟΜΒΑ: «Το 2014 η παγκόσμια αγορά ομολόγων είχε ένα μέγεθος περίπου 100 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, εκ των οποίων 48 τρισ. έχουν εκδοθεί από κράτη, άλλα 41 τρισ. από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και τα υπόλοιπα 11τρισ. από μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις.
 
Τα δεδομένα του 2014 αντιπροσωπεύουν μια τεράστια αύξηση από το 2008, όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση που εξελίχθηκε σε κρίση χρέους.Το συνολικό μέγεθος της αγοράς ομολόγων το 2008 ήταν 74 τρισ. δολάρια, εκ των οποίων 28 τρισ. ήταν κρατικά, 38 τρισ. από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και άλλα 8 τρισ. από μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις.

 





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014