Σώζεται το ελληνικό ποδόσφαιρο;

12.03.2015 11:43

Μια αισιόδοξη ματιά για την οικονομική εξυγίανση και ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα με 3 προτάσεις και μια ευχή.

Για να αλλάξει μια κατάσταση στη ζωή που θεωρεί κάποιος στρεβλή είναι αναγκαία πρώτα από όλα η παραδοχή της στρεβλότητας. Το παρόν άρθρο δεν έχει σκοπό να σώσει την κατάσταση-πώς θα μπορούσε άλλωστε- αλλά να δώσει στους αναγνώστες τροφή για σκέψη.

 

Γράφει: Χαράλαμπος Χριστόπουλος  

fmvoice.gr

 

Όσοι αγαπάμε το παιχνίδι, ανεξάρτητα από ομαδικές προτιμήσεις, μπορούμε εύκολα να φτάσουμε σε τρείς παραδοχές.

 

Πρώτον, σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά το ποδόσφαιρο της χώρας μας έχει πολύ μικρό μερίδιο αναλογικά με χώρες αντίστοιχου πληθυσμού σε παραγωγή παικτών, οικονομικά έσοδα και παρουσία φιλάθλων(βλ. Πορτογαλία).

 

Δεύτερον, οι ΠΑΕ διοικούνται από προέδρους που σε πολλές περιπτώσεις δρουν σε αναντιστοιχία με το φίλαθλο αίσθημα με αποτέλεσμα ο κόσμος να απομακρύνεται από τα γήπεδα(απώλεια εσόδων).

 

Τρίτον το θέαμα είναι υποδεέστερο από όλα τα μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης και η “εξαγωγή” ελληνικού ποδοσφαιρικού προϊόντος σε άλλες χώρες ανύπαρκτη.

 

Τρείς προτάσεις επίλυσης

 

1. Υποχρέωση όλων των ΠΑΕ να διαθέτουν ένα 25% των εσόδων τους κατ’ ελάχιστον στις ακαδημίες και παράλληλη υποχρέωση της πρώτης ομάδας για χρήση 6 παικτών ανά 18αδα (σε μια περίοδο αρχικής εφαρμογής του κανονισμού με σταδιακή αύξηση του αριθμού) που να προέρχονται από τις ακαδημίες κάθε συλλόγου.

 

Με αυτόν τον τρόπο η παραγωγή ποδοσφαιριστών θα αυξηθεί, τα κόστη για τις ΠΑΕ θα είναι σαφώς μικρότερα και η μεταπολιτική αξία θα υπάρχει εξ απαλών ονύχων αφού ο ποδοσφαιριστής θα κοστίζει ελάχιστα.

 

Τα δυο παραδείγματα που έχω στο νου μου και γνωρίζουν άπαντες είναι η Ατλέτικ Μπιλμπάο που χρησιμοποιεί μόνο Βάσκους και ας μην υποχρεώνεται καταστατικά (και δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την πρώτη κατηγορία στην Ισπανία) και φυσικά η μεγάλη Μπαρτσελόνα η οποία από την περίφημη “Μασία” (η ακαδημία του συλλόγου) έχει παράξει ποδοσφαιριστές όπως ο Μέσσι, ο Ινιέστα και ο Τσάβι που αποτελούν όχι μόνο ινδάλματα αλλά και μια τεράστια πηγή εσόδων για το σύλλογο.

 

2. Να ανοίξουν οι ΠΑΕ στους φιλάθλους. Έχει πολλές φορές επιχειρηθεί στον παρελθόν αλλά ποτέ με ουσιαστική επιτυχία να δημιουργηθεί βάση ελέγχου των ΠΑΕ από φιλάθλους (π.χ. Άρης, Ολυμπιακός και εσχάτως ΠΑΟ). Στο τέλος της μέρας υπήρχε πάντα το δόγμα του μεγαλομετόχου που αναλάμβανε την ευθύνη. Κατά την άποψή μου αυτό δεν θα ήταν προβληματικό αν οι μεγαλομέτοχοι αγαπούσαν πρώτα το ποδόσφαιρο και μετά την ομάδα τους.

 

Δυστυχώς, αυτό δε συμβαίνει. Για να αλλάξει αυτό πρέπει να υποχρεωθούν οι μέτοχοι να παρουσιάσουν στο φίλαθλο κοινό ένα σχέδιο αναβάθμισης του ρόλου του φιλάθλου που δε θα αντιμετωπίζεται πλέον ως οπαδός αλλά ως πελάτης που δίνει σε δύσκολους καιρούς ένα ποσό χρημάτων σε εισιτήρια, τηλεοπτικές συνδρομές ή φανέλες.

 

Τρανό παράδειγμα οι Γερμανικές ομάδες που διοικούνται στην ουσία από τους φιλάθλους τους στα πλαίσια επαγγελματικών σωματείων και τα γήπεδα είναι πάντα γεμάτα με αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη προσέλκυση εσόδων. Άλλωστε, ποιος δεν θα στήριζε κάτι που έχει και ο ίδιος συμμετάσχει στη δημιουργία του;

 

Η πρόταση αυτή απαιτεί ένα πολύ δύσκολο βήμα. Να αρχίσουν οι φίλαθλοι κυρίως της περιφέρειας να αγαπάνε την ομάδα της περιοχής τους και όχι πρώτα μια μεγάλη ομάδα των αστικών πόλεων. Το παράδειγμα του Αστέρα Τρίπολης είναι ενδεικτικό καθώς παρά την αξιοθαύμαστη πορεία της ομάδας το γήπεδο δεν είναι πάντα γεμάτο και αν οι μεγαλομέτοχοι αποχωρήσουν η ομάδα θα παρακμάσει. Υπάρχουν ακόμα αναρίθμητα παραδείγματα ομάδων που παρά την ιστορία τους όντας ομάδες της περιφέρειας παρακμάζουν λόγω της απουσίας του κόσμου από τα γήπεδα.

 

3. Αντιμετώπιση της βίας. Έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη βία στα γήπεδα. Η πρόταση είναι απλή. Ο νόμος ορίζει την υποχρέωση για κάμερες και ονομαστικά εισιτήρια. Δυστυχώς δεν εφαρμόζεται και το προϊόν πλήττεται καθώς κανένας φίλαθλος δεν πάει στο γήπεδο για να κινδυνεύσει.

 

Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι το θέμα με τη βία στα γήπεδα έχει υπάρξει και αλλού καλείται η νέα κυβέρνηση να δείξει πραγματική βούληση τιμωρίας των ενόχων. Τα έσοδα που χάνουν οι ΠΑΕ από την απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων είναι αρκετά και φαντάζουν ακόμη περισσότερα αν συνυπολογίσει κανείς και την αδιαφορία των ξένων τηλεοπτικών δικτύων να προσφέρουν οποιοδήποτε ποσό για αγορά τηλεοπτικών δικαιωμάτων του ελληνικού ποδοσφαίρου ως προϊόν αφού κανείς δε θα παρακολουθήσει ένα προϊόν γεμάτο παθογένειες.

 

Η ευχή

 

Εύχομαι σε λίγα χρόνια οι άνθρωποι που θα στελεχώνουν τις ΠΑΕ να είναι καταρτισμένοι επαρκώς στα πλαίσια της διοίκησης αθλητικών οργανισμών και οι τουρίστες που θα έρχονται στη χώρα να επισκέπτονται τα μουσεία των μεγάλων ομάδων όπως κάνουμε εμείς σήμερα επισκεπτόμενοι χώρες του εξωτερικού.

 

Υ.Γ. Το θέμα της διαφθοράς δεν αναλύεται γιατί είναι θέμα της δικαιοσύνης και όχι των παραγόντων της ποδοσφαιρικής αγοράς.





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014