Το ζητούμενο είναι αν θα γίνει κάτι επί της ουσίας…

16.03.2015 00:03

Σε όποια παρέα και αν βρεθείς η ίδια συζήτηση… Σαν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.. “Πώς τα βλέπεις τα πράγματα;” “Τι θα γίνει τελικά με τη διαπραγμάτευση” “Θα νικήσει ο “δικός μας” Βαρουφάκης ή θα περάσει του Σόιμπλε”; Και ακολουθεί η ίδια σχεδόν απάντηση, που συνοδεύεται με μια έκφραση απελπισίας και ματαιότητας “Δύσκολα…”. “Δεν ξέρω αν φτάσαμε στον πάτο η αν μας περιμένει τίποτα χειρότερο τους επόμενους μήνες, αλλά εγώ είμαι απλήρωτος 3 μήνες και πάω για 4 …”

Πριν συνεχίσω αυτά που θέλω να πω, να κάνω μια μικρή παρένθεση..

Οι παρέες αυτές συνήθως αποτελούνται από άτομα ηλικίας 25-35. ‘Η αλλιώς από άτομα της γενιάς Υ όπως άκουσα προχθές στην τηλεόραση (οι γεννημένοι από το 1980 ως το 2000). Ή αλλιώς από άτομα με σπουδές και ικανότητες που δουλεύουν στην καλύτερη περίπτωση για 500 ευρώ. ‘H αλλιώς όπως θα το ονομάσω εγώ από άτομα που τους στέρησαν την ελπίδα.

Για να μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να γράψω άλλο ένα κείμενο για τα χαμένα όνειρα των νέων ανθρώπων, για το πώς διώξαμε τα “καλύτερα μυαλά στο εξωτερικό” και για το πώς αισθάνονται σήμερα οι νέοι άνεργοι που αντί να βρίσκονται στον παλμό της αγοράς σαπίζουν μπροστά από έναν υπολογιστή (περιμένοντας να βγει κάποιο νέο πρόγραμμα voucher).

Αυτό που θέλω να πω – και πιστεύω και πολλοί από εσάς- είναι πως πουθενά δεν βλέπω ούτε ΜΙΑ λέξη για την καταπολέμηση της ανεργίας. Ούτε ΜΙΑ λέξη για το πώς θα αυξηθούν οι επενδύσεις. Είναι σαν ο ιδιωτικός τομέας σε αυτή την χώρα να είναι αμελητέος και αδιάφορος (και μεταξύ μας αυτή είναι η αλήθεια γιατί έτσι τον έχουν μετατρέψανε). Είναι σαν το μοναδικό μας πρόβλημα να είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Για να μην αναφερθώ στο γνωστό ζήτημα των καθαριστριών και της ΕΡΤ.

Για να μην παρεξηγηθώ, προφανώς όλα αυτά τα ζητήματα είναι σημαντικά και δεν προσπαθώ να το οριοθετήσω αξιολογικά. Και σε καμία περίπτωση δεν έχω κάποια αντιπάθεια προς όσους έχασαν τη δουλειά τους και παλεύουν να τα βγάλουν πέρα.. Αδυνατώ ωστόσο να καταλάβω ή μάλλον να δεχτώ ότι κανένας δεν ασχολείται για το πως θα επιστρέψουν οι επενδύσεις και ως εκ τούτου να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Η μόνη κουβέντα που γίνεται είναι αν θα αυξηθεί ο βασικός μισθός και αυτό “σταδιακά” ως το 2016. Αλλά για να χαρούμε που αυξάνεται ο βασικός μισθός θα πρέπει πρώτα να έχουμε έναν!

Η δημιουργικότητα και η καινοτομία είναι λέξεις εχθρικές σε αυτή τη χώρα. Όσες ιδέες και σχέδια και αν έχουν οι νέοι άνθρωποι δεν τους δίνεται καμία ευκαιρία για να τα πραγματοποιήσουν. Εδώ και μήνες δεν υπάρχουν κάν αγγελίες για δουλειά. Και όσες υγιείς επιχειρήσεις απέμειναν, ζητάνε ανθρώπους με εμπειρία και τουλάχιστον 3-4 χρόνια προϋπηρεσία. Και που να την βρούμε καλοί μου άνθρωποι; Δεν πα να χεις 100 πτυχία και μεταπτυχιακά! Δεν είσαι “ψημένος στην δουλειά” και “δεν ξέρεις πως λειτουργούν οι επιχειρήσεις”. Και έτσι όπως το πάμε δεν πρόκειται να μάθω και ποτέ!

Ας γίνει επιτέλους κάτι σε αυτή τη χώρα και ας ληφθεί σοβαρά το πρόβλημα των νέων ανέργων γιατί μέχρι στιγμής έχει χρησιμοποιηθεί πολύ κομψά και πειστικά στις προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων και σε ρητορικές εξαγγελίες βουλευτών και υπουργών. Στην καλύτερη περίπτωση δημιούργησε ένα νέο ερευνητικό πεδίο για μελλοντικούς επιστήμονες. Το θέμα είναι να γίνει κάτι επί της ουσίας… Γιατί δεν θα πάει χαμένη μόνο μια γενιά, αλλά γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε χώρα όπου θα βλέπεις μόνο καφενεία γεμάτα με ηλικιωμένους!

 

Μ.Κ (26 χρονών..)

*Τα όσα αναγράφονται στη στήλη είναι προιόν δημοσιογραφικής έρευνας και δεν αποτελούν προτροπή αγοράς, πώλησης ή διακράτησης μετοχών



Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014