Τραγική φιγούρα ο Στέλιος Παπαθεμελής μετά τον απροσδόκητο χαμό της κόρης του Λένας.

Ο πρώην υπουργός δεν μπορεί να πιστέψει ακόμα το μοιραίο παιχνίδι που έπαιξε η μοίρα στην οικογένειά του. «Έχασα το παιδί μου», τη Λένα, λέει. Η άτυχη γυναίκα έφυγε με τραγικό τρόπο από τη ζωή χθες όταν γλίστρησε από το μπαλκόνι του 7ου ορόφου και ενώ προσπαθούσε να φτιάξει το κοντάρι της σημαίας.

Πιστή στη Θεσσαλονίκη και η ψυχή του πολιτικού γραφείου του πατέρα της

Στο πολιτικό γραφείο του Στέλιου Παπαθεμελή η Λένα ήταν πάντα παρούσα από πολύ νεαρή ηλικία, συμμετείχε ουσιαστικά και στήριζε τις πολιτικές δράσεις του πατέρα της αν και πολλές ήταν οι φορές που οι δυο τους μάλωναν διότι η Λένα του έλεγε ότι έπρεπε να σταματήσει να ασχολείται με την πολιτική και να ξεκουραστεί λίγο απολαμβάνοντας τη ζωή του σε πιο ήσυχους ρυθμούς.  Η ίδια πάντως δεν ακολούθησε ποτέ τα βήματα του πατέρα της καθώς δεν έτρεφε φιλοδοξίες να συνεχίσει την πορεία του.

Πάντα στο πλευρό όσων είχαν ανάγκη

Η άτυχη Λένα ήταν πάντα κοντά στους συνανθρώπους της που είχαν ανάγκη. Βοηθούσε άστεγους, παιδιά με όποιον τρόπο μπορούσε. Βοηθούσε επίσης κοινωνικά σωματεία αλλά είχε και μία ευαισθησία με τα αδέσποτα ζώα ξοδεύοντας μάλιστα πολλά χρήματα για να τα ταΐσει και να τα περιθάλψει.

Το όνειρο της ήταν να γίνει χορεύτρια

Από πολύ νεαρή ηλικία άλλωστε είχε μυηθεί σε καλλιτεχνικά μονοπάτια, με εικόνες και συμμετοχές σε εκδηλώσεις στο σχολείο και όχι μόνο. Καλλιτεχνική φύση, με ιδιαίτερες ευαισθησίες από παιδί και με μία και μόνο φιλοδοξία: Να γίνει μεγάλη χορεύτρια. Ίνδαλμά της η γυναίκα σύμβολο η Μελίνα την οποία άλλωστε είχε γνωρίσει καθώς ο πατέρας της ήταν προσωπικός της φίλος. Άνθρωπος που την επηρέασε σε πολλά επίπεδα και κυρίως στο να αγαπήσει την Τέχνη. Μεγάλη της λατρεία η όπερα και η Μαρία Κάλλας. Η υψίφωνος και η ζωή της Κάλλας πάντα γοήτευαν τη Λένα και για το λόγο αυτό στο πολιτικό γραφείο του πατέρα της στο οποίο ήταν ούτως ή άλλως σε καθημερινή βάση είχε φροντίσει να βρει μία γωνιά και να τη διαμορφώσει ως η γωνιά της Μαρίας Κάλλας. Το γενικότερο ντεκόρ του πολιτικού γραφείου είχε την υπογραφή της και απέπνεε ένα αέρα Τέχνης με μυρουδιές έντονες μουσικών ηχοχρωμάτων που χάριζαν στο γραφείο μία αίγλη και σε κάθε περίπτωση μία μοναδικότητα και γοητεία.
Με την αδελφή Αγγελική της είχαν πολλά κοινά στοιχεία και αγαπιόταν παρά το γεγονός ότι τους χώριζε απόσταση η μια στην Αθήνα και η άλλη στη Θεσσαλονίκη μιλούσαν σχεδόν καθημερινά.