‘Αλλο ένα έγκλημα που πέρασε στα ψιλά, χωρίς συνέπειες για τους εγκληματίες!

15.06.2016 13:02

Ηταν άλλη μια είδηση που πέρασε «στα ψιλά», αν και στην πραγματικότητα μας αφορά εμμέσως όλους: τον περασμένο Απρίλιο, η κολοσσιαία αμερικανική επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs συμφώνησε να πληρώσει 5 δισεκατομμύρια δολάρια για να απαλλαγεί από τις εις βάρος της αστικές αγωγές για την εμπλοκή της στην πυροδότηση της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.

Κρίσης που στην εξέλιξή της, όπως ξέρουμε πια καλά εδώ στην Ελλάδα, ξεσπίτωσε εκατομμύρια ανθρώπους, οδήγησε στην απώλεια αμέτρητων θέσεων εργασίας και «γονάτισε» δεκάδες οικονομίες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Στην ουσία, η Goldman συμφώνησε να συμβιβαστεί με σειρά εναγόντων προκειμένου να πετάξει από πάνω της τις ευθύνες για το «πακετάρισμα» μειωμένης φερεγγυότητας (subprime) ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων της αμερικανικής αγοράς, δηλαδή δανείων-σκουπιδιών, σε νέα πιστωτικά προϊόντα και την επαναπροώθησή τους στο παγκόσμιο επενδυτικό κοινό με την κίβδηλη αξιολόγηση «ΑΑΑ» -σαν ένα απολύτως ασφαλές λιμάνι για τα λεφτά τους.

Οπως όμως έγινε και στις άλλες τέσσερις αντίστοιχες περιπτώσεις συμβιβασμών των μεγάλων τραπεζών της Wall Street με τα θύματά τους, στην ουσία η υπερ-τράπεζα πληρώνει για να κλείσει τα στόματα: ούτε ένα από τα χιλιάδες στελέχη τους που αναμείχθηκαν στο μεγαλύτερο πιστωτικό κραχ του καιρού μας δεν θα καθίσει στο εδώλιο.

Δίωξη για απάτη ασκήθηκε τελικά μόνο σε βάρος ενός από τα μεσαία στελέχη της Goldman, του Γάλλου «σπεσιαλίστα» στα δομημένα ομόλογα Φαμπρίς Τουρέ, που καταδικάστηκε μεν το 2013, αλλά παραμένει ελεύθερος και δίνει οικονομικές διαλέξεις επί πληρωμή -πού αλλού;- στην… ακαδημαϊκή έδρα του νεοφιλελευθερισμού, τουτέστιν το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, παρέα με τα φαντάσματα του Μίλτον Φρίντμαν και των Αυστριακών δασκάλων του!

Γνώριζε, αλλά…

 Goldman Sachs

Το μόνο που παραδέχτηκε η τράπεζα, στη συνοδευτική της ανακοίνωση, ήταν αυτό που είδαμε και στην πρόσφατη ταινία (βασισμένη στο ομώνυμο εξαιρετικό βιβλίο του Μάικλ Λιούις) «To μεγάλο σορτάρισμα», ότι δηλαδή γνώριζε επακριβώς τα «προβλήματα» στη στεγαστική αγορά ήδη από το 2005, αλλά δεν ενημέρωσε τους επενδυτές-πελάτες της, έως ότου τα «ασφαλή» δομημένα προϊόντα που είχαν αγοράσει δεν άξιζαν δεκάρα.

Η πραγματικότητα είναι ακόμη χειρότερη: η τράπεζα στην ουσία πόνταρε στην καταστροφή των πελατών της, πουλώντας ασφάλιστρα κινδύνου που προεξοφλούσαν την καθίζηση, και τη γλίτωσε με ένα χάδι στο μάγουλο. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή, για τους γνωρίζοντες, με τον χειρισμό του ελληνικού swap του 2001… Το αντίτιμο, έτσι κι αλλιώς, είναι αστείο –5 δισ. είναι ο ακαθάριστος τζίρος της Goldman σε μία εβδομάδα…

Εννοείται πως ένα τέτοιας κλίμακας «κουκούλωμα» δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει χωρίς τις «πλάτες» της κυβέρνησης Ομπάμα και τα «στραβά μάτια» των εξαρτημένων από τις μεγάλες επιχειρήσεις ΜΜΕ, αλλά και των δήθεν εποπτών της ομοσπονδιακής τράπεζας Fed και της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (SEC).

Το θράσος των αρμοδίων δεν έχει όρια: «Ο σημερινός συμβιβασμός είναι ακόμη ένα παράδειγμα της αποφασιστικότητας που δείχνει το υπουργείο μας προκειμένου να λογοδοτήσουν εκείνοι που με την παράνομη συμπεριφορά τους οδήγησαν στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008», δήλωσε περιχαρής ο Μπέντζαμιν Μάιζερ, επικεφαλής της Υπηρεσίας Αστικών Διαφορών του υπουργείου Δικαιοσύνης, για μια συμφωνία που στην ουσία αθωώνει οριστικά όλους τους υπευθύνους!

Στην πραγματικότητα, ο Ομπάμα –που εξελέγη μεταξύ άλλων το 2008 ακριβώς γιατί υποσχέθηκε προεκλογικά να καθαρίσει την τραπεζική κόπρο του Αυγεία- συνέβαλε με την εφεκτική και διπρόσωπη στάση του στο ακριβώς αντίθετο: να «καθαρίσει» δηλαδή η Wall Street για τα εγκλήματά της πληρώνοντας ποσά, που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν τεράστια, αλλά είναι ψίχουλα σε σχέση με τα κέρδη της και ακόμη λιγότερα σε σχέση με τη συνολική οικονομική ζημιά τρισεκατομμυρίων δολαρίων που προκάλεσε στις ΗΠΑ και όλο τον κόσμο.

Για την ιστορία, η θεσμική «παρέμβαση» του Ομπάμα –με τη δημιουργία της ειδικής υπηρεσίας επιδιαιτησίας «Residential Mortgage-Backed Securities Working Group», το 2012, στην οποία φυσικά συμμετείχαν και γνωστοί δικηγόροι της Wall- «ανάγκασε» την Bank of America να πληρώσει 16,6 δισ. δολάρια, την JPMorgan Chase 13 δισ., τη Citibank 7 δισ. και τη Morgan Stanley μόλις 3,2 δισ. δολάρια.

Κοντολογίς, το κουκούλωμα του Μεγάλου Κραχ στοίχισε τελικά στην τραπεζική βιομηχανία των ΗΠΑ λιγότερα από 45 δισ. δολάρια –άντε 50, βαριά βαριά, αν βάλεις μέσα και τα λεφτά που ξοδεύτηκαν στο απαραίτητο συνοδευτικό «λόμπινγκ» και στις πολιτικές χορηγίες.

Μόνο το τελευταίο διάστημα, η Goldman «ακούμπησε» 700.000 δολάρια στη Χίλαρι Κλίντον για μια σειρά πληρωμένων ομιλιών, ενώ την τελευταία τετραετία αυτή και ο άντρας της έχουν εισπράξει εκατομμύρια: πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι η Χίλαρι, αν εκλεγεί τον Νοέμβρη, πρόκειται να κάνει οτιδήποτε για να σπάσει το κράτος εν κράτει της Wall;

Οσο για τους επικεφαλής των ένοχων τραπεζών, όχι μόνο δεν πήγαν φυλακή, αλλά εξακολουθούν να θησαυρίζουν. Ο διευθυντής της Goldman, ο Λόιντ Μπλανκφάιν, εισέπραξε το 2015 μισθό… μόλις 2 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά συνολικά τσέπωσε πάνω από 30 εκατομμύρια, αφού πήρε δύο μπόνους 6,3 και 7 εκατομμυρίων δολαρίων, αντίστοιχα, και άλλα 14,7 εκατομμύρια από δικαιώματα προαίρεσης (οψιόν) μετοχών!

Αξιος ο μισθός του -μην ξεχνάμε ότι ο προκάτοχός του στο τιμόνι της Goldman, ο μεγαλοτραπεζίτης Χένρι «Χανκ» Πόλσον, ήταν αυτός που ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους διαχειρίστηκε το κραχ προς όφελος του πρώην (;) εργοδότη του, οδηγώντας σε λουκέτο έναν από τους βασικούς ανταγωνιστές της Goldman, τη Lehman Brothers, προτού «διασώσει» με τρισεκατομμύρια των φορολογουμένων τις υπόλοιπες τράπεζες…





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014