Βασίλης Σκουντής: Κοιτάτε βρε πώς έγινα! (pics)

26.03.2016 11:47

Κοιτάτε ρε πώς έγινα! (pics)

Η ΑΕΚ και ολόκληρο ελληνικό μπάσκετ κλίνουν ευλαβικά το γόνυ στους πιονιέρους τους και ο Βασίλης Σκουντής αναψηλαφεί μια δραματική ιστορία που εκτυλίχθηκε πριν από πενήντα χρόνια στο “Παλαλίντο” του Μιλάνου…

Βασίλης Σκουντής

Βασίλης Σκουντής

 

Ασφαλώς η σεμνή τελετή (που δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία) την οποία διοργανώνει η ΑΕΚ, πριν από την έναρξη του αγώνα με τον Κολοσσό Ρόδου, δεν αφορά μονάχα την ίδια, αλλά σύμπασα την ελληνική μπασκετική επικράτεια Αυτό οφείλω όχι απλώς να το τονίσω, αλλά και να το βροντοφωνάξω, διότι οι επιζώντες πιονιέροι που θα περπατήσουν απόψε στο παρκέ του ΟΑΚΑ για να εισπράξουν την αναγνώριση, την τιμή και την ευγνωμοσύνη ξεφεύγουν κατά πολύ από τα στενά συλλογικά όρια και έχουν καταστεί κτήμα της πανελλήνιας (κάποιοι δε εξ αυτών, και της πανευρωπαϊκής) ιστορικής μνήμης…

Απόψε η ΑΕΚ τιμά την ομάδα η οποία έπαιξε στο πρώτο Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και συνάμα άνοιξε τον (μέχρι τότε στενό) ορίζοντα του ελληνικού μπάσκετ . Δυο χρόνια αργότερα αυτή η ίδια ομάδα δικαιολόγησε απολύτως το προσώνυμιο της και ως “Δικέφαλος” πέταξε ακόμη ψηλότερα, κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων στον αλησμόνητο τελικό με τη Σλάβια Πράγας.

Η 4η Απριλίου του 1968, που μαγνήτισε στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο 80.000 ανθρώπους, συνήγειρε τον απανταχού της γης ελληνισμό και έγινε κορνίζα στα παλιά γραφεία της FIBA στο Μόναχο είναι ασφαλώς ένα ορόσημο, αλλά εκείνο το βράδυ η ΑΕΚ απλώς θέρισε τη σπορά που είχε ρίξει στις 30 Μαρτίου και την Πρωταπριλιά του ’66 στο Μιλάνο και στην Μπολόνια.

Η τότε “βασίλισσα” του ελληνικού (και μετέπειτα του ευρωπαϊκού) μπάσκετ προκρίθηκε στο Φάιναλ Φορ σημειώνοντας οκτώ νίκες και δύο ήττες στους δέκα αγώνες που έδωσε, με τη Βίσλα Κρακοβίας, τη Βιντάντ Καζαμπλάνκα, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, την ΤΣΣΚΑ Σόφια και τη Ζαντάρ.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1966 η ΑΕΚ άλωσε το Ζαντάρ νικώντας την ομώνυμη ομάδα με 71-69, ενώ μια εβδομάδα αργότερα επικράτησε στο Καλλιμάρμαρο με 76-71 και σφράγισε την πρόκριση της στο Φάιναλ Φορ, που το ζήλεψαν ως φόρμουλα από το NCAA o Γουίλιαμ Τζόουνς και ο Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς και το λανσάρησαν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Αναφέρομαι ειδικώς στα δύο ματς με τη Ζαντάρ, όχι μόνο λόγω της σημασίας τους, αλλά και λόγω της σημειολογίας τους, που τότε κανείς δεν μπορούσε να την υποπτευθεί: εναντίον της ΑΕΚ ντεμπουτάρησε στη διεθνή σκηνή ένας λιπόσαρκος, ξερακιανός 18άχρονος που φορούσε το Νο 11 στην πλάτη και μετά από είκοσι δυο χρόνια έμελλε να έρθυει στα μέρη μας ως προπονητής και να καθίσει στον πάγκο της “Ενωσης”…

Λεγόταν Κρέζιμιρ Τσόσιτς και μεταξύ άλλων, είχε συμπαίκτες τον (μεταγενέστερο προπονητή του ΠΑΟΚ) Πίνο Τζέρτζια, που υπήρξε μάλιστα ο μέντορας του και τον επιδείκνυε με υπερηφάνεια στον Φίλιππο Συρίγο, συστήνοντας τον ως τον μελλοντικό κυρίαρχο σέντερ της Ευρώπης) και τον Μίλαν Κόμαζετς, πατέρα του μετέπειτα παίκτη του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, Αριαν Κόμαζετς.

Τότε βεβαίως ο Κρέζο ήταν μικρός και… τριανταφυλλένιος, με αποτέλεσμα να τον… καταπιεί ο μεγάλος Γιώργος Τρόντζος, που μαζί με τον Γιώργο Αμερικάνο και τον Χρήστο Ζούπα συγκροτούσαν ένα τρίγωνο ολκής.

Τρεις μεγάλοι παίκτες, που ο καθένας έγραψε τη δική του Ιστορία πολύ πέρα από τα στενά ελληνικά όρια, άλλωστε όλοι τους υπήρξαν βασικά στελέχη της Μικτής Ευρώπης και της Μικτής κόσμου, έστω κι αν ο “παγκόσμιος” μπήκε σε καραντίνα επειδή μετά από ένα ματς με την Μπέογκραντ (του Ραντιβόι Κορατς) έβρισε και έφτυσε τον προπονητή της…

Το γεγονός δεν θα είχε πολύ μεγάλη σημασία, εάν δεν τύχαινε αυτός ο προπονητής να λέγεται Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς!

Εκείνη την εποχή το ευρωπαϊκό μπάσκετ τόσο σε εθνικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο βρισκόταν υπό την ηγεμονία των ομάδων του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ, με μοναδική εξαίρεση στον κανόνα τη Ρεάλ. Ωστόσο οι Μαδριλένοι πλήρωσαν ακριβά την ήττα τους από τη βελγική Ρασίγκ Μαλίν (του φοβερού σκόρερ Γουίλι Στεβενίερς) και έμειναν εκτός νυμφώνος.

Οι αγώνες του Φάιναλ Φορ μοιράσθηκαν σε δυο πόλεις της Ιταλίας, στην Μπολόνια και στο Μιλάνο , όπου έπαιξε η ΑΕΚ με τη Σλάβια Πράγας, από την οποία ηττήθηκε με το βαρύ 103-73, μην μπορώντας να αναχαιτίσει τον Γίρι Ζίντεκ , τον Κάρελ Μπάρος, τον Γίρι Αμερ, τον Γιάροσλαβ Κοβάρ και τον Γίρι Ζέντνιτσεκ με τους οποίους έμελλε να ανταμώσει ξανά μετά από δυο χρόνια στον τελικό της Αθήνας…

Η αποστολή της ΑΕΚ δεν ταξίδεψε συντεταγμένα στο Μιλάνο. Ο Στέλιος Βασιλειάδης πήγε με τρένο, διότι φοβόταν τα αεροπλάνα, ενώ ο Γιώργος Μόσχος συνάντησε την ομάδα προερχόμενος από το Λονδίνο, όπου πήγε μυστικά. Ο λόγος; Είχε προσβληθεί από καρκίνο στους λεμφαδένες και έδινε μια σκληρή μάχη για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να μη χάσει το μεγάλο ραντεβού…

Εδώ ανοίγω μια παρένθεση διότι ο Μόσχος ήταν εκείνος ο οποίος είχε οδηγήσει την ΑΕΚ στην επική πρόκριση της στο δεύτερο γύρο με αντίπαλο την πανίσχυρη Βίσλα Κρακοβίας. Η “Ενωση” νίκησε στην Αθήνα με 72-71, σε ένα ματς στο οποίο ο Πολωνός σέντερ, Βιέσλαβ Λάνγκιεβιτς αστόχησε επίτηδες σε μια ελεύθερη βολή για να μην παιχθεί παράταση και κινδυνεύσει η Βίσλα να ηττηθεί με μεγαλύτερη διαφορά.

Στις 11 Νοεμβρίου του ’65 στην Κρακοβία η ΑΕΚ όντως πέτυχε μια θρυλική νίκη, με 81-79 και προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο. Στην τελευταία επίθεση του αγώνα με το σκορ ισόπαλο, ο Βαγγέλης Νικητόπουλος (αγωνιζόμενος αντί του Ζούπα, που αποβλήθηκε με πέντε φάουλ) και βλέποντας τον Γιώργο Αμερικάνο στενά μαρκαρισμένο έδωσε την μπάλα στον Μόσχο, που σηκώθηκε από την κορυφή της ρακέτας και σημάδεψε διάνα (79-81)!

Ο Μόσχος ήταν σκέτο ταυρί. “Και τσακάλι σε όλα του. Δυνατός, γρήγορος, έξυπνος, όχι καλός σουτέρ, αλλά φοβερός ντριμπλέρ και δεινός μπασιματάκιας” σχολιάζει ο Νικητόπουλος, ο οποίος ήταν συγκάτοικος του στις αποστολές.

Γεννημένος το 1937 στην Αθήνα και γόνος εύπορης οικογένειας (ο πατέρας του ήταν μεγαλέμπορος μαρμάρων) ο Γιώργος άρχισε την καριέρα του στον Πανελλήνιο με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1957, ενώ στη συνέχεια ανηφόρισε στη Θεσσαλονίκη και αγωνίσθηκε στον Ηρακλή (1960-61). Το 1961 επέστρεψε στην Αθήνα για λογαριασμό της ΑΕΚ, η οποία εκείνη την εποχή μάζευε τους καλύτερους παίκτες της Ελλάδας και συγκροτούσε την ομάδα η οποία έμελλε να δρέψει δάφνες στην Ευρώπη και να εξελιχθεί σε δυναστεία στην Ελλάδα.

Με την ΑΕΚ ο Μόσχος κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα Ελλάδος (1963, 1964, 1965, 1966), στις 15 Μαίου του 1965 χρίσθηκε διεθνής (στον αγώνα Ελλάδα- Ρουμανία 68-75, με προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου), ενώ μερικούς μήνες αργότερα αγωνίσθηκε στη Μικτή Ευρώπης, ωστόσο το “κακό” παραμόνευε. Ο καρκίνος στους λεμφαδένες είχε αρχίσει να του τρώει τα σωθικά και ο αγώνας του ήταν άνισος, ωστόσο δεν ήθελε να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα του και το κράτησε κρυφό τόσο από την κόρη του (η οποία μετά το διαζύγιο με τη σύζυγο του έμενε μαζί του), όσο και από τους συμπαίκτες του!

Το μυστικό που παρέμενε επτασφράγιστο στους κόλπους της ομάδας το γνώριζαν μονάχα τρεις άνθρωποι: ο προπονητής Μίσσας Πανταζόπουλος, ο πρόεδρος της ΑΕΚ Βασίλης Χατζηγιάννης (γιατρός, μετέπειτα πρόεδρος της ΕΠΟ και πεθερός του Βασίλη Φραγκιά) και ο γιατρός της ομάδας, Μίμης Γιαννακόπουλος.

Ανισος υπήρξε και ο ημιτελικός με τους Τσεχοσλοβάκους, οι οποίοι κατατρόπωσαν την ΑΕΚ, με τον Μόσχο, που ήταν καταβεβλημένος από την αρρώστια και εξασθενημένος από τις οδυνηρές χημειοθεραπείες να μην μπορεί να προσφέρει τα αναμενόμενα . Επαιξε μόνο στο πρώτο ημίχρονο, έβαλε ένα καλάθι και πέρασε όλο το δεύτερο ημίχρονο στον πάγκο, έτοιμος να καταρρεύσει…

Στα αποδυτήρια μετά τη λήξη του ημιτελικού, ο Αμερικάνος τσατισμένος από τη βαριά ήττα και χωρίς να έχει ιδέα τι συνέβαινε (λέγεται ότι) μίλησε άσχημα στον Μόσχο και του επέρριψε ευθύνες για την ήττα. Τότε,σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, ο Μόσχος, εξουθενωμένος, θυμωμένος και δακρυσμένος, σήκωσε, λέει, τη φανέλα του, έδειξε με τα δάχτυλα του τα σημάδια από τις θεραπείες και φώναξε με όση δύναμη μπορούσε να αντλήσει από μέσα του…

“Κοίτα ρε Γιώργο. Κοιτάξτε όλοι σας πως έχω γίνει από τον καρκίνο που με τρώει κάθε στιγμή. Γι’ αυτό δεν μπορώ ούτε να τρέξω, ούτε να παίξω καλά. Και μόνο που στέκομαι όρθιος είναι θαύμα”!

Οι παίκτες σοκαρίσθηκαν μπροστά σε αυτό το θέαμα. Κάποιοι έβαλαν τα κλάματα και μέσα στα αποδυτήρια επικράτησε νεκρική σιγή…

Η επόμενη πράξη του δράματος θα παιζόταν μετά από δυο ώρες στο ξενοδοχείο. “Κοιμόμασταν μαζί και ξαφνικά μέσα στη νύχτα ξύπνησε από μια περίεργη φασαρία” μαρτυρά ο Βαγγέλης Νικητόπουλος. “Αναψα το πορτατίφ γύρισε δεξιά μου και τι να δω. Ο Γιώργος έβγαζε αφρούς από το στόμα του και γρύλιζε από τον πόνο”!

Σοκαρισμένος από αυτό το θέαμα ο “Σουηδός” σηκώθηκε και έτρεξε στο δωμάτιο του γιατρού τον οποίο ενημέρωσε για τα καθέκαστα. “Γιατρέ, ο Γιώργος είναι χάλια. Δεν ξέρω τι να κάνω” του είπε. Ο Μίμης Γιαννακόπουλος ακολούθησε τον Νικητόπουλο στο δωμάτιο τους, έδωσε στον Μόσχο ένα καταπραϋντικό και πρωί πρωίο Γιώργος μπήκε στο αεροπλάνο μαζί με τον έφορο της ομάδας Δημήτρη Τράγο και επέστρεψε στην Αθήνα για να συνεχίσει τη θεραπεία, περπατώντας σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό.. .

Δυο μήνες αργότερα, μετά από έναν αγώνα πρωταθλήματος, η ΑΕΚ βράβευσε τον Μόσχο, απονέμοντας του μια τιμητική πλακέτα. Γύρισε τότε ο Γιώργος στον Νικητόπουλο και με απίστευτο κυνισμό και πόνο ψυχής του είπε: “Ρε συ Βαγγέλη τι μου το έδωσαν αυτό; Ας έκαναν λίγη υπομονή να μου το έφερναν μαζί με τα λουλούδια στον τάφο μου”!

Ο Γιώργος Μόσχος έφυγε από τη ζωή, νικημένος από τον καρκίνο, σε ηλικία μόλις 29 ετών, στις 28 Δεκεμβρίου του 1966. Οι συμπαίκτες του και όλη η ομάδα του αφιέρωσαν τον θρίαμβο της 4ης Απριλίου του 1968, ενώ η ΑΕΚ έδωσε το όνομα του στο κλειστό γήπεδο που κατασκευάσθηκε δίπλα από το ποδοσφαιρικό και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της ομάδας μπάσκετ μετά το 1989, αλλά κατεδαφίστηκε μαζί με το “Νίκος Γκούμας” το 2003. Μετά θάνατον επίσης βραβεύθηκε σε ειδική εκδήλωση για την επέτειο των σαράντα ετών από την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων, στις 6 Απριλίου του 2008.

Για την ιστορία πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Φάιναλ Φορ του 1966 αναδείχθηκε η Σίμενταλ Μιλάνο, η οποία νίκησε στον ημιτελικό την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 68-57 και στον τελικό τη Σλάβια Πράγας με 77-72. Κυρίαρχη μορφή των Μιλανέζων ήταν ο Μπιλ Μπράντλεϊ, μετέπειτα πρωταθλητής με τους Νικς (1970, 1973), μέντορας του Φιλ Τζάκσον, επί σειρά ετών γερουσιαστής και υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές του 2000, ο οποίος είχε αποφοιτήσει από το φημισμένο πανεπιστήμιο Πρίνστον και εκείνη τη σεζόν έκανε το μεταπτυχιακό του στην Οξφόρδη.

1_140.jpg

2_125.jpg

3_109.jpg

3_2.png

4_91.jpg

5_84.jpg

10750e1c-b610-488a-a0be-edab75e868f1.jpg

Διάβασε περισσότερα στο: Κοιτάτε ρε πώς έγινα! (pics) | Basket League & ΑΕΚ | gazzetta.gr
Follow us: @gazzetta_gr on Twitter | gazzetta.gr on Facebook





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014