Γιάννης Παπαδογιάννης: Τρέχοντας γύρω από το ίδιο σημείο!

09.12.2015 10:43

«Η συμφωνία εξασφάλισε μερική αναδιάρθρωση χρέους με επιτόκιο δανεισμού στο 1,3% και κάλυψη των αναγκών μας μέχρι το 2019. Αυξήθηκε ο μέσος όρος των ωριμάνσεων των δανείων στα 33 χρόνια και μειώθηκε το κόστος εξυπηρέτησής τους.

Και πλέον το πρόβλημα εντοπίζεται από το 2022 και μετά. Και από κει θα ξεκινήσει η συζήτηση για την αναγκαία απομείωση του χρέους, που θα ξεκινήσει με βάση τη συμφωνία αμέσως μετά την πρώτη αξιολόγηση». Αυτό τόνισε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην Βουλή το περασμένο Σάββατο κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού για το 2016.

Πάμε δώδεκα μήνες πίσω. Δεκέμβριος 2014. Με το τότε μνημόνιο, το 2ο, οι συνολικές δανειακές ανάγκες της χώρας διαμορφώνονταν για το 2015  ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 18% όσο ήταν και οι ανάγκες της Γαλλίας. Την ίδια χρονιά οι δανειακές ανάγκες της Ισπανίας διαμορφώνονταν στο 20% του ΑΕΠ, της Πορτογαλίας στο 22% και της Ιταλίας στο 28%!

Από το 2016 η κατάσταση για τη χώρα μας βελτιώνονταν θεαματικά: οι χρηματοδοτικές ανάγκες διαμορφώνονται το 2016 σε 4,3% του ΑΕΠ για την Ελλάδα, έναντι 17,4% του ΑΕΠ για την Γαλλία, 24,6% του ΑΕΠ για την Ιταλία, 17,8% του ΑΕΠ για την Πορτογαλία και 19,4% του ΑΕΠ για την Ισπανία. Κάπως έτσι κυλούσαν και τα επόμενα χρόνια μέχρι το 2021.

Ωστόσο το 2022 οι υποχρεώσεις της χώρας ξεπερνούν τα 33 δις, το 2023 αγγίζουν τα 29 δις και το 2024 ξεπερνούν τα 24 δις. ευρώ. Εδώ υπάρχει πρόβλημα.

Σας θυμίζει κάτι; Αν δείτε την ομιλία του πρωθυπουργού λίγο πριν υπογραμμίζει στη Βουλή ότι μετά την συμφωνία που πέτυχε «πλέον το πρόβλημα εντοπίζεται από το 2022 και μετά». Ουάοου.

Τα τελευταία χρόνια το χρέος, το μη βιώσιμο και επαχθές χρέος, αποτέλεσε το βασικό αφήγημα του Σύριζα. Η αναδιάρθρωση, ή καλύτερα το κούρεμα του χρέους αποτελούσε μονόδρομο για το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κάθε άλλη προσέγγιση ήταν τουλάχιστον μη πατριωτική (για να το θέσω ευγενικά).

«Η Ελλάδα με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διαπραγματευτεί με δύναμη, αποφασιστικότητα και με συμμαχίες στην Ευρώπη για το επαχθές και μη βιώσιμο χρέος. Γιατί αυτό το χρέος φράζει το δρόμο της ανάπτυξης και τους πόρους της πατρίδας μας. Αυτό το χρέος όμως υπονομεύει επίσης και την προοπτική της ίδιας της Ευρώπης. Αποτελεί δυναμίτη στα θεμέλιά της.

Για αυτό και θα διεκδικήσουμε Ευρωπαϊκή Διάσκεψη και λύση ανάλογη με αυτήν που δόθηκε για τη Γερμανία το 1953. Και η γερμανική ηγεσία δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να αρνείται στους ευρωπαϊκούς λαούς αυτό το οποίο οι λαοί της Ευρώπης τής έδωσαν απλόχερα, το 1953» τόνισε ο κ. Τσίπρας λίγες ημέρες πριν τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου. Είχαν προηγηθεί αμέτρητες ανάλογες τοποθετήσεις όχι μόνο από τον κ. Τσίπρα αλλά από δεκάδες στελέχη του Σύριζα.

Το πρόβλημα του χρέους και η βιωσιμότητά του ελάχιστα θα έπρεπε να μας απασχολούν. Το θέμα της βιωσιμότητας αφορά κυρίως αυτόν που δίνει τα χρήματα να θέλει κάποια στιγμή να τα πάρει πίσω. Γιατί αν υπάρχει κάποιος μη ορθολογικός που δανείζει σε κάποιον με μη βιώσιμο χρέος, το πρόβλημα είναι του μη ορθολογικού. Το σύνθημα «όχι άλλα μη βιώσιμα δάνεια», που φορέθηκε τόσο πολύ τα προηγούμενα χρόνια ήταν ένα πολύ σωστό επιχείρημα που όμως θα έπρεπε να το φωνάζει ο κ. Σόιμπλε και οι άλλοι υπουργοί οικονομικοί οικονομικών της Ευρωζώνης. Όχι ο κ. Βαρουφάκης.

Στην περίπτωση τη δική μας, της Ελλάδας, αυτό που  θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το κόστος εξυπηρέτησης. Πόσα ξοδεύουμε κάθε χρόνο από τον προϋπολογισμό για να εξυπηρετούμε το χρέος. Εκεί έπρεπε να δοθεί μάχη, ώστε να περιορίσουμε το κόστος εξυπηρέτησης στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο, απελευθερώνοντας πόρους για δημόσιες επενδύσεις κ.α. ώστε να πετύχουμε την ανάκαμψη της οικονομίας.

Αλλά όχι. Το «κούρεμα» ήταν αυτό που πουλούσε. Η ηρωική αντίσταση έναντι των δανειστών και ειδικά των γερμανών – κατακτητών ήταν αυτή που μιλούσε καθαρά στο συναίσθημα. Και ενώ οι πολιτικοί δημαγωγούσαν νυχθημερόν με στόχο την αρπαγή της εξουσίας η οικονομία και η κοινωνία βυθίζονταν υπό το βάρος της αβεβαιότητας και της αστάθειας. Χώρες όπως η Ιρλανδία, η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισπανία επίσης δοκιμάστηκαν σκληρά από τις επιπτώσεις της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Ωστόσο, ενώ στις παραπάνω χώρες η συρρίκνωση του ΑΕΠ διαμορφώθηκε (στη χειρότερη περίπτωση) κοντά στο 8%, στην Ελλάδα η πτώση ξεπέρασε το 25% και ακόμα συνεχίζεται…

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Μόλις κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο «Από το Μεγάλο Πάρτι στη Χρεοκοπία – 2009-2015: Δημαγωγία και μοιραίες επιλογές» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος).

– See more at: http://www.matrix24.gr/2015/12/trechontas-giro-apo-to-idio-simio/#sthash.zPCucvf3.pFJ7xi4j.dpuf





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014