Γιατί είναι καλύτερα να βλέπεις το House of Cards, παρά τις ειδήσεις…

13.03.2016 19:12

Βασικά γιατί παίζουν πολύ καλύτεροι ηθοποιοί, αλλά και γιατί «Αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας ή θα κυνηγάς ή θα σε κυνηγάνε»…

Από τον Άρη Τερζόπουλο

klik.gr

Προχθές το βράδυ της Δευτέρας, έβαλα για λίγο να δω ειδήσεις. Ήταν από αυτήν την Σύνοδο στις Βρυξέλλες, όπου θα συζητούσαν για το προσφυγικό, που έχει γίνει και το θέμα της εποχής. Θα έκλεινε ο διάδρομος των Βαλκανίων; Δεν θα έκλεινε; Θα το έβαζαν στο κοινό ανακοινωθέν έτσι ή θα το έβαζαν αλλιώς; Κάπως το έβαλαν τελικά, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ήταν ένα ακόμη παιχνίδι της υποκρισίας. Όλοι ήθελαν να κλείσει ο βαλκανικός διάδρομος που για μήνες τώρα, έφερνε τους Σύρους πρόσφυγες, αλλά και άλλους μετανάστες στο κέντρο της Ευρώπης. Όλοι ήθελαν να κλείσει και εμείς μεταξύ αυτών.

Την άλλη μέρα ο Τσίπρας πήγε στην Άγκυρα, για να συζητήσει αυτό και άλλα θέματα με τον Νταβούτογλου. Πριν αρχίσουν τις συζητήσεις μοίρασαν και κόκκινα τριαντάφυλλα στις γυναίκες που ήταν συγκεντρωμένες απ’ έξω, μια και ήταν η μέρα της Γυναίκας. Σημάδι ευαισθησίας. Για ποιόν γίνονται αυτά τα σώου; Υπάρχουν και κάποιοι που τα πιστεύουν ακόμη. Το μόνο που μπορεί να πει κανείς για τον Τσίπρα είναι ότι έτσι που παίρνει τα κιλά, σε λίγο θα δυσκολεύεσαι να τον ξεχωρίσεις από τον Καμμένο. Όσμωση.

Τις ίδιες μέρες που γινόντουσαν αυτά οι περίπου 14.000 πρόσφυγες που έχουν συγκεντρωθεί στην Ειδομένη περνούσαν ίσως την χειρότερη βραδιά τους. Έβρεχε όλη νύχτα και ο καιρός είναι ακόμη πολύ κρύος. Γυναίκες και μωρά σε τέντες ή χωρίς τέντες τσαλαβουτούσαν μέσα στην λάσπη προσπαθώντας να προφυλαχτούν. Η μέρα της Γυναίκας τις πέτυχε εδώ βρεγμένες και ταλαιπωρημένες. Εδώ δεν ήρθε ο Τσίπρας και ο Νταβούτογλου να μοιράσουν κόκκινα τριαντάφυλλα. Είναι να μην βρεθείς στο λάθος μέρος της Ιστορίας ή στο λάθος μέρος της ζωής. Δεν έχει κόκκινα τριαντάφυλλα στο λάθος μέρος. Μόνο λάσπες. Ή βάρκες που βουλιάζουν.

Το ότι θα έκλειναν τα σύνορα στην Ειδομένη είναι γνωστό από καιρό. Πάνω από μήνα. Κανείς δεν έκανε τίποτα. Η ελληνική Κυβέρνηση που μπορεί να προγραμματίσει μόνο σε βάθος δέκα λεπτών δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Όπως δεν κάνει τίποτα και γι αυτούς που στοιβάζονται καθημερινά στο λιμάνι του Πειραιά, ή στα κτίρια το παλιού αεροδρομίου, ή όπου αλλού στοιβάζονται. Ο ανθρωπισμός μπορεί να περιμένει. Εξ άλλου όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από σλόγκαν.

Ο άνθρωπος της πολιτικής δεν ασχολείται με ανθρωπισμούς και άλλα τέτοια. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να φτάσει στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Και αν θέλεις να φτάσεις εκεί, πρέπει να ξέρεις ένα πράγμα. Ή θα κυνηγάς . Ή θα σε κυνηγάνε. Για τον άνθρωπο της πολιτικής η κορυφή της τροφικής αλυσίδας έχει ένα όνομα. Λέγεται Εξουσία. Θα κάνεις τα πάντα για να φτάσεις εκεί. Θα πεις όσα ψέματα χρειάζεται. Αν είναι απαραίτητο θα κλέψεις ή και θα σκοτώσεις. Και όταν φτάσεις εκεί θα κάνεις τα ίδια και χειρότερα, για να μείνεις εκεί.

Όλα όσα βλέπουμε στην πολιτική δεν είναι παρά μια παράσταση. Το ζήτημα είναι το να μπορείς να κάνεις όσα χρειάζονται για να φτάσεις στην κορυφή. Αν σε όλα τα επαγγέλματα, πρέπει να γίνεται κανείς σε κάποιο μέτρο κυνικός, για να μπορέσει να επιζήσει, στην πολιτική αυτό γίνεται στο πολλαπλάσιο. Και αυτό γιατί ακόμη κι αν είσαι επικεφαλής ακόμη και σε μια μεγάλη επιχείρηση, οι αποφάσεις σου αφορούν σε έναν περιορισμένο κύκλο ανθρώπων. Στην πολιτική οι αποφάσεις σου αφορούν στο μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων, και βάζουν τα όρια ανάμεσα στην καταστροφή και στην ευημερία ή ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο. Γι αυτό και στην πολιτική δεν μπορεί να είναι κανείς ιδεολόγος. Είναι ασυμβίβαστο με το επάγγελμα. Η ιδεολογία είναι για την μάζα. Για την μάζα γίνεται και όλο αυτό το θέατρο της πολιτικής. Η εικόνα που αποκτά η μάζα για την πολιτική και για το τι συμβαίνει, αυτό που της επιτρέπουν να δει δηλαδή, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η πραγματικότητα αποφασίζεται πολύ καιρό πριν γίνει εμφανής στην μάζα. Και ο μόνος προβληματισμός που υπάρχει είναι μόνο για το πώς θα πλασαριστεί στην μάζα.

Η πολιτική στην Ελλάδα, δηλαδή το σώου της πολιτικής , γίνεται όλο και πιο κακόγουστο. Γι αυτό είναι και πάρα πολύ δύσκολο να το παρακολουθήσει κανείς.

Αυτές τις μέρες παρακολουθώ όλο και πιο σπάνια τις ειδήσεις. Το μαύρο που γίνεται άσπρο. Το κόκκινο που γίνεται μπλε. Όλα έχουν γίνει ένας χυλός.

Έτσι αυτές τις μέρες, που ήμουν και λίγο κρυωμένος έβλεπα το HouseofCards, από τις 9 το βράδυ μερικές φορές και μέχρι τις 4 το πρωί, μια και ήταν και Σαββατοκύριακο. Αυτό το εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ με τον Κέβιν Σπέισι και την Ρόμπιν Ράιτ. Μια φανταστική ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και αληθινή. Ο μακρύς δρόμος της ανόδου στην Εξουσία. Το αδυσώπητο παιχνίδι για την αναρρίχηση, όπου το μόνο που υπάρχει είναι το προσωπικό συμφέρον. Πέρα από πατρίδες και από κόμματα και δήθεν ιδεολογίες. Ένα αδυσώπητο παιχνίδι συμφερόντων για τον άνθρωπο της πολιτικής. Που δεν θα αφήσει τίποτα που να μην το κάνει προκειμένου να φτάσει εκεί που θέλει. Και που θα κάνει ακόμη περισσότερα προκειμένου να μην φύγει από την θέση που κατέκτησε.

Ένα σήριαλ που θα ήταν καλό να το δουν, όχι οι άνθρωποι της πολιτικής, αλλά οι ψηφοφόροι. Είναι και αυτό το σλόγκαν στο σήριαλ: «Αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, πρέπει να ξέρεις ένα πράγμα. Ή θα κυνηγάς ή θα σε κυνηγάνε». Οι άνθρωποι της πολιτικής θέλουν να φτάσουν στην κορυφή της «τροφικής αλυσίδας». Οι ψηφοφόροι είναι η τροφική αλυσίδα…

Και επίσης οι ηθοποιοί που παίζουν είναι πολύ καλύτεροι





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014