Γιατί και οι 4 της ΝΔ θα έχαναν από τον Τσίπρα [Του Δημ.Παπακωνσταντίνου]

07.10.2015 09:18

Να με συγχωρούν οι υποψήφιοι για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ουδείς εξ αυτών θα μπορούσε να κερδίσει σε μία προσεχή εκλογική αναμέτρηση τον Αλέξη Τσίπρα. Τουλάχιστον όχι με τη ρητορική με την οποία επιχειρούν σήμερα να προσελκύσουν τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας για να τους εκλέξουν. 

Και ενδεχομένως όχι μόνο τους σταθερά “πιστούς” στην παράταξη αλλά και άλλους πολίτες που θα ήθελαν πιθανώς να συμμετάσχουν σε μία τόσο κρίσιμη δημοκρατική διαδικασία όπως η εκλογή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ταυτόχρονα αποκτά και την ιδιότητα του υποψήφιου πρωθυπουργού. Υπό αυτή την έννοια και καθώς οι 4 υποψήφιοι θα πρέπει να πιστεύουν ότι μπορούν κάποια στιγμή να κυβερνήσουν, η εκλογή αφορά πολύ ευρύτερες ομάδες πολιτών από εκείνους που ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές τη Νέα Δημοκρατία.

Είναι όμως οι 4 υποψήφιοι ικανοί να κομίσουν το κάτι διαφορετικό από ό,τι έχουμε δει μέχρι στιγμής από τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση; Μπορούν να παράξουν πολιτική; Έχουν την ικανότητα να αναπτύξουν ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης το οποίο θα πείσει τους πολίτες ότι με αυτό θα βγει η χώρα από την ύφεση, θα επιστρέψει στην ανάπτυξη και ότι σε τελική ανάλυση η ζωή τους θα βελτιωθεί; Δεν το γνωρίζουμε γιατί δεν έχουμε δει ή ακούσει κάποια ρηξικέλευθη πρόταση.

Ακούμε από τους ίδιους, τα επιτελεία και τους υποστηρικτές τους, ότι ο ένας υποψήφιος θεωρεί ότι μπορεί να κερδίσει τον Τσίπρα γιατί είναι ετοιμόλογος, ατακαδόρος και επικοινωνιακός, ο άλλος γιατί μπορεί να εφαρμόσει πολύ πιο αξιόπιστα το Μνημόνιο, ο τρίτος γιατί είναι και αυτός νέος, άρα και αντι-Τσίπρας και ο τέταρτος γιατί εγγυάται τη σταθερότητα του κόμματος.

Καλά όλα αυτά και πράγματι οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι είναι και εργατικοί αλλά και άξια στελέχη. Αλλά αρκούν για να πεισθούν περισσότεροι πολίτες να ψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία; Όχι να καταψηφίσουν το ΣΥΡΙΖΑ, να ψηφίσουν τη ΝΔ. Γιατί τον Τσίπρα τον καταψήφισαν αρκετοί και στις τελευταίες εκλογές όπου πήρε πολύ λιγότερες ψήφους απο ότι τον Ιανουάριο. Μόνο που το ίδιο συνέβη και με τη Νέα Δημοκρατία. Και συνολικά, πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους έχει χάσει η παράταξη τα τελευταία χρόνια.

Το μεγάλο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι μόνο το επικοινωνιακό ή το ζήτημα της ηλικίας. Δεν προσδιορίζει μόνο αυτό το “νεό” και το “παλιό”. Δεν έχασε τις εκλογές μόνο και μόνο γιατί ο κ. Τσίπρας ήταν νεότερος από τον κ. Μεϊμαράκη. Τις έχασε, κατά την άποψή μου,  γιατί δεν είχε καμία νέα πρόταση να πει στην κοινωνία. Τίποτα. Και πάλι καλά που κατάφερε να κρατήσει τουλάχιστον σε επίπεδο ποσοστών, τις δυνάμεις του κόμματος. Όμως, τι θα είναι αυτό που θα κάνει τον κ. Μεϊμαράκη, με την ίδια ρητορική, μετά από μερικούς μήνες ή χρόνια να κερδίσει τον κ. Τσίπρα; Μόνο στην φθορά της εξουσίας μπορεί να ελπίζει.

Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα λάθος που κάνουν και οι 4 υποψήφιοι. Θεωρούν ότι απευθύνονται σε ένα στενά κομματικό ακροατήριο, το οποίο το αποσυνδέουν από τις ανάγκες του κάθε πολίτη. Αντιπαρατίθενται με έμφαση στην κομματική πελατεία, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αυτό πλέον ούτε επαρκεί, ούτε λέει σε κανέναν τίποτε. Και δυστυχώς αυτό δεν δείχνουν να το έχουν αντιληφθεί ούτε οι περιβόητοι “βαρώνοι” του κόμματος. Οι οποίοι επίσης δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο κόσμος έχει κουραστεί, από τις εσωκομματικές ίντριγκες και διεργασίες. Ο λαός αναζητεί ελπίδα. Και αυτοί δεν του την δίνουν. Προς το παρόν, έστω και μέσα από πλάνες και ψεύδη, εξακολουθεί να του την δίνει ο σημερινός πρωθυπουργός.

Προσπαθούν οι 4 υποψήφιοι να εμφανιστούν ο καθένας ως ικανότερος να κερδίσει τον Τσίπρα, χωρίς όμως να έχουν να πουν τίποτα καινούργιο στην κοινωνία. Αδυνατούν να δώσουν ένα όραμα, μία αχτίδα φωτός, κάτι. Για παράδειγμα, ο κ. Γεωργιάδης σίγουρα γνωρίζει πώς να κάνει θόρυβο, γνωρίζει καλά το παιχνίδι της επικοινωνίας, όμως πέραν της διαβεβαίωσης περί εφαρμογής των Μνημονιακών “εντολών” δεν έχει διατυπώσει κάποια άποψη για το πώς οραματίζεται την ανάκαμψη της χώρας. Υπόσχεται ότι δεν θα αφήσει τον Τσίπρα σε χλωρό κλαρί. Και πιθανώς θα το κάνει. Και; Εκτός από το “αντί” χρειάζεται και η “σύνθεση”. Εκεί τι γίνεται;

Το ίδιο και ο κ. Μητσοτάκης. Επιθυμεί, λέει, να μεταρρυθμίσει το κόμμα, να επαναφέρει την αξιοκρατία, αλλά αν και υπήρξε άνθρωπος της αγοράς, δεν έχουμε ακούσει κάτι συγκεκριμένο, όχι μόνο οι ψηφοφόροι της ΝΔ, αλλά οι πολίτες συνολικότερα. Κάτι, ένα πλάνο ας πούμε για το πώς βλέπει την επανεκκίνηση της οικονομίας. Πέραν βέβαια της απαρέγκλιτης εφαρμογής του Μνημονιακού προγράμματος.

Ο κ. Τζιτζικώστας πάλι, θεωρεί το γεγονός ότι εκπροσωπεί τη νέα γενιά της παράταξης ως νομοτελειακά ικανό στοιχείο για να θεωρηθεί ο ικανότερος αντίπαλος του κ. Τσίπρα. Αλλά όταν θες να εκπροσωπείς το νέο, οφείλεις να δίνεις και συγκεκριμένη “σφραγίδα”. Δεν μπορείς να μιλάς αόριστα όπως και οι “παλιότεροι” για… δημιουργία, όραμα, αλλαγή νοοτροπίας κλπ. Πρέπει να δώσεις στίγμα. Να εμπνεύσεις.

Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι στη Νέα Δημοκρατία, αντί να ψάχνουν να βρουν για το ποιος είναι ο ικανότερος να περάσει ως αντι-Τσίπρας, θα έπρεπε πρώτα να τα βάλουν κάτω και να δουν πώς θα διαμορφώσουν μία σοβαρή νέα κυβερνητική πρόταση. Πώς θα μπορέσουν μέσα από νέες πολιτικές να πείσουν με επιχειρήματα και ιδέες την κοινωνία ότι μπορούν να βρουν λύσεις στα σημερινά αδιέξοδά της. Για τα οποία φέρει μερίδιο ευθύνης και η ίδια η Νέα Δημοκρατία. Αν το κατορθώσουν αυτό, τότε όποιος και αν είναι αρχηγός θα μπορέσει να διεκδικήσει με αξιώσεις την πρωθυπουργία. Άλλωστε, ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Τσίπρα, θα είναι ο εαυτός του, αρκεί να μπορέσει κανείς να αξιοποιήσει δημιουργικά και με θετική προσέγγιση, τον χώρο που θα αφήνει η φθορά που θα υποστεί στο επόμενο διάστημα. Διαφορετικά, όποιος και να βγει, μάλλον θα περιμένει να πάρει πρώτα σύνταξη ο Τσίπρας…





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014