Γιατί ο Μπαλτάς είπε την αλήθεια και τρόμαξε η κοκκινοσκουφίτσα;

27.01.2016 10:13

Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης**

Ο Μπαλτάς είπε το αυτονόητο! Πως αυτή η αγωνία για πρωτιές χαλά το ανθρώπινο πρόσωπο  που αποκτήσαμε, αν αποκτήσαμε, όταν φύγαμε από τη ζούγκλα, αν φύγαμε κιόλας. Άσε που με αυτές τις πρωτιές και τα πρότυπα σχολεία στον πάτο της εκπαίδευσης, είμαστε στον παγκόσμιο χάρτη, ίσως, και κάτω από τις αφρικανικές χώρες, αν θυμάμαι καλά.

Ο μεγάλος ουρακοτάγκος παίρνει όλο το χαρέμι. Είναι πρώτος, είναι μεγάλος. Οι υπόλοιποι, πιο κοντοί πίθηκοι, θα μείνουν μακριά από την αγέλη, μόνοι και αυνάνες. Όπερ από τους προγόνους μας στη ζούγκλα, εκτός των γενετικών ομοιοτήτων, διατηρούμε και τις επίκτητες, που μας διδάσκουν τα σχολεία. Ο πρώτος τα παίρνει όλα και οι υπόλοιποι μένουν «με το φαλλό στο χέρι».

Κάποτε, αυτούς που έπαιρναν βραβεία για επιδόσεις αριστείας, στα παλιά σχολεία της γενιάς μου, τους θεωρούσαν «φυτά». Ίσως ακόμα και σήμερα η λέξη «φύτουλας» να βρίσκεται στο λεξιλόγιο της νεολαίας. Τα κανονικά παιδιά, όχι αυτά που αντιγράφουν τους γονείς και τους δασκάλους τους, σιχαίνονται να ξεχωρίζουν. Πολλές φορές ντρέπονται να δείξουν τις ικανότητες τις δικές τους ή τα λεφτά των γονιών τους. Τουλάχιστον αυτά που έχουν λίγη «τσίπα» γονιδιακή ή επίκτητη. Δεν έχει σημασία.

 

Ο Primo Levi στο βιβλίο του ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είπε πως ένιωσε τεράστια ντροπή γιατί χάρηκε επειδή πήραν το διπλανό του για τους φούρνους στο Άουσβιτς και έτσι γλύτωσε αυτός. Είχε «τσίπα» ο άνθρωπος, δηλαδή. Και μια γλυκιά συνενοχή με το γονίδιο της αλληλεγγύης. Όχι όπως κάποιοι άλλοι που τσιρίζουν πόσο καλοί Έλληνες είναι. Πόσο πρώτοι. Πόσο μεγάλοι. Πόσο πλούσιοι. Πόσο ευφυείς.

 

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί», αυτή η αρχαία φράση που μας έκατσε βαριά στο στομάχι, σαν αμάσητο φαγητό, είναι μια κατάρα της φυλής που οι ανόητοι θεωρούν σοφία. Νους υγιής, δηλαδή κομφορμιστικός νους θεούσος. Νους παρθένας. Νους προσκόπου. Νους ασφαλιστή για ατυχήματα και απώλεια ζωής, που έτσι κι αλλιώς δεν τα γλυτώνεις.

 

Αυτά τα καλά παιδιά, που παίρνουν άριστα στα σχολεία. Αυτοί οι αθλητές που για μπουν στο κάδρο της πρωτιάς, έχουν καταπιεί όλες τις απαγορευμένες ουσίες. Που για τη νεύρωση της νίκης, της πρωτιάς, του μεταλλίου θα γίνουν αντικοινωνικά πλάσματα, υστερικοί εγωπαθείς σκοτώνοντας το αλτρουιστικό γονίδιο που μας χάρισε η φύση, βάζοντας στη θέση του ένα φοβικό ηλίθιο, που θα το πάρουν τα αλλά, καλά παιδιά στην τράπεζα και στους μηχανισμούς αναπαραγωγής αγελάδων και ομιλουσών κεφαλών.

 

Να υπενθυμίσω πως οι μεγάλες ανακαλύψεις δεν έγιναν ποτέ από τους άριστους στα σχολεία. Η ιστορία δείχνει πως οι κακοί μαθητές, οι περίεργοι, οι αιρετικοί ήσαν αυτοί που ανακάλυψαν κάτι χρήσιμο ή, έστω, κάτι που άλλαξε τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Από τον Αϊνστάιν μέχρι τους σύγχρονους ερευνητές, η ιστορία δείχνει πως τα ανάποδα μυαλά έπαιρναν στροφές και έβλεπαν διαφορετικά τον κόσμο.

 

Γιατί οι άριστοι μαθαίνουν, συνήθως, άριστα αυτά που οι άλλοι τους επιτρέπουν να μάθουν. Τα άλλα, τα χρήσιμα και ιδιοφυή, συνήθως, κανείς δε μπορεί να σου τα μάθει. Ο Wittgenstein, άλλος κακός μαθητής, γιος πλούσιου, που «έγραψε» και τον πατέρα του, αλλά και το δάσκαλό του, Russell, έλεγε πως: «δε μπορώ να διδάξω αυτό που ήδη γνωρίζω, αφού είναι ήδη γνωστό, αλλά μπορώ να διδάξω αυτό που δεν ξέρω, για να μάθω εγώ, αλλά και οι άλλοι».

 

Αν ο Κολόμβος άκουγε τους σοφούς της Ιεράς Εξέτασης, δε θα πήγαινε ποτέ στην Αμερική. Αυτά τα καλά παιδιά, οι αριστούχοι, είναι, συνήθως, όλοι και καλοί πατριώτες. Γιατί όταν κρατάνε τη σημαία στις παρελάσεις η καρδιά τους κτυπά και όταν ακούν τον εθνικό ύμνο, νιώθουν ένα «γαργαλητό στις φλέβες»  και το «ανατρίχιασμα» που αποκαλείται συγκίνηση. Είναι αυτοί που «τη λέξη πατρίδα τη γράφουν με κεφαλαίο Π» και δε διανοούνται να τη συσχετίσουν με τους ασεβείς στίχους του Neruda: «Πατρίδα λέξη μελαγχολική, όπως θερμόμετρο ή ανελκυστήρας». Ούτε τη συσχετίζουν με τον φονικό αφορισμό του Dr Johnson: «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός παλιανθρώπου».

 

Οι άριστοι είναι οι «κοκκινοσκουφίτσες» που θα σκοτώσουν το λύκο, για να ζήσει η γιαγιά της κοινοτοπίας και της ανυποψίαστης σκέψης. Είναι αυτοί οι μικροαστοί, που θα γεμίσουν τα εγώ τους με σημαίες και παιδιά, πιστεύοντας πως θα σκοτώσουν το «φόβο του δάσους». Δηλαδή, την εξερεύνηση του αγνώστου, άρα και του αληθούς. Είναι αυτοί που φοράνε το ίδιο κοστούμι, σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη και σέρνουν τα ανθρώπινα σκουπίδια στους καλογυαλισμένους διαδρόμους του εφιαλτικού Καφκικού κάστρου, πριν γίνουν οι κατσαρίδες, που θα τις πατήσουν  οι όμοιοι τους.

 

Είναι αυτοί που δε θα ταξιδέψουν μόνοι τους ποτέ. Που δε θα γίνουν πειρατές της σκέψης, αλλά φτωχά αντίγραφά της, για να μην τρομάξουν τα όνειρα τους και γίνουν εφιάλτες. Είναι οι φιλήσυχοι πολίτες που κοιτάζουν το σαλόνι τους σαν να είναι ο κόσμος όλος. Εκεί που θα φυλάξουν τον αρχέγονο φόβο για την ανεξαρτησία που θα βγάλει το άτομο, από την αγέλη, τη μάζα και τη φυλή. Νοσταλγώντας εκείνον, τον πρόγονο για τον όποιο ο κόσμος άρχιζε και τελείωνε μέσα στα όρια του γνωστού και στο ξέφωτο του δάσους, στη σκοτεινή σπηλιά, στο ψηλό οροπέδιο, μαζί με τους μάγους της φυλής να ξορκίζουν τον κεραυνό, την αστραπή και ό,τι τους τρόμαζε σαν ανεξήγητο.

 

Ο Μπαλτάς, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος, είπε πως: «για να ξεφύγουμε από τον πρωτογονισμό της πρωτιάς στην παιδεία, πρέπει να φωτίσουμε τα σκοτάδια της άγνοιας και να βάλουμε φρένο,  έστω, στους ανταγωνισμούς και την ανθρωποφαγία της».

 

Να σταματήσουμε, πιο συγκεκριμένα, την παιδοκτονία, που μοιάζει και με γενοκτονία. Αφού ολόκληρες γενιές εκφυλίζονται παπαγαλίζοντας και αντιγράφοντας κείμενα, που δεν κατανοούν. Αριθμούς, και όχι τη λογική των αριθμών, που εκτελούν τη φαντασία των παιδιών, η οποία βρικολακιάζει μετά, ως αγωνία για μια θέση στον ήλιο. Που δεν είναι και σίγουρη, βέβαια, αφού ο ήλιος, εκτός από ζωοδόχος, μπορεί να σε κάψει κιόλας.

Το «έγκαυμα» στον εγκέφαλο λέγεται και ηλίαση, ιδιαίτερα όταν εκτεθείς χωρίς αντηλιακά υψηλού δείκτη προστασίας, από την  πρωτομανία και την πρωτογονομανία των «στοργικών» μας δασκάλων. Αυτών που έπαθαν υστερία σαν τις νοικοκυρές της Χιλής για τα ιερά και τα όσια της παιδείας. Που την έκαναν «σαν τα μούτρα τους», χρόνια τώρα. Γεγονός που είναι, ίσως, και η βασική αιτία του κακού του ριζικού μας, αλλά και γιατί το «καράβι Ελλάς» έπεσε στα βράχια, εδώ και δεκαετίες και δε λέει να ξεκολλήσει ακόμα…

 

**Ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,  Χειρουργός Ουρολόγος –Ανδρολόγος είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, πρόεδρος του UGRS (Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Επανορθωτική Ουρολογική Χειρουργική) και διευθυντής της Σεξουαλικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.

Μετά την ειδικότητα της Ουρολογίας, μετεκπαιδεύτηκε στην ενδοσκοπική ουρολογία και ανδρολογία στο Western General Hospital του Εδιμβούργου και υπήρξε επιμελητής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Παρισιού (St.Antoine).

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ISSIR (Διεθνής Ένωση Έρευνας για τη Σεξουαλικότητα), πρόεδρος της IASS (Διεθνής Ένωση Σεξουαλικής Χειρουργικής), ιδρυτής και Πρόεδρος της ΕΜΑΣ (Ελληνική Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας). Έχει διατελέσει πρόεδρος της ΑΜΑ (Μεσογειακή Εταιρεία Ανδρολογίας) Γενικός Γραμματέας της IAMSS (Διεθνής Ένωση Ανδρικής Σεξουαλικής Χειρουργικής) και Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βιοανδρολογίας.





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014