Είναι η εμπιστοσύνη ηλίθιε!

20.10.2015 09:50

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Ο Αλέξης Τσίπρας εφαρμόζει Μνημόνιο. Γιατί όμως οι Ευρωπαίοι πίσω από τα χαμόγελα και τα χτυπήματα στην πλάτη είναι κουμπωμένοι; Υπόσχεται ένα πρόγραμμα εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. Γιατί όμως δεν ενθουσιάζονται μαζί του οι εκσυγχρονιστικές δυνάμεις τη χώρας; Απάντηση: είναι η εμπιστοσύνη ηλίθιε.

Η επίσκεψη Ολάντ στην Αθήνα δεν αλλάζει την κατάσταση στον ευρωπαϊκό χώρο. Όλοι ανάσαναν μετά την κυβερνητική στροφή το περασμένο θέρος και κανονικά θα έπρεπε έκτοτε να είναι ικανοποιημένοι. Δεν είναι. Σε πολλούς παραμένει η εντύπωση ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν έχει  νοοτροπία εταίρου μεταξύ εταίρων. Αυτό προκύπτει από τις αντιφάσεις του…

Από τη μια εμφάνισε το πρόγραμμα που υπέγραψε ως προϊόν εκβιασμού, από την άλλη υπόσχεται να το εφαρμόσει ως το τέλος. Προβάλλοντας την ελάφρυνση του χρέους ως υποχρέωση των δανειστών, κινεί υπόνοιες ότι θα εφαρμόζει τη συμφωνία μέχρι να πάρει κάποια ελάφρυνση και μετά θα επιστρέψει στις “κόκκινες γραμμές” για να ικανοποιήσει το εσωτερικό ακροατήριο.

Οι Ευρωπαίοι βλέπουν την εφαρμογή της συμφωνίας ως υποχρέωση της χώρας απέναντι στους εταίρους και τα κοινοτικά όργανα έναντι της σωτηρίας που της εξασφάλισαν. Αντιλαμβάνονται την ενδεχόμενη ελάφρυνση του χρέους σαν δικαίωμα των δανειστών για να επιβραβεύσουν, εκ τω υστέρων, την ελληνική προσαρμογή. Ο αυτοματισμός για “απομείωση” που προβάλει ο Τσίπρας δεν υπάρχει στη λογική τους -ούτε στη συμφωνία.

Αλλά και οι αντιφάσεις του Πρωθυπουργού στο εσωτερικό προβληματίζουν τους Ευρωπαίους. Λέει ότι “έφτασε στα άκρα για να πάρει καλύτερη συμφωνία”. Ότι μπλοφάριζε και δεν είχε σχέδιο πραγματικής σύγκρουσης με την Ευρώπη. Αλλά σ’ αυτό τον διαψεύδουν όσα έγιναν το προηγούμενο επτάμηνο, για τα οποία οι αποκαλύψεις συνεχίζονται.

Επιπλέον οι παράδοξες σχέσεις της κυβέρνησης με τον αμερικανικό παράγοντα, που οδήγησαν τον Πρωθυπουργό να δηλώνει -μετά το Μνημόνιο- ότι στην Ουάσιγκτον βρήκε περισσότερη κατανόηση από τις Βρυξέλλες,  κάνουν τους Ευρωπαίους ακόμη πιο επιφυλακτικούς.

Η ίδια επιφυλακτικότητα υπάρχει και στο εσωτερικό. Οι δυνάμεις της χώρας – τα πρόσωπα, οι κοινωνικές ομάδες και οι φορείς- που επιδιώκουν σταθερά τον εκσυγχρονισμό και την αφομοίωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, δυσπιστούν.

Ακούνε τον Πρωθυπουργό να μιλάει για αλλαγή στο κράτος, αξιοκρατία και μεταρρυθμίσεις και  ταυτόχρονα βλέπουν το κόμμα του να επιμένει στις καταστατικές επιδιώξεις του, από τις οποίες προκύπτει κρατισμός και αντιευρωπαϊκή κουλτούρα.

Μιλάει για διαφάνεια, αλλά καλύπτει τους υπουργούς που έχουν πρόβλημα διαφάνειας. Ακούνε διακηρύξεις για  λειτουργία των θεσμών, αλλά βλέποντας σε ποιούς τους εμπιστεύθηκε  αμφιβάλουν.

Όσο “προσαρμοστικό” και αν εμφανίζεται το κόμμα που σε εφτά μήνες ζήτησε την ψήφο του λαού για να εφαρμόσει δυο εντελώς διαφορετικά προγράμματα, η καχυποψία παραμένει -μέσα κι έξω από τη χώρα. Ο Πρωθυπουργός πέρασε στη δεύτερη φάση χωρίς να αποκηρύσσει την πρώτη. Αυτό δημιουργεί κενά ειλικρίνειας στο λόγο του. Δεν πείθει. Γιατί όπως έλεγε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Εντουαρντ Μάρροου: “Για να είσαι πειστικός πρέπει να είσαι πιστευτός, για να είσαι πιστευτός πρέπει να είσαι αξιόπιστος και για να είσαι αξιόπιστος πρέπει να είσαι αληθινός”.





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014