Προς το τέλος της δεκαετίας του ‘90, μια ελληνική εταιρία υψηλής τεχνολογίας πτώχευσε. Η τράπεζα ανακάλεσε τις εγγυητικές της, και έκανε απαιτητό το σύνολο του ποσού των τόκων που τότε έτρεχαν σε επιτόκια Δραχμής, για μια παραγγελία συσκευών που είχε παραδώσει στο ελληνικό κράτος και αυτό αργούσε την πληρωμή τους κατά ένα έτος, πέραν και άνω της ευρωπαϊκής οδηγίας για κρατικές πληρωμές προς προμηθευτές των 60 ημερών. Την εταιρία αγόρασε από τον εκκαθαριστή ο ανταγωνιστής. Έκτοτε εκκρεμούν πάνω από χίλιες προσφυγές και μηνύσεις των θιγέντων επιχειρηματιών που ενώ είχαν εκτελέσει την προμήθεια των προϊόντων έχασαν την εταιρία τους στον ανταγωνιστή.

Στα μέσα της επόμενης δεκαετίας, μια άλλη εταιρία τεχνολογίας πτώχευσε γιατί η τράπεζα έκανε απαιτητό το σύνολο του δανεισμού της, όταν ο εγγυητής των δανείων της ύψους 1,5 εκατομμυρίου πτώχευσε πρώτος. Εντός μιας εβδομάδας η τράπεζα κατάσχεσε τις απαιτήσεις της εταιρίας από τους πελάτες της και την στράγγιξε από μετρητό.

Η εταιρία αδυνατούσε πλέον να πληρώσει τις υποχρεώσεις της προς το κράτος, τα ταμεία, το ΦΠΑ, τους εργαζόμενους και τους προμηθευτές, και έκανε αίτηση για πτώχευση. Ο έφορος που πήγε να την ελέγξει μετά από λίγους μήνες, δεν βρήκε κανέναν στην διεύθυνση της έδρας, καθώς της είχαν κάνει έξωση. Υπολόγισε εξωλογιστικά πως το σύνολο του τζίρου της ήταν κέρδη, παρόλο που παραπάνω από τα μισά αυτά ήταν πληρωμές προς το κράτος, σε ΦΠΑ, ΙΚΑ, ΦΜΥ, τελωνεία, και προμηθευτές μέσω τραπεζών.

Η εταιρία ελεγχόταν από ορκωτούς. Ο νόμιμος εκπρόσωπος δεν είχε να πληρώσει το 10% που ήταν τότε το ποσόν για να πάει δικαστικά, οπότε και το δικαστήριο τον καταδίκασε ποινικά. Δεν είχε ούτε το 1,5 χιλιάρικο για να πάει στον Άρειο Πάγο και να διορθώσει την καταδίκη, οπότε έκανε προσφυγή στο ΣτΕ που θα εκδικαστεί το 2028. Στο μεταξύ έχει καταδικαστεί ποινικά χωρίς να έχει αποδειχθεί ότι έχει διαπράξει κανένα ποινικό αδίκημα, όπως η φοροδιαφυγή, διότι δεν μπορούσε να πληρώσει το 10% ενός παράλογου σουρεαλιστικού και ολότελα ανήθικου προστίμου.

Ένας πολίτης έκανε προσφυγή στο ΣτΕ να καταδικάσει την ομιλία ενός πολιτικού που προσέβαλε το εθνικοθρησκευτικό του συναίσθημα. Θα δικαστεί το 2027.

Μία ελεύθερη επαγγελματίας που δεν είχε να ζήσει αλλά ο ΟΑΕΕ της απαιτεί να πληρώσει τεκμαρτά χρήματα που δεν βγάζει έκανε προσφυγή επίσης, αλλά ακόμα και αν κερδίσει, οποιοσδήποτε άλλος θέλει να κάνει το ίδιο θα πρέπει να κάνει προσωπικά ο ίδιος προσφυγή, χωρίς να μπορεί να επικαλεστεί την απόφαση της προηγούμενης.

Ένας βιοτέχνης, παραγωγός και έμπορος γυναικείων ενδυμάτων κατά παραγγελίαν, δέχθηκε επίσκεψη από τις φορολογικές αρχές πριν αρκετά χρόνια. Με βάση το ημερολόγιο των ραντεβού του με πελάτισσες, προσδιορίστηκαν εξωλογιστικά οι πωλήσεις του, και έφαγε ένα τεράστιο πρόστιμο που αντιστοιχεί στον τζίρο 20 ετών. Ο Αρμάνι ο ίδιος δεν πουλάει σε κάθε ραντεβού. Αυτός πουλούσε στην καλύτερη 1 στα 10. Δεν είχε να πληρώσει το 50% του προστίμου για να πάει δικαστικά, οπότε και αυτός θα πάει φυλακή. Στο μεταξύ είναι αφερέγγυος λόγω του μπλοκαρίσματος όλων των λογαριασμών του. Όπου νά’ναι κλείνει και αυτός.

Ένας υπουργός δεν μπορούσε να στείλει email διότι ο δημόσιος υπάλληλος που είναι υπεύθυνος να υπογράφει τις πληρωμές των εξόδων του υπουργείου, αρνείτο να υπογράψει οτιδήποτε στους τελευταίους 6 μήνες ώσπου να βγει στη σύνταξη. Είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει αυτό από το νόμο, και κανείς δεν μπορούσε να τον κουνήσει από τη θέση του, πάλι βάσει νόμου.

Μια εταιρία εξωτερικού ήθελε να έρθει στην Ελλάδα να γυρίσει μια κινηματογραφική παραγωγή, που θα διαφημίσει τη χώρα μας, θα φέρει τουρισμό, θα δημιουργήσει μερικές καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας, και θα αφήσει χρήμα στη χώρα. Δεν υπάρχει τρόπος όμως να της επιστρέψει κανείς το ΦΠΑ εφόσον είναι ξένη παραγωγή, ούτε μπορεί να ανοίξει εταιρία στη χώρα και να την κλείσει σε εύλογο χρόνο ώστε να αξίζει χρονικά και οικονομικά να γυρίσει την ταινία στην Ελλάδα. Πήγε να την γυρίσει στην λατινική Αμερική.

Τα παραπάνω είναι ιστορίες παραπλήσιες στην πραγματικότητα που έχουν αλλάξει λίγο για να προστατευθούν οι αθώοι και οι ένοχοι.

Το σύστημα λειτουργίας της χώρας είναι σαν ένας καταστροφικός ιός.
Σιγά σιγά καταστρέφει την κοινωνία, τη χώρα, όλα.
Θέλει διαγραφή και επαναφόρτωση.
Δεν προβλέπεται να συμβεί αυτό.

Οι κυβερνήσεις θα έρχονται και θα φεύγουν, αλλά όσο το λειτουργικό σύστημα της χώρας θα συνεχίζει να λειτουργεί ως καταστροφικός ιός, η κοινωνία θα φθίνει ώσπου να καταρρεύσει ολοκληρωτικά.

Δεν είναι καν η οικονομία, ούτε η κοινωνία, ούτε κανένα από τα συμπτώματα του καταστροφικού συστήματος λειτουργίας της χώρας. Το ίδιο το σύστημα έχει τη δικαιοδοσία να μπλοκάρει οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια γίνεται για την βελτίωσή του.

Δεν είναι η χώρα, δεν είναι οι πολίτες, δεν είναι τυχαίο.

Είναι στο Σύστημα ηλίθιε!

Ακολουθήστε τον Άγη Βερούτη στο twitter @Agissilaos