Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ face ΜΕ ΤΟ fake ΠΡΟΣΩΠΟ…

18.10.2015 15:18
  • Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ face  ΜΕ ΤΟ fake  ΠΡΟΣΩΠΟ [του Δρ. Κων.Κωνσταντινίδη***]

 

Κάποτε ο ιδιοφυής Άντι Γουόρχολ προέβλεψε –πολύ πριν τα social media- ότι θα έρθει η εποχή που όλοι θα δικαιούνται 15 λεπτά διασημότητας. 

Πολλά χρόνια αργότερα, ένας σπυριάρης φοιτητής του Χάρβαρντ πήρε την ιδέα της πλατφόρμας γνωριμίας των φοιτητών του Πανεπιστημίου και την απογείωσε, αφού κατάλαβε πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν οι άνθρωποι να δείχνουν ακόμα και τα εσώρουχα τους για να γίνουν διάσημοι  και κάποιοι άλλοι ηδονοθήρες να τους κάνουν like όπερ συμφωνώ, μου αρέσει κλπ. 

Το ερώτημα που μου έρχεται στο στόμα, σαν βρισιά κυρίως, είναι, Πώς άνθρωποι με κοινό νου, εμφανισιακά αξιοπρεπείς, με δουλειές που χρειάζεσαι και λίγο μυαλό για να τις κάνεις, όπως γιατροί δικηγόροι κλπ, βγάζουν την πραμάτεια τους στην «κοινωνία της κλειδαρότρυπας», χωρίς την ελάχιστη ενοχή ή ντροπή; 

Κάποτε, οι άνθρωποι στον παράδεισο έντυσαν την ντροπή τους με ένα φύλλο συκής που αργότερα έγινε φόρεμα, κοστούμι και εν τέλει έκρυψε τη γύμνια, όχι των σωμάτων που είναι αθώα, αλλά τη γύμνια του μυαλού που έπρεπε να χτίσει τις ιδέες για τα σώματα, πριν τα κατασκευάσει σε πηλούς ή τα ζωγραφίσει με χρώματα. 

Το ανθρώπινο σώμα είναι η φωλιά μας, η σπηλιά που κρύβουμε τα όνειρα, τις σκέψεις και τις ιδέες μας για τον κόσμο. Η φωτογραφία, η συγγραφή, η πινελιά που βάζει το ανθρώπινο χέρι για να περιγράψει την επώδυνη διαδρομή του νου, εμπεριέχει πάντα μία αφαίρεση που δεν είναι μία στατική εικόνα. 

Οι φυσικοί έχουν πολλά να πουν για τις αόρατες δυνάμεις και τον μικρόκοσμο που το ανθρώπινο μάτι δε μπορεί να δει, ούτε ακόμα και να συλλάβει, όπως συμβαίνει με μία μαθηματική εξίσωση. 

«Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο μέγας» κατά τον ποιητή, είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη ματιά που κάνει το θάνατο του ανθρώπου ιερό και δοξασμένο, ενώ στα ζώα αυτό που συμβαίνει είναι ο…ψόφος. 

Πώς από αυτή την ιερή διαδρομή που έδωσε όνομα στον ανθρώπινο λόγο, κατασκευάζοντας πυραμίδες, ναούς και ποίηση, υμνώντας την ευφυή μας φύση, καταλήξαμε στην απλή πορνογραφία των σωμάτων που δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν όνομα αλλά είναι μόνο face…χωρίς, όμως, πρόσωπο;

Face… χωρίς πρόσοψη, χωρίς σώμα αφού όλα στη φωτογραφία ρετουσάρονται για να είναι ελκυστικά, με βάση τον κανόνα των οπαδών της αρένας. Τον κανόνα, του θαυμάστε με πίνω καφέ στην πισίνα μου ή τρώω με τη φίλη μου τη Σούλα στην ταβέρνα, στο σουσάδικο, στην καφετέρια της γειτονιάς.

Γιατί θα έχει ενδιαφέρον να δω τη μούρη του κολλητού μου με το ηλίθιο, συνήθως, ύφος που παίρνουν όσοι φωτογραφίζονται. Μια σαλάτα από χαρά, αποφασιστικότητα και το απλανές βλέμμα της αμηχανίας με το οποίο κοιτάζουν οι καθημερινοί άνθρωποι το φακό της κάμερας. 

Ένα σοφό μοντέλο είχε πει παλιότερα «μη θαυμάζετε την εικόνα μου. Δεν είμαι εγώ στην πραγματικότητα. Είναι η φωτογραφία που μου έφτιαξαν στο Photoshop». 

Οι άνθρωποι του Face, σας το λέω, δεν είναι αλήθινοί. Είναι εξωγήινοι που προσπαθούν να φανούν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. 

Πώς μπορεί μία στιγμιαία απεικόνιση της εικόνας μου να αποτυπώσει την ψυχή μου, το μυαλό μου, τη μαυρίλα μου ή τη χαρά μου, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου; 

Πώς θα καταλάβει ο απέναντι αν η φωτογραφημένη κεφαλή είναι ομιλούσα ή απλά αφασική και ηλίθια; 

Πώς μπορεί ένας κοινός νους, με πόδια και με χέρια, να σκέφτεται ότι όταν τον αναγνωρίζουν στην εικόνική του παράσταση, τον αγαπούν κιόλας ή εκτιμούν το φοβερό του μυαλό; Το μυαλό που βλέπουν μόνο μέσα από το βλέμμα της τυφλότητας του φλας, που αναγκάζει τους περισσότερους να κλείνουν τα μάτια, από αυτόματη αντίδραση. 

Πώς μπορεί μία κακοστημένη παράσταση ενός ρόλου, δηλαδή μία απλή selfie, να ικανοποιήσει ένα θεατή, όταν στο θέατρο, στο σινεμά, όπου εργάζονται σκληρά ο σκηνοθέτης, ο διευθυντής φωτογραφίας, ο σεναριογράφος, ερμηνεύουν εξαιρετικοί ηθοποιοί και όμως μία παράσταση μπορεί να αποτύχει;

Ποιός θα ήθελε να δει τον εαυτό του ξεβράκωτο στην τουαλέτα στον καθρέφτη του χωρίς να τον σιχαθεί –πλην των κοπρολαγνικών φαντασιόπληκτων-; 

Γιατί ένας κοινός άνθρωπος να θέλει να είναι πρωταγωνιστής σε ένα αποτυχημένο, από τη φύση του, έργο; 

Μπορεί μία παράσταση χωρίς πρόβες να γίνει επιτυχία; Να έχει θεατές; Χωρίς τον ταλαντούχο σκηνοθέτη του δράματος; 

Εν τέλει, η Face-ουσία δεν είναι Συν-ουσία, αλλά μία Αν-ούσια επικοινωνία του ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ…

————————————————————————————–

Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Δρ. Κωνσταντίνος ΚωνσταντινίδηςΟ Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,  Χειρουργός Ουρολόγος –Ανδρολόγος είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, πρόεδρος του UGRS (Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Επανορθωτική Ουρολογική Χειρουργική) και διευθυντής της Σεξουαλικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.

Μετά την ειδικότητα της Ουρολογίας, μετεκπαιδεύτηκε στην ενδοσκοπική ουρολογία και ανδρολογία στο Western General Hospital του Εδιμβούργου και υπήρξε επιμελητής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Παρισιού (St.Antoine).

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ISSIR (Διεθνής Ένωση Έρευνας για τη Σεξουαλικότητα), πρόεδρος της IASS (Διεθνής Ένωση Σεξουαλικής Χειρουργικής), ιδρυτής και Πρόεδρος της ΕΜΑΣ (Ελληνική Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας). Έχει διατελέσει πρόεδρος της ΑΜΑ (Μεσογειακή Εταιρεία Ανδρολογίας) Γενικός Γραμματέας της IAMSS (Διεθνής Ένωση Ανδρικής Σεξουαλικής Χειρουργικής) και Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βιοανδρολογίας.





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014