ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΟΝ ΡΙΓΟΒΕΡΤΟ ΣΤΟ PLAYBOY

11.01.2016 00:03

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΟΝ ΡΙΓΟΒΕΡΤΟ ΣΤΟ PLAYBOY

Edit This Post


10.01.2016 17:53 

Aπό τον Dr Κώστα Κωνσταντινίδη 

 

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΟΝ ΡΙΓΟΒΕΡΤΟ ΣΤΟ PLAYBOY

  • ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ: «ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΡΙΓΟΒΕΡΤΟ» 
«Αφού ο ερωτισμός είναι ο νοήμων εξανθρωπισμός του σαρκικού έρωτα και η πορνογραφία ο ευτελισμός και η υποβάθμισή του, σας κατηγορώ εσάς, αναγνώστες του Playboy ή του Penthouse, θαμώνες των καταγωγίων με τα σκληρά πορνό, κάποτε, και, σήμερα, διαδικτυακοί ηδονοβλεψίες ότι συμβάλλετε στη γοργή παλινδρόμηση προς τη ζωώδη συνουσία του μοναδικού χαρίσματος που δόθηκε στον άνθρωπο, το οποίο μπορεί να τον φέρει κοντά στους θεούς. Τους παγανιστικούς θεούς, βέβαια, που δεν ήταν αγνοί, ούτε σεμνότυφοι στα σεξουαλικά θέματα, όπως αυτός που ξέρουμε». – Vargas Liosa***
ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΡΙΓΟΒΕΡΤΟ
  • Κύριος Συγγραφέας: ΛΙΟΣΑ ΜΑΡΙΟ ΒΑΡΓΚΑΣ- LLOSA MARIO VARGAS
  • Εκδοτικός Οίκος: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
  • Έτος έκδοσης: 2003
  • Σελίδες: 376
  • ISBN: 9789600327564
  • Σύντομη Περιγραφή:
  • Ο Αλφόνσο, ο 11χρονος γιος του δον Ριγοβέρτο, με τις περίεργες για την ηλικία του σεξουαλικές εμμονές. Η δόνια Λουκρέσια, όμορφη και πληθωρική, ευάλωτη στις σχέσεις της με τον προγονό της. Ο ίδιος ο δον Ριγοβέρτο, με τα κρυφά τετράδιά του μέσα στα οποία αναλύει με χιούμορτο εύρος των ατομικών δυνατοτήτων του κάθε ανθρώπου.Πολυτελέστατα ξενοδοχεία και εστιατόρια στις ΗΠΑ, στο Παρίσι και στη Βενετία, τραβεστί και κακόφημα καμπαρέ στο Μεξικό και στο Μπουένος Άιρες, μαγικές παραλίες στη Λίμα, ταξίδια με Κονκόρντ και με το Οριάν Εξπρές.Η ειρωνική ματιά ενός μεγάλου σύγχρονου συγγραφέα πάνω σε μια τυπική οικογενειακή κατάσταση, αλλά και μια μοναδική πινακοθήκη πάνω στον σύγχρονο ερωτισμό και στους αντιφατικούς νόμους του. Το πιο συζητημένο ίσως μυθιστόρημα του Βάργκας Λιόσα.
  • =============== 
Οι κοινοί θνητοί ζουν μιαν αντίφαση. Κάνουν ακόλαστες σκέψεις και προσποιούνται ενάρετη ζωή με τη χριστιανικού τύπου ηθικολατρεία. Προσπαθούν, αιώνες τώρα, να υποστηρίξουν πως τηρούν τις δέκα εντολές, ενώ στην πράξη κάνουν χιλιάδες παραβιάσεις που, συνήθως, τις χρεώνουν στους άλλους. «Δεν πρέπει στους καθωσπρέπει ανθρώπους να κρίνουν τις αμαρτίες των άλλων» λέει ο Δον Κιχώτης.
«Είναι η μοίρα του ανθρώπου να τα φορτώνει όλα με ηθική και να γίνεται δαίμονας» αναφέρει ο ποιητής Χ. Παναγιωτόπουλος. Οι άνθρωποι έχουν ένα είδος αυτισμού όταν κοιτάνε τη ζωή των άλλων που μάλλον ξεκινά από την ηλίθια άποψη πως τα παιδιά είναι μόνο παιδιά. Κάτι σαν «τα αγγελάκια» που βλέπουν στις «εξαίρετες» εικονογραφίες των εκκλησιών, ξεχνώντας πως είναι οι πιο αδηφάγες, ακόρεστες μηχανές σεξουαλικών φαντασιώσεων.
Αδελφοί, μοναχοί και μονομάχοι της άγνοιας, αυτά που εσείς ως μεγάλοι θεωρείτε ακολασίες στο κεφαλάκι σας, όταν ήσασταν παιδιά κατασκευάστηκαν. Τότε που η λέξη ντροπή και ενοχή ήσαν άγνωστες και τις απαγορεύσεις των μεγάλων τις «γράφατε» στα παιδικά σας «όργανα», με τα οποία «παίζατε» συνεχώς. Όπως κάνουν, εξάλλου, όλα τα παιδάκια, αφού η αρχή της ηδονής, που είναι η πηγή της ζωής, εκεί εγκαθίσταται από τη μαμά -φύση.
Ο Μέγας Φρόυντ το είπε ξεκάθαρα. «Αν θέλετε να δείτε την πηγή των νευρώσεων, ψάξτε την στο κλειστό δωμάτιο των απαγορεύσεων, που έφτιαξαν οι γονείς για να βγάλουν τα μάτια τους, μακριά από τα “αθώα” βλέμματα των παιδιών τους». Η υποκρισία είναι βαρύτατη κληρονομική νόσος που μεταδίδεται, όμως, και σαν ίωση επιδημικής μορφής, αφού οι άνθρωποι αντιγράφουν μόνο ότι οι άλλοι δείχνουν ότι κάνουν και όχι ότι κάνουν πραγματικά. Κι αυτό διότι η ζωή των άλλων είναι, σχεδόν, αόρατη, όντας ιδιωτική και απαγορευμένη σε ότι αφορά τις σεξουαλικές πρακτικές.
Οι άνθρωποι έχουν αντιγραφικά γονίδια (copying genes) για να αφήνουν τα πρωτότυπα να ξεκουράζονται. Κάτι σαν το back up που κάνουμε στους υπολογιστές μας για να μη χάνονται οι αποθηκευμένες πληροφορίες, όταν θα τις χρειαστούμε. Στην κοινωνία, οι αντιγραφείς κοινωνικών πληροφοριών είναι οι περισσότεροι. Στο βιβλίο του, CONNECTED (ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ),  ο συνάδελφος από το Χάρβαρντ, περιγράφει πολύ καλά πως οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τη μασημένη τροφή και τους καθρέφτες τους για να επιβιώνουν με το λιγότερο δυνατό, βιολογικό κόστος.
Ο νόμος της συνήθειας των ομαδικών αθλημάτων, των λεσχών, των εξωραϊστικών συλλόγων, των περιπατητικών συνδέσμων, των χορωδιών, της γειτονιάς, αποδεικνύει πως οι πολλοί μαζί νοιώθουν πιο ασφαλείς όταν είναι συνδεδεμένοι, είτε με δεσμούς αίματος, είτε με τις επίκτητες αλυσίδες τους, που τις λένε φιλίες, αγάπες, έρωτες, λέσχες, κόμματα πολιτικά.
Οι λίγοι, οι περίεργοι για το ξέφωτο της ζούγκλας θα καταγράφονται ως οι τρελοί του χωριού. Θα είναι οι Δον Κιχώτες που ψάχνουν Δουλτσινέες και τους ανεμόμυλους. Θα είναι, όμως, αυτοί που θα ανακαλύπτουν πράγματα χρήσιμα. Θα είναι οι κλέφτες. Θα είναι αυτά, τα ανάποδα μυαλά, οι αιρετικοί που θα καίγονται στις ονειροπαγίδες, όπως τα κουνούπια στις φωτοπαγίδες του καλοκαιριού, για να μη μας ενοχλούν από τον ύπνο του δικαίου.
Η αντιγραφή είναι μια χρήσιμη γενετικά καθορισμένη πληροφορία στα γονίδια μας, για λόγους οικονομίας όπως είπαμε πιο πάνω. Στην αντιγραφή, όμως, γίνονται και λάθη. Όπως με τους μαθητές που αντιγράφουν «σκονάκι» από το διπλανό τους, χωρίς να ξέρουν αν αυτός ο ίδιος αντέγραψε κάτι λάθος, επίσης, από το διπλανό του.
Η φύση, επειδή κάτι ξέρει παραπάνω από μας, προέβλεψε να υπάρχουν και γονίδια -αστυφύλακες που θα ανήκουν, όμως, σε διαφορετικές ομάδες, με άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά. Παραδείγματος χάριν, στους τυφλοπόντικες, που ζουν σε μια τρύπα, σε απόλυτο σκοτάδι και αναπαράγονται μεταξύ τους, για να μην χαλάσουν οι γενιές, έχει προβλεφθεί ένας από όλους να βγει έξω στο φως, που δε βλέπει κιόλας, και να ζευγαρώσει με άλλα ζώα, έτσι που να μεταφέρει γενετικό υλικό άλλης ποικιλότητας, ώστε να μην αναπαράγεται το λάθος που έχουν οι όμοιοι τους. Από αυτούς τους τυφλοπόντικες –ερευνητές, λίγοι θα γυρίσουν πίσω. Οι πολλοί θα θυσιαστούν στην άγρια φύση που καραδοκεί έξω από την ασφάλεια της σκοτεινής τρύπας, στην οποία μεγάλωσαν, που σημαίνει πως η θυσία κάποιων, γίνεται σωτηρία των πολλών.
Το συμπέρασμα είναι πως όσο χρήσιμη κι αν είναι η ασφάλεια της αντιγραφής και της αποθήκευσης πληροφοριών και συνηθειών για την επιβίωση, χωρίς την ανανέωση και την αυτοθυσία των λίγων, οι φυλές, τα έθνη και οι κοινωνικές ομάδες δε θα επιβίωναν. «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» έλεγε ο εθνικός μας ποιητής. Και ελευθερία σημαίνει σπάσιμο των ορίων, αμφισβήτηση του υπαρκτού και ορατού, για το αόρατο που μας περιβάλλει και, βεβαίως, δεν το βλέπουμε όταν επαναπαυόμαστε στην ασφάλεια της τυφλότητας των πολλών.
Στο βιβλίο του, Η ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ, ο νομπελίστας και μακαρίτης τώρα, Πορτογάλος συγγραφέας, Ζοζέ Σαραμάγκου, περιγράφει με μεγάλη μαεστρία και ειρωνεία το πως οι άνθρωποι μιας πόλης ολόκληρης κολλάνε τυφλότητα, όπως κολλάνε μια γρίπη. Ακόμα, όμως, και τυφλοί δεν αλλάζον τις κακές τους συνήθειες. Συνεχίζουν, αν είναι κλέφτες, εμπαθείς, βίαιοι, εξουσιομανείς και δουλικοί στην εξουσία των λίγων.
Η ανθρώπινη φύση, ατελής γαρ, αλλά και ιδιοφυής είναι ικανή να παράξει και το καλό και αγαθό αλλά και το τέρας, που, συνήθως, μας αρέσει να το βλέπουμε στους απέναντι και να κλείνουμε τα μάτια στα δικά μας.
Στις λέσχες, στα λόμπυ, στα δικά μας κόμματα, στις δικές μας ιδέες, στα δικά μας λάθη κλείνουμε τα μάτια. Τυφλοί Οιδίποδες αιμομίκτες, μοιχοί και μόνο οι εχθροί μας έχουν ελαττώματα.
Ανάποδος κόσμος, ανάποδη σκέψη που η άγνοια και οι φόβοι μας, μεταμορφώνουν τους εφιάλτες σε όνειρα, «ντύνοντας τον βασιλιά Εγώ» με γελοία, πλην διάφανα, κοστούμια, έχοντας την αυταπάτη πως οι άλλοι, οι απέναντι, δεν τον βλέπουν.

—————–

Vargas Liosa***

Ο Χόρχε Μάριο Πέδρο Βάργκας Λιόσα, (Αρεκίπα28 Μαρτίου 1936) είναι Περουβιανός συγγραφέας. Ο Βάργκας Λιόσα είναι ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους και δοκιμιογράφους της Λατινικής Αμερικής, καθώς και ένας από τους πιο διακεκριμένους συγγραφείς της γενιάς του.

Ο Βάργκας Λιόσα πρωτοέγινε γνωστός στη δεκαετία του 1960 με μυθιστορήματα όπως τα La ciudad y los perros (Η πόλη και τα σκυλιά, μετάφραση Λέανδρος Πολενάκης, εκδόσεις Οδυσσέας 1981)(1963), La casa verde (Το πράσινο σπίτι, μετάφραση Αγγελική Αλεξοπούλου, εκδόσεις Καστανιώτη 2009) (1965), και το μνημειώδες Conversación en La Catedral (Πότε πήραμε την κάτω βόλτα;, μετάφραση Τασίας Παναγοπούλου, εκδόσεις Εξάντας 2002) (1969). Σήμερα παραμένει πολυγραφότατος σε μια ευρεία γκάμα λογοτεχνικών ειδών και στη δημοσιογραφία. 

Το λογοτεχνικό του έργο περιλαμβάνει κωμωδίες, αστυνομικά, ιστορικά και πολιτικά μυθιστορήματα. Πολλά από αυτά, όπως το Pantaleón y las visitadoras (Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες, μετάφραση Τασίας Χατζή και Natividad Galvez, εκδόσεις Εξάντας 1997) (1973) και το La tía Julia y el escribidor (Η θεία Χούλια και ο γραφιάς, μετάφραση Τασίας Χατζή, εκδόσεις Οδυσσέας 1986) (1977), διασκευάστηκαν και μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο.

Πολλά από τα έργα του Βάργκας Λιόσα είναι επηρεασμένα από την αντίληψη του συγγραφέα για την περουβιανή κοινωνία και από τις εμπειρίες του ως Περουβιανός. Ωστόσο, όλο και περισσότερο επεξέτεινε το ρεπερτόριό του και καταπιάστηκε με θέματα από διαφορετικά σημεία του κόσμου.

Όπως και άλλοι Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς, ο Βάργκας Λιόσα υπήρξε πολιτικά ενεργός στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας του. Ήταν υποψήφιος πρόεδρος του Περού το 1990 με το κεντροδεξιό κόμμα Δημοκρατικό Μέτωπο (FREDEMO).

Τον Οκτώβριο του 2010 η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία τίμησε τον Λιόσα απονέμοντάς του το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το Έτος 2010. Σύμφωνα με το σκεπτικό της, το βραβείο απονέμεται στον Λιόσα «για τη χαρτογράφησή του των δομών της εξουσίας και τις διεισδυτικές του εικόνες της ατομικής αντίστασης, εξέγερσης και ήττας».[2]

Άλλα έργα του μεταφρασμένα στα Ελληνικά είναι : Quien matò Palomino Molero ? (Ποιος σκότωσε τον Παλομίνο Μολέρο; – μετάφρ.Τ.Παναγοπούλου, “Εξάντας”) και Lituma en los Andes (Ο Λιτούμα στις Άνδεις – μετάφρ.Σάρα Μπενβενίστε, “Εξάντας”). Διηγήματά του εκδόθηκαν επίσης από τον “Εξάντα” σε μετάφραση Ρ.Κωλαίτη.

—–

Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα και το «χαρακίρι» της Ελλάδας

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Παρέμβαση στις εξελίξεις στην Ελλάδα επιχείρησε με άρθρο του στη μεγάλης κυκλοφορίας ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς» ο διάσημος Περουβιανός συγγραφέας και νομπελίστας Μάριο Βάργκας Λιόσα. Είναι η δεύτερη φορά που ο Λιόσα δείχνει αυξημένο ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα. Τον Ιούνιο του 2012, παραμονές των δεύτερων κρίσιμων βουλευτικών εκλογών στη χώρα μας, είχε στείλει επιστολή και πάλι στην «Ελ Παΐς» με την οποία αναφερόταν με θαυμασμό και αγάπη για την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.

«Η Ελλάδα», έγραφε, «δεν μπορεί να πάψει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης χωρίς η τελευταία να μετατραπεί σε μια γκροτέσκα καρικατούρα του εαυτού της, καταδικασμένη στην πιο παταγώδη αποτυχία. Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης». Αφορμή εκείνες τις ημέρες ήταν και πάλι οι εικασίες για πιθανή έξοδο της χώρας μας από τη Ζώνη του Ευρώ. Τώρα, σε ένα κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο «Χαρακίρι» (μτφρ. Κώστας Κουτσουρέλης), επανέρχεται κάνοντας παραλληλισμούς με την πραγματικότητα χωρών της Λατινικής Αμερικής: «Οι Ιάπωνες ευγενείς πια δεν αυτοκτονούν, αλλά η θυσιαστική τελετουργία τους παραμένει ζωντανή, και πλέον είναι συλλογική. Σ’ αυτήν έχουν επιδοθεί χώρες όπως η Αργεντινή και η Βενεζουέλα. Τώρα, είναι η σειρά της Ελλάδας […]».

Αφού χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ «ένα δημαγωγικό, λαϊκίστικο αριστερό κόμμα», υποστηρίζει ότι υποσχέθηκε στους Ελληνες «μια Επανάσταση και τον Παράδεισο. Αλλά στην ολέθρια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, που υπήρξε γενέτειρα της δημοκρατίας και του δυτικού πολιτισμού, αυτή η σκοτεινή κάθαρση των Ελλήνων εκλογέων είναι ίσως κατανοητή […]».

Στη συνέχεια ο Μάριο Βάργκας Λιόσα μιλάει για τη δαιμονοποίηση της  Γερμανίας  παίρνοντας σαφή θέση:

«Η Γερμανία δεν μπορεί να κατηγορείται επειδή τόσες χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ναυάγησαν οικονομικά. Η Γερμανία είχε κυβερνήσεις συνετές και ικανές, νοικοκυρεμένες και ειλικρινείς και γι’ αυτόν τον λόγο ενώ άλλες χώρες κατέρρεαν, εκείνη αναπτύχθηκε και δυνάμωσε. Και ας μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία χρειάστηκε να απορροφήσει και ν’ αναστήσει ένα πτώμα -την κομμουνιστική Γερμανία-, προσπάθεια τρομερή, που όμως την έφερε σε πέρας αγόγγυστα χωρίς να ζητήσει βοήθεια από κανέναν, αλλά με την αποφασιστικότητα και τη στωικότητα των πολιτών της.

Επιπλέον, η γερμανική κυβέρνηση της κυρίας Μέρκελ είναι ταγμένα φιλοευρωπαϊκή και η καλύτερη απόδειξη αυτού είναι ο γενναιόδωρος και συνεπής τρόπος με τον οποίο στηρίζει, με τους πόρους και τις πρωτοβουλίες της, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Μόνο η διάδοση των στερεοτύπων και των ιδεολογικών μύθων εξηγεί το φαινόμενο της φροϊδικής μεταβίβασης που κάνει την Ελλάδα (και όχι μόνο) να μέμφεται την πιο επιτυχημένη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την καταστροφή που της προξένησαν οι πολιτικοί που επί τόσα χρόνια ο ίδιος ο ελληνικός λαός αναδείκνυε με τις ψήφους του στην κυβέρνηση και δημιούργησαν τις δεινές συνθήκες στις οποίες έχει περιέλθει».

Έντυπη K

=========================

Μάριο Βάργκας Λιόσα: άξιος!

Ο Λιόσα μεγαλώνει ωραία. Είναι πια 74 ετών και ζει κυρίως στο Λονδίνο με μεγάλα διαστήματα διακοπών στο Περού. Ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, διδάσκει σε γνωστά πανεπιστήμια, κάνει συλλογή βραβείων. Όσοι δημοσιογράφοι του έκαναν συνέντευξη κατέγραψαν έναν αξιαγάπητο εντυπωσιακό άντρα, που έχει γνώμη για όλα.

Λένα Διβάνη
Λένα Διβάνη
8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010
  • Χτες, μετά την αναγγελία του φετινού Νόμπελ λογοτεχνίας πήρε φωτιά το διαδίκτυο. Ο Χρήστος Χωμενίδης πανηγύριζε έξαλλα στο FaceBook που βραβεύτηκε ο αγαπημένος του συγγραφέας. Ένας άλλος φίλος ανέκραξε: επιτέλους ένα Νόμπελ που αξίζει τη φήμη του! Μια αναμενόμενη και δίκαιη βράβευση λοιπόν για φέτος. Διαψεύστηκαν όσοι στοιχημάτιζαν υπέρ του εν πολλοίς άγνωστου αφρικανού Ngugi wa Thion.

Ο Χόρχε Μάριο Λιόσα, μοναχογιός ενός οδηγού λεωφορείου και μιας ευκατάστατης κρεολής, παιδί χωρισμένων γονιών πριν ακόμα γεννηθεί, είδε το φως τον Μάρτιο του 1936. Μεγάλωσε πιστεύοντας ότι είναι ορφανός αφού η οικογένεια της μάνας του του έκρυψε την αλήθεια. Γνώρισε τον πατέρα του όταν ήταν 10 χρονών!

Ο βίος του συνέχισε περιπετειωδώς, όπως άρχισε: Ο νεαρός και εντυπωσιακά ωραίος Μάριο παντρεύτηκε 19 χρονών τη νύφη του θείου του, τη Χούλια, 32 ετών. Ο γάμος αυτός έγινε αργότερα η πρώτη ύλη για ένα τρισχαριτωμένη μεταμοντέρνο μυθιστόρημα το οποίο ο Λιόσα αφιέρωσε στην τέως του. Τίτλος: Η θεία Χούλια και ο γραφιάς. Η θεία Χούλια είχε τόσο σουξέ που έγινε και ταινία στο Χόλιγουντ! Αμέσως μετά ο Μάριο σπούδασε Νομικά και Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Λίμα ενώ έκανε την θριαμβευτική του εμφάνιση στα γράμματα. Η διδακτορική του διατριβή ήταν για τον Γκαρσία Μαρκές, έναν συγγραφέα που θαύμαζε πολύ. Ο πολύς θαυμασμός κατέληξε δυστυχώς σε καυγά και μαυρισμένα μάτια. Ο λόγος παρέμεινε άγνωστος αλλά οι δυο άντρες δεν ξαναμίλησαν ποτέ.

Το 1963 δημοσίευσε το εξαιρετικό μυθιστόρημα Η πόλη και τα σκυλιά όπου ο συγγραφέας εφάρμοσε την τεχνική της ανάμιξης προσωπικών εμπειριών και δημόσιας ιστορίας που θα τον δόξαζε στο μέλλον. Η πρώτη ύλη εδώ ήταν οι σκληρές εμπειρίες του από τη στρατιωτική ακαδημία της Λίμα όπου φοίτησε. Όπως αντιλαμβάνεστε οι στρατιωτικοί ήταν έξαλλοι αλλά οι κριτικοί ενθουσιώδεις. Το μυθιστόρημα έγινε μεγάλο χιτ. Το 1965, Το Πράσινο σπίτι (που μεταφράστηκε σχετικά πρόσφατα από τις εκδόσεις Καστανιώτη και αγαπήθηκε πολύ και από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό), η ιστορία ενός μπουρδέλου, σάρωσε όλα τα γνωστά βραβεία και έστρωσε οριστικά το δρόμο του νεαρού ισπανοπερουβιάνου προς τη δόξα.

Στη συνέχεια ο Μάριο χώρισε με τη θεία Χούλια και –επιμένοντας οικογενειακά!- παντρεύτηκε τη ξαδέρφη του, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Ο Λιόσα, κλασσικός αναγεννησιακός άνθρωπος δεν καθόταν εύκολα στα αυγά του. Έγραψε τα πάντα: μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, κριτικές που μεταφράστηκαν σε όλο τον κόσμο. Δοκίμασε διαφορετικά στυλ: το ένα πόδι στον μοντερνισμό και το άλλο στον μεταμοντερνισμό. Ευκίνητος υπήρξε και πολιτικά. Διένυσε όλο το φάσμα από τα αριστερά στα δεξιά: Στην αρχή γοητεύτηκε από τον Φιντέλ λ.χ. και μετά απογοητεύτηκε απότομα γιατί φυλακίστηκε ένας ποιητής. Τελικά έφτασε να βάλει υποψηφιότητα για πρόεδρος του Περού με την κεντροδεξιά το 1990. Η ιστορία της σύντομης και άδοξης πολιτικής του καριέρας καταγράφεται στο αυτοβιογραφικό Ψάρι στο νερό, όπου με πίκρα καταγγέλλει τους αντιπάλους του ότι έστρεψαν την αγνότητα και την ειλικρίνειά του εναντίον του. Μόλις ηττήθηκε τα παράτησε οριστικά και στράφηκε αποκλειστικά στο γράψιμο. Οι λέξεις άλλωστε είναι τα πιο ισχυρά όπλα, παραδεχόταν τότε στις συνεντεύξεις που έδινε.

Η αγάπη του και η μεγαλύτερη επιρροή του είναι ο μεγάλος Νότιος, Ο Φώκνερ (λάτρευε το μυθιστόρημα που λατρεύω κι εγώ: Το φως τον Αύγουστο). Αγαπούσε όμως και τον Καμύ, τον Φλωμπέρ και φυσικά τον (ξυλοδαρμένο) Μαρκές.
Το 2000 έγραψε το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου από τα τελευταία έργα του, τη Γιορτή του Τράγου, βασισμένο στην αποτρόπαιη δικτατορία της Δομινικανής Δημοκρατίας. Οι εκδόσεις Καστανιώτη τον είχαν καλέσει στην Ελλάδα για την ελληνική έκδοση του βιβλίου. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το απόγευμα. Ο Λιόσα καταγοήτευσε το ελληνικό ακροατήριο που –πράγμα σπάνιο- ήταν γεμάτο συγγραφείς. Είναι κατά γενική ομολογία χαρισματικός αφηγητής.

Ο Λιόσα μεγαλώνει ωραία. Είναι πια 74 ετών (τώρα 79) και ζει κυρίως στο Λονδίνο με μεγάλα διαστήματα διακοπών στο Περού. Ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, διδάσκει σε γνωστά πανεπιστήμια, κάνει συλλογή βραβείων. Όσοι δημοσιογράφοι του έκαναν συνέντευξη κατέγραψαν έναν αξιαγάπητο εντυπωσιακό άντρα, που έχει γνώμη για όλα. Κάνει τα κεφάλια των γυναικών να γυρνούν,σημειώνει η Έντα Γουώρντ. Ο ίδιος πάντως δηλώνει την ευγνωμοσύνη του στις γυναίκες αναγνώστριες «χάρη στις οποίες θα ζήσει η λογοτεχνία, αν τα καταφέρει να ζήσει τελικά…»

 





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014