Μια αιρετική άποψη για τον διορισμό του Ν. Καρανίκα

03.03.2016 11:08

Του Γιάννη Σιδέρη

LIBERAL.GR

Πάρτι έγινε στα social media με τον νέο σύμβουλο «Στρατηγικού Σχεδιασμού» του πρωθυπουργικού Γραφείου (!) Νίκο Καρανίκα. Η σελίδα εισαγωγικώς θα αποστεί όσων δικαίως τροφοδότησαν το χλευασμό: την παροιμιώδη άγνοια ορθογραφίας, σύνταξης και γραμματικής του «εκπαιδευτικού», την αφοσίωση του στην Ελένη Μενεγάκη (που προφανώς δεν είναι κατασκευασμένο προϊόν των Media, της κοινωνίας του θεάματος, την οποία καταπολεμά), την ρατσιστική αντιμετώπιση της Τσαπανίδου που …«έχει ασχημίσει», καθότι μνημονιακιά (αν και υποτίθεται ότι στον κόσμο του η εμφάνιση δεν αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης των ανθρώπων).

Ο Καρανίκας… «σήμα κατατεθέν»

Έγραφε το συριζαίικο site left.gr για το εν λόγω, εν έτι 2013: «Το όνομα του Νίκου Καρανίκα έχει συνδεθεί στενά με τον όρο «αντιρρησίας συνείδησης». Στη συνέχεια μαθεύτηκε ότι έγιναν και συναυλίες για χάρη του!

Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίζω. Από όσα δημοσιοποιήθηκαν ο κ. Καρανίκας είχε οικοδομήσει ένα προφίλ που ταίριαζε στο προφίλ της νέας Αριστεράς, που ανδρώθηκε στους εύκολους καιρούς της πασοκοκρατίας, όπου σε κάθε τομέα οι πράξεις, είτε αμφισβήτησης των νόμων, είτε καταστρατήγησής τους δι ίδιον όφελος (π.χ. διαπλοκή) δεν είχαν επιπτώσεις.

Ήταν μια Νέα Αριστερά που ενσωμάτωνε οτιδήποτε ερχόταν από την ριζοσπαστικές αναθεωρητικές ομάδες της Δύσης, τα υιοθετούσε χωρίς φιλτράρισμα, στο κατά πόσο ταίριαζαν στην συγκεκριμένη χώρα, που εκλάμβανε τα προτάγματά της ως απόλυτες αρχές, χωρίς να τα προσομοιώνει σε τόπο και χρόνο. (Παράδειγμα: το να είσαι αρνητής στράτευσης στην Βρετανία ή τη Σουηδία, ήταν μια προοδευτική ριζοσπαστική στάση ζωής. Το να είσαι αρνητής στράτευσης σε ένα ενδεχόμενο κράτος της Παλαιστίνης, εκ των πραγμάτων είσαι προδότης και σου πρέπει το στρατοδικείο, ως προδότη). Δηλαδή οι αρχές δεν αποστασιοποιούνται από τον χώρο που ζεις, και τις αναγκαιότητες του – και εν προκειμένω η Ελλάδα ως «χώρα συνόρων», έχει τις δικές της αναγκαιότητες.

Στο θέμα του χτυπήματος της 11ης Σεπτεμβρίου, το θεώρησε ότι θα ήταν …αριστούργημα, αν δεν είχε ανθρώπινα θύματα. Η διευκρίνιση του περί ανθρωπίνων θυμάτων τον απαλλάσσει από απολογητή του τζιχαντισμού. Στην κρίση του πρυτάνευσε η άποψη: «παγκόσμιο κέντρο εμπορίου, χρηματιστηριακού κεφαλαίου και θεάματος. Το Πεντάγωνο: εργαστήρι του μιλιταρισμού, η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Το Υπουργείο Εξωτερικών: Στρατηγείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των USA. Ο Λευκός Οίκος (ως πρόθεση): Κέντρο διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού και συνέταιρος του ιδιωτικού κεφαλαίου, των πολυεθνικών».

Είναι η συνήθης κριτική που εκπέμπεται από τη νέα αριστερά, από το «Occupy Wall Street» έως τις αριστερίστικες ομάδες της Δύσης και τα εικονοκλαστική ρεύματα του τρίτου κόσμου. Μόνο που για τον κ. Καρανίκα είναι απλό μηρύκασμα συνθημάτων.

Το ίδιο και το μνημειακό «η καριέρα είναι χολέρα». Διατρέχει ένα τμήμα της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας που ξεκίνησε (χωρίς ο γράφων να είναι κοινωνιολόγος) από κινήματα αμφισβήτησης της καταναλωτικής κοινωνίας εδώ και δεκαετίες, φέρει ψήγματα υπαρξισμού, κορυφώθηκε με το κίνημα των μπίτνικς και των χίπις, εμπνέει όσους θέλουν να αλλάξουν το «σύστημα», για να διαμορφώσουν ένα νέο κόσμο που «είναι εφικτός». Ο άνθρωπος σύμφωνα με αυτή τη σκέψη αλλοτριώνεται στο κυνήγι της επιτυχίας, της καριέρας, δουλεύει υπερεντατικά, θυσιάζει τις προσωπικές στιγμές, τις δικές του και της οικογένειάς του, διαστέλλει τα ωράριά του, καταστρατηγεί τον ελεύθερο χρόνο του, που θα μπορούσε να ήταν δημιουργικός για τον ίδιο και να τον κάνει ευτυχισμένο.

Επιτελείο χαμηλών προδιαγραφών

Οι ιδέες του κ Καρανίκα δεν ήταν ξένες προς το περιβάλλον του Μαξίμου – άλλωστε ο κ Καρανίκας μαζί τα έπινε με τον κ. Τσίπρα, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες.

Το πρόβλημα του είναι ότι, καθότι ο ίδιος είναι αμόρφωτος, όλα είναι θολά. Ανεπεξέργαστες θεωρίες που τις έχει εκφυλίσει σε εύκολα συνθηματάκια, ανορθόγραφα και ασύντακτα, χωρίς περαιτέρω κοινωνική και φιλοσοφική εμβάθυνση.

Η ουσία δηλαδή είναι ότι θα περίμενε κανείς από έναν πρωθυπουργό, που έφθασε στα όρια της αντοχής του πνευματικά και σωματικά για να κάνει μια -υποτίθεται- «αξιοπρεπή» συμφωνία για την χώρα, που έχει μπροστά του και βιώνει τρομερές κοινωνικές και εθνικές κρίσεις, να επιλέξει τους καλύτερους Έλληνες γι α να βοηθήσουν τον ίδιο και τη χώρα να βγει η χώρα από την κρίση, να βρει διεξόδους, να βρει ανθρώπους να σχεδιάσουν για την Ελλάδα και την κοινωνία. Να βρει δηλαδή συνεργάτες με πνευματικό και κοινωνικό ανάστημα υπεράνω υποψίας, όχι αναγκαστικά με πτυχία και τίτλους, αλλά διαβασμένους, προβληματισμένους, έξυπνους και αφοσιωμένους στο καθήκον.

Προφανώς ο κ. Καρανίκας δεν είναι ο πρώτος που πηγαίνει στο Μαξίμου επειδή είναι δικός του, είναι ο τελευταίος μέχρι τον επόμενο. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν οργανώνει ένα γραφείο υψηλών προδιαγραφών, αλλά ένα γραφείο δικών του, ενίοτε γραφικών.

Να μην θεωρεί ο κ. Τσίπρας ότι επειδή, αντί για στιβαρό γραφείο πρωθυπουργού, δημιουργεί μια νέα αυλή θαυμαστών και θαυμάτων, ο λαός θα είναι επιεικής. Τώρα που βρίσκεται ακόμη ψηλά , στην πρώτη θέση, νοιώθει ίσως μόνιμος και άτρωτος, ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει και λογαριασμό να μην δίνει. Δυστυχώς για τον ίδιο, στο τέλος όλοι δίνουν λογαριασμό και πολλοί πρωθυπουργοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα, όχι μόνο για την διακυβέρνηση, αλλά και για τις επιλογές των συνεργατών τους. Μια ματιά στην ιστορία θα τον πείσει.

Εκεί που θα περίμενε κανείς την αριστερά να κάνει τον λαό να τρίβει τα μάτια του αξιοποιώντας τα καλύτερα μυαλά, βλέπει ότι όλα ήταν μια πλάνη. Γιατί αν προσέλαβε τον κ. Καρανίκα ως καλύτερο, τότε η απόσταση από την επιθεώρηση όλο και μικραίνει…





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014