Πώς προσεγγίζετε τις επενδύσεις; K.I.S.S (Keep It Sophisticated Simple)…

02.01.2016 08:20

του Συμεών Μαυρουδή

Τμήμα διεθνών αγορών FAST FINANCE ΑΕΠΕΥ

 

Πώς προσεγγίζετε τις επενδύσεις;

 

Αρχικά να τονίσουμε ότι στην ακαδημαϊκή -και μη- βιβλιογραφία υπάρχει μια τεράστια πηγή γνώσεων που μπορεί να δώσει σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται όλα τα εργαλεία για την αντικειμενικότερη ανάλυση των αγορών. Είτε πρόκειται για financial εργαλεία βασισμένα σε μοντέλα αποτίμησης, είτε πρόκειται για οικονομολογικές προσεγγίσεις βάσει μακρο αναλύσεων, είτε και για οικονομετρικά-στατιστικά μοντέλα, υπάρχει μια εκτενέστατη δυνατότητα ενασχόλησης με τον χώρο των επενδύσεων, η οποία αντιστοιχεί σε κάθε επενδυτή βάσει ικανοτήτων ή δυνητικού χρόνου ενασχόλησης με το αντικείμενο.

Παρόλα αυτά, και χωρίς σε καμία περίπτωση να υποτιμάται η υπερανάλυση –τουναντίον μάλιστα-, η γενικότερη επιστημονική προσέγγιση παγκοσμίως συνάδει με το γνωστό K.I.S.S (Keep It Sophisticated Simple), δηλαδή αφού πιάσεις ένα υψηλό γνωσιακό επίπεδο, ξεκίνα να κόβεις. Επομένως, αφού αναλυθούν οι στόχοι και οι προσωπικές συνθήκες του κάθε επενδυτή, η υπόλοιπη διαδικασία είναι σχετικά προδιαγεγραμμένη.

Υπάρχει δηλαδή διαφοροποίηση ανάλογα τον επενδυτή;

Μάλλον ναι. Ένας επενδυτής μπορεί να είναι επαγγελματίας του χώρου ή ιδιώτης. Μπορεί επίσης να είναι πολύπειρος, με οικονομικό background που να προέρχεται είτε από τον ακαδημαϊκό χώρο, είτε και από το «κάγκελο». Μπορεί να έχει καθημερινή τριβή με το αντικείμενο ή απλά να παρακολουθεί από απόσταση. Σε κάθε περίπτωση, ίσως αυτό που μετράει είναι η ειλικρινή αξιολόγησή του από τον ίδιο, πρώτα και κύρια, και από τον broker του σε δεύτερη φάση, ώστε να αποφευχθούν τυχόν λάθη και αστοχίες.

Ποια είναι αυτή η υπόλοιπη διαδικασία που αναφέρατε προηγουμένως;

Εάν ο επενδυτής ακολουθεί την σχολή των fundamentals, που ως γνωστόν στηρίζεται στην ανάλυση των εταιρικών χαρακτηριστικών, την γενική μακροοικονομική κατάσταση των χωρών (νομισματική-δημοσιονομική πολιτική,news driven analysis, διεθνείς γεωπολιτικές συνθήκες) κτλ, τότε βεβαίως συνδέει το οικονομικό παζλ βάσει των προσδοκιών που έχει συνθέσει από την «οικονομική λογική», και πράττει αντιστοίχως.

Για παράδειγμα;

Η νομισματική πολιτική των Ιαπώνων, ας πούμε, με την τόσο επιθετική υποτίμηση του εγχώριου νομίσματος, έφερε τις τιμές των αντίστοιχων ισοτιμιών σε πρωτοφανή τοπικά επίπεδα (όσοι ασχολήθηκαν τότε θα θυμούνται τιμές πέριξ των 80 ¥ ανά $, αναφορικά με την ισοτιμία USD/JPY, με τις τιμές στην παρούσα φάση να είναι ήδη στα 124). Μια σωστή ανάλυση λοιπόν των πολιτικών εξελίξεων στην Ιαπωνία με τον επιθετικό Abe να εξελέγη εκείνο τον καιρό, παράλληλα με την συνύπαρξη του γλυκύτατου Kuroda στο τιμόνι της BoJ, και η βασική οικονομική προσέγγιση της νομισματικής πολιτικής και των επιτοκιακών -εγχώριων και διεθνών- συνθηκών, θα έδινε στον αναλυτή το προφανές συμπέρασμα της επίμονης υποτίμησης του yen.

Κι αν δεν ακολουθεί την σχολή των fundamentals;

Στην βιβλιογραφία υπάρχει αυτός ο σαφής διαχωρισμός, και στην αντίπερα όχθη βρίσκονται τα technical analysis εγχειρίδια με τα οποία, όπως φαντάζομαι, οι αναγνώστες σας θα είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένοι. Άρα, χωρίς να ενδιαφέρονται για τα αίτια που προκαλούν αυτές τις κινήσεις-τάσεις, ασχολούνται με την όσο το δυνατόν έγκαιρη αναγνώριση τους, ώστε να προβούν σε ενέργειες υπέρ αυτής.

Οπότε, θα μάθει όλη τη θεωρία και τα βασικά σημεία (θεωρία Dow, αναγνώριση τάσης, σχηματισμούς, όγκους, στηρίξεις-αντιστάσεις, δείκτες-ταλαντωτές  και τόσα άλλα) κι έπειτα απλά θα σχεδιάσει το πλάνο τοy. Στο παράδειγμα του yen, υπήρξε μια διετής συσσώρευση μεταξύ 75 και 85 (χοντρικά) και η ανοδική διάσπαση αυτής σήμανε έναρξης νέας τάσης, ενώ και οι μετέπειτα συσσωρεύσεις σε υψηλότερα πλέον επίπεδα πέριξ του 100, επιβεβαίωναν την συνέχιση της ισχύουσας ανοδικής τάσης. Εξάλλου, και απλά εργαλεία πέραν της γραμμικής ανάλυσης που μάλλον είναι και η μητέρα όλων, όπως οι ΚΜΟ, το Directional τουWilders, οι λωρίδες του Bollinger κλπ (βεβαίως και πιο σύνθετα customized) συμφωνούσαν με όλο το σενάριο.

Πώς θα μπορούσε να σχεδιαστεί ένα αξιόλογο πλάνο;

Δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να προσθέσω κάτι ιδιαίτερο σε όλα αυτά που όλοι οι έμπειροι του χώρου ήδη ξέρουν, κι εξάλλου όσοι έχουν φτάσει να διαβάζουν εξειδικευμένα περιοδικά σαν το δικό σας, θα βρίσκονται και αυτοί σε αντίστοιχο επίπεδο αναζήτησης. Φυσικά, ο καθένας έχει να προσθέσει τις δικές του προσωπικές πινελιές που καθιστούν κερδοφόρο το χαρτοφυλάκιό του, βάσει προσωπικής ιδιοσυγκρασίας και μελέτης, κάποια κόλπα που μόνο εκείνος ξέρει. Εν πάσει περίπτωση, ας πούμε ότι όλοι θα έχετε αντιμετωπίσει κάποια στιγμή μπροστά σας την λειτουργία και χρησιμότητα ενός stop loss, το πόσο σημαντικό είναι να έχεις κάνει μια -έστω και υποτυπώδη- προεργασία πριν ξεκινήσει ο ..αγώνας, ή να ακολουθείς την τάση.

Αυτό που συνάγεται ως συμπέρασμα είναι απλά να ακολουθείς στον πόλεμο αυτό που έμαθες στην ειρήνη, δηλαδή δεν θα αποφασίσεις ή θα ανακαλύψεις κάτι καινούριο την ώρα που έχεις ανοιχτή θέση, και ειδικά όταν αυτή δεν κινείται υπέρ σου (δεδομένου ότι την έχεις ανοίξει ορθολογικά βάσει κάποιου προϋπάρχοντος πλάνου). Και επομένως, η ύπαρξη ενός προσχεδιασμένου, δοκιμασμένου (back tested) συστήματος που να συνάδει με τις γενικά παραδεκτές αρχές, είναι μάλλον το βασικό εργαλείο του καθενός.

Αναφέρατε «γενικά παραδεκτές αρχές» στον σχεδιασμό ενός συστήματος συναλλαγών.

Αν μπορούμε να το απλοποιήσουμε, θα κινηθούμε στους τρεις άξονες «πού θα αγοράσω-πού θα πουλήσω-πόσα θα επενδύσω», όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά. Προσπερνώντας χάριν συντομίας τους δύο πρώτους θα θυμηθούμε αυτό που έλεγαν οι παλιότεροι, «το πορτοφόλι είναι αυτό που στο τέλος μιλάει», μεταφράζοντάς το σε πιο political correct όρους ως money management. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε συγκεκριμένα κριτήρια εισόδου-εξόδου (διασπάσεις-επιβεβαιώσεις, υπεραγορασμένα-υπερπουλημένα επίπεδα ταλαντωτών, ανακοινώσεις, τραγικά γεγονότα κτλ), αυτό που τελικά έχει βαρύνουσα σημασία είναι το πόσα χρήματα θα επενδύσω σε μια κίνηση, και δη ως ποσοστό επί του κεφαλαίου, μάλλον περισσότερο από το σημείο εισόδου, που διακρίνεται και από ένα στοιχείο τυχαιότητας ως προς το αν είναι τελικά το σωστό ή όχι (όχι τυχαιότητα ως προς την επιλογή αλλα ως προς την έκβαση). Είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο όλης της επενδυτικής προσέγγισης, με το μέγεθος της δυνητικής ζημιάς στο προϊόν μας (προαποφασισμένης βάσει των παραπάνω) να καθορίζει και το μέγεθος της θέσης μας, άρα και το μέγεθος της χρηματικής απώλειας.

Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα τυποποιημένο σύστημα στον χρυσό, το οποίο ορίζει ότι σε κάποιο σημείο εισόδου (βάσει κάποιων κριτηρίων) το ratio κέρδους-ζημίας θα είναι ένα απόλυτα παραδεκτό ratio120$:50$. Με δεδομένο ότι το μικρό συμβόλαιο του χρυσού (YG) στο ICE έχει ονομαστική αξία περίπου 40000$ (στα τρέχοντα επίπεδα των 1200$), η δυνητική ζημία θα μας κόστιζε 1650$ (50*33$). Αν προχωρήσουμε λίγο παρακάτω το απλό αυτό παράδειγμα, και υποθέσω ότι έχουμε ένα κεφάλαιο 83000$, θα σημειώσουμε ότι η ζημία των 1650$ μεταφράζεται σε 2% επί του κεφαλαίου.

Έτσι λοιπόν χτίζουμε σιγά σιγά ένα σύστημα βασισμένο στη διαχείριση του χρήματος, γιατί μπορούμε να διαχειριστούμε όλες τις κινήσεις του έτους: αν μεσοσταθμικά κάνω 30 συναλλαγές κατ’ έτος  και πετυχαίνω έστω και το φτωχό 40% των εισόδων μου να είναι πετυχημένες, έχω ένα άκρως πετυχημένο σύστημα (αν προσέξετε, ακόμα και με το 30:70 θα έπαιρνα το κεφάλαιό μου άθικτο). Και το σημαντικότερο; Ακόμα και αν κάποιος με καταραστεί, και πέσω σε μια «παγίδα συστήματος» όπως την ονομάζω και τύχει να έχω μια περίοδο και με τις 18 χαμένες συναλλαγές (το 60% των 30) μαζεμένες, θα κοιτάω μια ζημιά 30000$, κάτι που θα με κάνει μεν να στεναχωρηθώ, αλλά δεν θα ανησυχήσει το χαρτοφυλάκιο των 83000$ γιατί θα απομειωθεί κατά 36%. Τα νούμερα είναι εντελώς τυχαία επιλεγμένα και χοντρικά υπολογισμένα, χάριν απλούστευσης.

Τόσο απλά;

Όσο απλά μπορούν να γίνουν, ναι. Στην περίπτωση των παραπάνω μιλάμε για semi (ή και full) automated systems, και ο κίνδυνος είναι στο ρητό «προηγούμενες αποδόσεις δεν διασφαλίζουν μελλοντικές», ή ας χρησιμοποιήσουμε αδόκιμα τον όρο της ετεροσκεδαστικότητας, υπό την έννοια ότι υπάρχουν ενδογενείς συνθήκες διαταραχής του μοντέλου μας (εξάλλου, στην πραγματικότητα οι μεγάλες αγορές χαρακτηρίζονται έτσι κι αλλιώς από ετεροσκεδαστικότητα). Αλλά και πάλι, κανείς δεν μίλησε για βεβαιότητα ή ασφαλές περιβάλλον στον χώρο των επενδύσεων, και όσα περισσότερα θέλουμε να πάρουμε, τόσα περισσότερα θα πρέπει και να ρισκάρουμε.

Εναλλακτικά, τα CFDs ως επενδυτικά οχήματα, πέραν κάποιων αρνητικών χαρακτηριστικών, δίνουν την ευκαιρία για περεταίρω στάθμιση θέσης, ώστε η αρχική ονομαστική αξία (40000$ στο παραπάνω παράδειγμα) και το μέγεθος της δυνητικής ζημίας (1650$) να είναι μικρότερη, οπότε και το παιχνίδι των υπολογισμών ξεκινάει και πάλι, ακόμα και για μικρότερα μεγέθη.

Ας μην επεκταθούμε όμως παραπάνω γιατί ήδη αρχίζουμε να πονοκεφαλιάζουμε τον αναγνώστη, απλά να το κλείσουμε με μια αναφορά στην προσέγγιση αυτού που ονομάζουμε δυναμικό ή στατικό moneymanagement, οπότε και καθορίζουμε εξαρχής και καθόλη τη διάρκεια του έτους άσχετα από το αποτέλεσμα (στατικό) ή ανά πράξη (δυναμικό) το μέγεθος της θέσης που θα πάρω βάσει ποσοστού δυνητικής ζημιάς επί του κεφαλαίου.

Όλο αυτό υπολογίζεται από απλούς σχετικά μαθηματικούς τύπους, αλλά αν τελικά θέλουμε να χάνουμε 1% του κεφαλαίου μας (και έχουμε τη δυνατότητα να ελισσόμεθα στο μέγεθος της θέσης είτε από CFDs είτε λόγω μεγέθους κεφαλαίου), θα υπολογίζουμε για το στατικό 1% επί του αρχικού κεφαλαίου (δλδ 830$ για κάθε είσοδο), είτε αυτό πάει από 83000 σε 120000, είτε αυτό μειωθεί στις 50000, οπότε και ο οριακός ρυθμός αυξομείωσης είναι ανάλογα μικρότερος ή μεγαλύτερος. Αντίθετα, στο δυναμικό, θα προσαρμόζουμε το 1% ανάλογα με το πού βρίσκεται εκείνη την ώρα το κεφάλαιο. Βεβαίως, υπάρχουν κι άλλες παράμετροι, αλλά ας το τελειώσουμε  εδώ προς το παρόν.

Άρα η τεχνική ανάλυση έρχεται δεύτερη;

Μα, αν δεν κάνω λάθος, τα περισσότερα έγκριτα εγχειρίδια τεχνικής ανάλυσης αναφέρονται εκτενώς στο κομμάτι του money management, ένα πεδίο όπου συμφωνούν και τα μεγαλύτερα μοντέλα χρηματοοικονομικής. Οπότε είναι ένα σημείο που πληροί και  technical και fundamental aspects.

Όμως, μιλήσαμε πριν για τα κριτήρια εισόδου-εξόδου, κάτι που σαφώς αφορά στην διάκριση αυτών των δύο σχολών (technical-fundamental), και απλές -ή όχι και τόσο απλές- στρατηγικές διαχείρισης χρήματος (ή και κινδύνου) μάλλον θα κάνουν τη ζωή του επενδυτή ευκολότερη. Τα κριτήρια δηλαδή εισόδου-εξόδου μπορούν να συνάδουν με τους φίλους της μιας είτε της άλλης προσέγγισης (ή και συνδυασμός αυτών).

Και τελικά, πού καταλήγουμε; Οι περισσότεροι από τους εμπλεκομένους ξέρουν ή έχουν ακούσει τους διάφορους χρυσούς νόμους των trader καθ’ όλη τη διάρκεια της «καριέρας» τους (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Αυτό που μένει, είναι να τους ακολουθούν, και αφού προετοιμαστούν κατάλληλα, να αφήσουν τα κέρδη να τρέξουν αφήνοντας παράλληλα τις πολύπλοκες σκέψεις τους στην άκρη.

Είπαμε, K.I.S.S, κι όπως είπε κάποιος από τους μεγάλους σχεδιαστές μόδας όταν τον ρώτησαν για το ποια είναι η πιο καλοντυμένη γυναίκα, απάντησε ότι είναι αυτή που αφού καλοντυθεί, θα κοιταχτεί στον καθρέφτη κι θα βγάλει ένα αξεσουάρ.

*Τα όσα αναγράφονται στη στήλη είναι προιόν δημοσιογραφικής έρευνας και δεν αποτελούν προτροπή αγοράς, πώλησης ή διακράτησης μετοχών



Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014