Τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά…

15.10.2015 18:35
  • ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

Ή ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΝΤΥΜΕΝΗ 

του Κων/νου Κωνσταντινίδη***

Αν η Αριστερά σημαίνει και αντίσταση στην πολιτική αισθητική του δήθεν και του υποκριτικού καθωσπρεπισμού, αυτό δε σημαίνει ότι φοράμε ότι μας κάνει να μοιάζουμε με φτωχούς συγγενείς των μεταναστών, απλά και μόνο για να δείχνουμε πιο φτωχοί και πιο δυστυχείς από ότι είμαστε. 

Κάποτε τα παιδιά των λουλουδιών του Μάη του 68 και της Μεταπολίτευσης πίστεψαν ότι φορώντας αμπέχωνο, αρβύλες και φορέματα από ταινίες του Bollywood θα φαινόντουσαν ΠΙΟ επαναστάτες, όπως πίστεψαν και ότι «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται»…ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΤΙΜΙΑ. 

Οι σημερινοί αριστεροί που κατέλαβαν τα δεξιά έδρανα της Βουλής, αφού η εξουσία κάθεται πάντα εκ δεξιών και όχι εξ ευωνύμων, όπως έγινε και στη Βουλή των ξεβράκωτων της αστικής επανάστασης που έφερε τα φώτα με το Διαφωτισμό, το πάλαι ποτέ 1789, οι αριστεροί κακοντυμένοι –όχι όλοι- πρέπει να καταλάβουν ότι σκοτώνουν τα ματάκια μας με την κακογουστιά των ρούχων που αντί να τα φοράνε, τους φοράνε, συνήθως. Η επιτηδευμένη κομψότητα του: «Φοράω όλα όσα με κάνουν να φαίνομαι πλούσιος και ευτυχής» της δεξιάς ματαιοδοξίας δεν απέχει καθόλου από τη σχεδιασμένη κακογουστιά του: «Ντύνομαι για να φαίνομαι φτωχός και ζητιάνος ώστε να πείσω ότι είμαι περισσότερο λαός από τον ίδιο το λαό». 

Η δυστυχισμένη εικόνα του κακοντυμένου βουλευτή και υπουργού της Αριστεράς δεν προσθέτει επαναστατικότητα και αντικομφορμισμό στις ιδέες της Αριστεράς και της προόδου και αλίμονο αν περιμέναμε από το ρούχο να μας κάνει λαύρους επαναστάτες. 

Η σχεδιασμένη κακογουστιά του: «Φαίνομαι φτωχός, άρα είμαι και λαϊκός» δε μπορεί να κρύψει το γελοίο του υποκριτικού καθωσπρεπισμού μίας δήθεν ταύτισης του φαντασιακού της αντίστασης σε ότι ερμηνεύτηκε –και κύριως παρερμηνεύτηκε- σε: «Φορώ ότι βρίσκω πρόχειρο στη ντουλάπα μου ή ότι ψώνισα από τα καλάθια των Ποντίων και της λαϊκής της γειτονιάς». 

Οι νυν αριστεροί ας κοιτάξουν φωτογραφίες των προγόνων τους στα ξερονήσια, πριν τους εκτελέσουν για να διαπιστώσουν ότι φορούσαν κοστούμια με γραβάτες, σαν μοντέλα του Armani. Ο θάνατος και ο έρωτας θέλουν αξιοπρέπεια η οποία εμπεριέχει και την αισθητική. Για αυτό το λόγο ξεκινώντας από τις πυραμίδες και φτάνοντας στους σεμνούς τάφους των κοινών θνητών παρατηρεί κανείς ότι στους νεκρούς φορούν τα καλύτερά τους ρούχα και όχι απλά νεκροσέντονα. 

Μία βασική αισθητική του ανθρώπινου πολιτισμού είναι να μη βγαίνει κανείς με τα εσώρουχα του στο δρόμο. Όχι γιατί είναι ντροπή, αλλά γιατί τα σώματα, πολύ περισσότερο από τις ψυχές μας, θέλουν ένα λούσο για να απογυμνωθούν, να απελευθερωθούν και να μιλήσουν. Η τέχνη της ενδυμασίας δεν ειναι πώς τα φοράω τα ρούχα, αλλά πώς θα τα κάνω μία εφήμερη παράσταση, που θα κάνει τους θεατές να με ακούσουν, να με δουν, να με θαυμάσουν, για να τους πείσω για το ορθό της ιδεολογίας μου. 

Η τέχνη της μεταμόρφωσης και η αυταπάτη που γεννά το έργο τέχνης στην ανθρώπινη ματιά, πρέπει να έχει ως προϋπόθεση να κάνει το θεατή να σκέφτεται και να ταξιδεύει. Μία ισσοροπημένη παράσταση είναι αυτή που θα κάνει τον παρατηρητή να δει την αθέατη πλευρά των ηθοποιών. Και αυτό επιτυγχάνεται, συνήθως, όταν η σκηνοθεσία, η μουσική, αλλά και οι ενδυμασίες στο έργο δεν αποσπούν την προσοχή από την ουσιά, είτε πρόκειται για δράμα, είτε για κωμωδία. Ουσιαστικά, όταν είναι καλόγουστες οι στολές δεν προσέχεις το φόρεμα αλλά αυτό που λέει ο καλλιτέχνης. Αντίθετα, αν η στολή του θεατρίνου βγάζει μάτια, η Πλατεία θα βήξει και θα σταματήσει να παρακολουθεί το έργο. 

Το καλό θέατρο, το καλό έργο θέλει καλό σκηνοθέτη αλλά και καλό ενδυματολόγο για να έχει θεατές. Θα μου πείτε πως η πολιτική δεν είναι θέατρο. Αλλά τι είναι τότε; Η πολιτική τέχνη, που αιώνες τώρα ντύνει με ιδέες και λόγια τη ζωή των ανθρώπων, για να μπορέσει να την αλλάξει, παράλληλα. Η πολιτική είναι η τέχνη του λόγου, της αιτίας και της φιλοσοφίας, αλλά και της ποίησης. Είναι παράλληλα, η ρητορική τέχνη, που πολλές φορές είναι τέχνη από μόνη της. Αφού μία ιδέα, ένα επιχείρημα, μία πρόταση για να γίνει πιστευτή πρέπει πρώτα να αγαπηθεί από τον κόσμο. 

Η τέχνη του πολιτικού απαιτεί, εκτός από τα επιχειρήματα του λόγου και της σκέψης, να πείθει με συμβολισμούς εξωλεκτικούς, που πολλές φορές είναι πιο σημαντικοί από την αλήθεια των διανοητικών του κατασκευών. Στις πρόσφατες εκλογές, ένας άνθρωπος νίκησε όλο το παλιό πολιτικό σύστημα δείχνοντας, αλλά και ντύνοντας την αλήθειά του με έναν τρόπο αισθητικά αποδεκτό από τον κόσμο που τον ψήφισε. Πέραν του αριστερού κομματικού ακροατηρίου που, θεωρητικά, απευθυνόταν. 

Η ενδυματολογία είναι τέχνη, όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στην καθημερινότητα. Πολλές φορές οι σχεδιαστές μόδας φτάνουν το σχέδιο ενός ρούχου σε υψηλή μορφή πλαστικής και γλυπτικής τέχνης. Ας δουν κάποιοι σχέδια του Alexander Mcqeen και θα καταλάβουν τι εννοώ. Είναι τεράστιο λάθος της Αριστεράς σήμερα να νομίζει ότι τα κουρέλια που φοράνε κάποιοι πολιτικοί της, παραπέμπουν σε συμβολισμούς του τύπου: «Είμαστε φτωχοί και τίμιοι» ή «Δεν μας αφορά το πλαίσιο, αλλά η ουσία και το περιεχόμενο μόνο». Άσε που δεν είναι ούτε διαλεκτικό, αφού η μορφή επηρεάζει το περιεχόμενο αλλά και το ανάποδο. 

Ζούμε την εποχή των οπτικοακουστικών μέσων, όπου ότι λέμε πρέπει να φαίνεται και αυτός που το λέει. Άρα να δίνει το ελάχιστο αισθητικό παράδειγμα και σε σχέση με το ντύσιμο του. Στην ιστορία της ασχήμιας και της ομορφιάς ο Umberto Eco υποστηρίζει ότι η δυσμορφία είχε πάντα μία απειλή για τους ανθρώπους. Για αυτό το λόγο και στις εκκλησίες της εποχής και στους καθεδρικούς ναούς τα τέρατα αφθονούσαν για να τρομάζουν τους πιστούς, ώστε να υποτάσσονται στο Ανώτερο Ον και την Ελέω Θεού βασιλεία της εποχής. 

Η ομορφιά και η καλοσύνη πήγαιναν πάντα παρέα. Για αυτό το λόγο και οι πρόγονοι μας καλόν κάγαθον θεωρούσαν το όμορφο, το αρμονικό. Και με βάση αυτήν την πυθαγόρεια θεωρία του κάλλους έφτιαξαν τους Παρθενώνες και το φιλοσοφικό λόγο που είναι η προσπάθεια ερμηνείας της ζωής, αλλά και η βάση της Πόλης –Κράτους, της Δημοκρατίας, της Ευρώπης. 

Είναι ύποπτο, σαν ταμπού σχεδόν, η προσκόλληση μίας μερίδας της Αριστεράς στο ότι το άσχημο και κακόγουστο αισθητικά, είναι και προοδευτικό. Επειδή, δήθεν, αντιμάχεται την αισθητική που επιβάλλει το ωραίο, η μόδα κάθε εποχής, άρα και το οικονομικό σύστημα που τη στηρίζει, πουλώντας το σαν εφήμερη ευτυχία. Άρα εφησυχασμό και παραίτηση από άλλα σημαντικά ιδανικά της ανθρώπινης δράσης. 

Τη μόδα την ακολουθούν φτωχοί και πλούσιοι με την ίδια ανθρώπινη ματαιοδοξία που έχουν όλα τα πλάσματα αυτού του πλανήτη. Από την εποχή του Αδάμ και της Εύας οι άνθρωποι έπρεπε να στολίσουν τα σώματα τους για να κρύψουν τη ντροπή και την ενοχή για τις ατέλειες του ανθρώπου, σε σχέση με την τελειότητα της φύσης, που τους επιβάλλεται με το μεγαλείο της. 

Η τέχνη της ένδυσης και του μακιγιάζ είναι ανθρώπινη επινόηση μοναδικής ευφυίας, που παράγει μη συμβολικές έννοιες, πλην όμως, αναγκαίες για την κατανόηση της ζωής. «Ευτυχώς, που έχουμε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια της ζωής», αναφέρει ο φιλόσοφος. Αυτή η μαγική μεταμόρφωση μίας απλής σωματικής φιγούρας σε έργο τέχνης, πολλές φορές, ανάλογα με το ντύσιμο, είναι τόσο αναγκαία όσο και η τροφή για το αίσθημα της πείνας. 

Είναι κρίμα μία ιδεολογία που βάζει τον άνθρωπο στον πυρήνα της σκέψης της, που θέλει να κάνει πιο όμορφη τη ζωή εδώ στη Γη –και όχι στα θεϊκά παλάτια- να στερεί από τους ανθρώπους της την ηδονή του να είναι όμορφοι και περιποιημένοι στην καθημερινότητα τους. Υποψιάζομαι πως αυτή η φορμαλιστική και συντηρητική άποψη της Αριστεράς είναι ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι στη δεξιά ματιά, που μανιχαϊστικά επιβάλλει στους δηλωμένους αριστερούς την άποψη ότι για να είσαι αριστερός πρέπει, τουλάχιστον, να πεινάς και να το δείχνεις κιόλας. 

Είναι συχνό το ειρωνικό σχόλιο των αναλφάβητων δεξιών πως «Με δεξιά τσέπη και σπίτι στην Εκάλη δεν γίνεται να είσαι και αριστερός» που, εκτός από βλακώδες, είναι και ανιστόρητο, αφού πολλοί διανοητές της Αριστεράς είχαν και λεφτά και μόρφωση που δε δικαιολογούσε την πολτική επιλογή τους. 

Η άλλη αιτία έχει να κάνει με μία επιφανειακή προσέγγιση της Αριστεράς να κρίνει ως δεξιό και συντηρητικό ότι μοιάζει με γραβάτα και καλό ντύσιμο. Αφού, ίσως, να παραπέμπει σε κενότητα και υποκρισία η εικόνα μιας επανάστασης που φορά μόνο αμπέχωνα και αρβύλες για να διαφοροποιηθεί από τον αστικό τρόπο ζωής. Είναι μία ιστορικά και αισθητικά αποτυχημένη κοινοτυπία που δεν επιτρέπεται να κουβαλά η Αριστερά στην πλάτη της γιατί την υποτιμά σαν ιστορικό υποκείμενο, που στόχο έχει να χειραφετήσει τον άνθρωπο από τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες. 

Η Αριστερά αμφισβήτησε την αστική υποκρισία για να ανοίξει ορίζοντες στη ζωή, στην οικονομία, στην τέχνη και τη φιλοσοφία. Ποτέ δεν υποστήριξε ότι η μιζέρια και η φτώχια θα έπρεπε να γίνουν αισθητικά και ιδεολογικά πρότυπα. Αντίθετα, υιοθετώντας τις αρχές του Διαφωτισμού, προσπάθησε να συνεχίσει, φωτίζοντας ακόμα περισσότερο τα σκοτάδια του μυαλού των ανθρώπων. Αυτός ήταν και συνεχίζει να είναι ο ιστορικός της ρόλος. 

Η επανάσταση είναι στο μυαλό και στις ιδέες για τα πράγματα. Και τα καλά πράγματα θέλουν και καλό περιτύλιγμα. Μία ιδέα, ένα ποίημα, ένας πίνακας θέλουν τέχνη και μεράκι για να μείνουν στην ιστορία. 

Το αξιοπρεπές ντύσιμο δεν είναι αντεπαναστατικό. Αντίθετα μπορεί να ντύσει την ιδέα και αυτόν που την εκφράζει με μία αισθητική αποδεκτή. Με την έννοια, δηλαδή, της αρμονίας άρα και της αλήθειας, που για πολλούς φιλοσόφους ήταν, και ίσως είναι, η ομορφιά και το κάλλος. Σε αντίθεση με τη δυσαρμονία και την ασχήμια που τρομάζει τα μυαλά των υπηκόων για να μη σκέφτονται. 

«Αγάπησα την ομορφιά, δίψασα για την αγάπη και πολέμησα την αδικία» λέει ο Bertrand Russell. «Παίρνω τις λέξεις τις φτωχές, τις βρώμικες. Τις ξεσκονίζω και τις πλένω με σαπούνι για να τις ντύσω με ακριβά φορέαματα, για να ξεγελάσουν την αδικία του κόσμου» παραφράζοντας το Γιάννη Ρίτσο. 

Το νόημα της ζωής σε όλους τους πολτισμούς δηλώθηκε με σχήματα, φόρμες, χρώματα και μεσσιανικά μηνύματα που δεν είχαν λογική ερμηνεία. Από τον ύμνο στο παλιό τοτέμ μέχρι τους καθεδρικούς νάους, αλλά και τους σύγχρονους οίκους μόδας, οι άνθρωποι προσπαθούν να υμνήσουν το δώρο της ζωής και να ξορκίσουν το θανατικό που το συνοδεύει, εξυμνώντας την ομορφιά του σώματος που είναι η πρώτη ύλη για να κτίσει ο νους τα παλάτια που διασχίζει. 

Ο διαλεκτικός υλισμός που αναποδογύρισε τον πανίσχυρο ιδεαλισμό, το έκανε υμνώντας την υλική βάση του ανθρώπου. Ότι το πνεύμα, σε σώμα κατοικεί πρωτίστως, πριν γίνει μία όμορφη, αφηρημένη ιδέα. Όπως και ο έρωτας από τα μάτια πιάνεται και στο σώμα κατεβαίνει, αρκετά χαμηλά, για να γεννήσει την καινούργια ζωή, αλλά και τον πόνο της απώλειας. Που είναι εξίσου ηδονικός με τη θεοφαγία. Τα σώματα είναι τα ιερά σκεύη των ονείρων μας, αλλά για να τα σεβαστούμε πρέπει να τα αγαπήσουμε. Και για να τα τιμήσουμε πρέπει να τα ντύσουμε. Με σεβασμό στην εικόνα που θέλουμε να δουν οι άλλοι.

Η αλήθεια μας δεν πρέπει να κρυφτεί πίσω από την ιδεολογική σεμνοτυφία που κυριαρχεί στις συντηρητικές κοινωνίες της υποκριτικής αγάπης. Και «οι ταπεινοί έσονται πρώτοι». «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών». 

Αυτή δεν είναι η ψυχή της Αριστεράς. Αντίθετα είναι μία φοβισμένη απάντηση στη δεξιά αντίληψη, σύμφωνα με την οποία, αφού δεν σας ενδιαφέρει η υλική ζωή να ζείτε με τις ιδέες που δεν έχουν ανάγκη από φορεσιές και γούστο. Βάζοντας, έτσι, την ουμανιστική αντίληψη για τη ζωή σε μία αισθητική του άσχημου και του κακόγουστου για να μη δώσουμε άλλοθι στους υποκριτές και φαρισσαίους, που μας κατηγορούν για αλλοτρίωση. 

Αν τέλος, οι αριστεροί νομίζουν ότι το κακόγουστρο ντύσιμο είναι καλύτερο και ομορφότερο, ως –θεωρητικά- σεμνότερο του κοστουμιού με γραβάτα, που καμία φορά είναι και λίγο ξιπασμένο, προτείνω να κάνουν το ίδιο και για το κακοψημένο φαγητό, το άνοστο γλυκό και τις ιδέες σκουπίδια μου κυκλοφορούν στην κοινωνία, που με τόσο πάθος πολεμούν χρόνια τώρα, πληρώνοντας ακριβό τίμημα, με τους αγώνες τους. 

Να αγαπήσουν, δηλαδή, την ασχήμια και να μισήσουν την ομορφιά ενός κοστουμιού που, σε τελεευταία ανάλυση, είναι η στολή που κάνει τους πλούσιους αλλά και τους φτωχούς να φαίνονται ίσοι ακόμα κι όταν δεν είναι. 

Ένα κοστούμι σιδερωμένο, με άσπρο πουκάμισο καθαρό, δεν σου αλλάζει τις ιδέες, ούτε σε κάνει λιγότερο αριστερό. Όπως ακριβώς και τα παντελόνια δεν κάνουν τον άνδρα και τα ράσα τον παπά…

***Ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,  Χειρουργός Ουρολόγος –Ανδρολόγος είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, πρόεδρος του UGRS (Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Επανορθωτική Ουρολογική Χειρουργική) και διευθυντής της Σεξουαλικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.

 





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014