Φασισμός δεν είναι να απαγορεύσεις σε κάποιον να λέει…

27.10.2015 08:49

ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΛΕΕΙ ΑΛΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙΣ ΝΑ ΛΕΕΙ….

 

του Κων/νου Κωνσταντινίδη***

 

Νιώθω ότι ζούμε στην εποχή όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι λένε τόσα πράγματα για τα προβλήματα της ζωής σε αυτή τη χώρα που σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ζεις σε έναν σκουπιδότοπο. Ή μέσα σε ένα πτώμα. Χωρίς δυνατότητα απόδρασης. Άραγε είναι η μοίρα αυτού του τόπου να πληγώνει τους πολίτες του τόσο πολύ και κάθε μέρα;;!!!

 

Ο λόγος των ρητόρων της πολιτικής μας σκηνής δεν είναι λόγος μαθηματικός, ούτε φιλοσοφικός και βασίζεται σε υποθέσεις που μένει να αποδεικτούν. Πλην, όμως, στο σουρεαλιστικό τοπίο της εικονικής πολιτικής σκηνής μεσσιανικού χαρακτήρα είμαστε μάρτυρες μίας διαλεκτικής που αντί να προετοιμάζει τους πολίτες για τη θεώρηση του αληθούς, εκτελεί τους θεατές του δράματος, ωσάν οι πάνσοφοι μας, ειδικοί κατέχουν την αλήθεια του παρελθόντος και του μέλλοντος. Θεοί στη θέση του Θεού…

 

Αυτός ο κομπασμός των ρητόρων, λες και κατέχουν αυτοί και μόνο την αλήθεια του κόσμου ετούτου, τους κάνει να ξεχνούν ότι η αλήθεια είναι το ζητούμενο και όχι το δεδομένο. Ότι, ακόμα, στη δημοκρατία, το ζητούμενο δεν είναι οι θεσμοί αλλά η συνεχής θέσπιση. Δηλαδή η αλλαγή. Διότι, όπως και στη ζωή, τίποτα δεν είναι δεδομένο, αφού με κάποιο τρόπο «τα πάντα ρει» στην πολιτική. Όπου η πολιτική, αντί να ασκείται για «να να αποκτήσει ο άνθρωπος αξιομνημόνευτη δόξα» κατά την Hannah Arendt, γίνεται αρρένα των μικρών Εγώ των πολιτικών και των μεγάλων Εγώ των κομμάτων.

 

Η κυβέρνηση πήρε πρόσφατα μία εντολή για μία συμφωνία –τέρας κατά τους πολλούς, πλην όμως- αναγκαία για να σωθεί το κράτος και η οικονομία του και, ασφαλώς, όχι για να γίνει η ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα. Αν δεν κάνω λάθος, σύμπασα σχεδόν η Βουλή ψήφισε αυτό το βαρύ συμφωνητικό όπου οι ισχυροί επέβαλαν τους όρους στους ανίσχυρους. Μία αλήθεια που επαναλαμβάνεται αιώνες τώρα, από την Αρχαία Αθήνα μέχρι τη Ρώμη και τη σύγχρονη δημοκρατία της Αμερικής και που –παρά το γεγονός ότι οι αριστεροί βγάζουν σπυράκια- η δημοκρατία αυτή είναι μακράν η καλύτερη από όλα τα υπαρκτά δημοκρατικά καθεστώτα.

 

Σε αυτή τη δημοκρατία που ένας νέος ηγέτης ρώτησε τρεις φορές τους πολίτες του για το Που να πάει; και πήρε μία ξεκάθαρη εντολή από το λαό. Να προχωρήσει στα δύσκολα, με τη δική του ανοχή, γνωρίζοντας, μετά από τόσες εκλογές, τους επαχθείς όρους, τους οποίους δεν έκρυψαν ούτε Οι εδώ, ούτε Οι απέξω. Ο λαός αποφάσισε! Και ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Τώρα, βέβαια, αν ο λαός δεν μας αρέσει είναι εύκολο να τον αλλάξουμε.

 

Η Αντιπολίτευση κατηγορούσε την Κυβέρνηση ότι έφερε το πιο βαρύ και δύσκολο μνημόνιο. Αλλά, σοβαρή ούσα, με υψηλό εθνικό φρόνημα ευθύνης, το υπερψήφισε ως τη μοναδική λύση ώστε να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ.

 

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, λένε όλοι. Και αυτό έχει γίνει μία κατηγορική αρχή, ένα αξίωμα, ένα δόγμα. Σε αυτήν την πολιτική του ρεαλισμού, που σχεδόν όλοι οι πολιτικοί συμφώνησαν πριν λίγους μήνες γίνεται τώρα μία ανατροπή της λογικής που μου είναι αδύνατον να κατανοήσω! Στο δημοψήφισμα βγήκαν μαχαίρια. Φώναζαν στους κυβερνητικούς που αργούσαν να φέρουν συμφωνία: «Φέρτε συμφωνία γιατί καιγόμαστε». Στη Βουλή του Αυγούστου ψήφιζαν τους όρους του μνημονίου με κατεπείγουσες διαδικασίες για να σωθεί η χώρα και να μείνουμε στο ευρώ. Τώρα που ήρθε το μνημόνιο οι πολιτικοί της Αντιπολίτευσης, σαν να ξύπνησαν από λήθαργο, αναποδογυρίζουν τη λογική μας λέγοντας πως δεν θα ψηφίσουν το μνημόνιο, που ήδη, όμως, ψήφισαν, γιατί είναι φορομπηκτικό, κακό και βάναυσο.

 

Σε μία νύχτα σχεδόν, οι πολιτικοί που πίστευαν ως θέσφατο το μνημόνιο, αφού και οι ίδιοι εφάρμοσαν, ήδη, δύο παλαιότερα, αποφάσισαν να γίνουν αντιμνημονιακοί. Οι νυν κυβερνήτες κατηγορήθηκαν ότι πήραν την ψήφο του λαού με αντιμνημονικές κορώνες και λαϊκισμό, ενώ οι παλαιοί κυβερνήτες, ως οι Αριστείδες της πολιτικής, έλεγαν /διακήρυτταν ότι τα μνημόνια είναι μεταρυθμιστικά και χρήσιμα για τη χώρα. Εξάλλου, το success story των προηγουμένων είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο.

 

Τώρα, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Το νέο μνημόνιο, που είναι τόσο νέο όσο και τα δύο προηγούμενα παλιά, ίσως και χειρότερο από αυτά, κατά τους προφήτες, ενώ μας αρέσει σαν όλον, δεν μας αρέσει κατά τμήματα. Εδώ είναι το σημείο που ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει την περίφημη φράση: ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

 

Το ερώτημα, τώρα, είναι Πώς θα κυβερνήσουν αυτοί που υπέγραψαν ένα μνημόνιο που δεν το ήθελαν; Που ήταν φανατικοί αντιμνημονιακοί αλλά εν τέλει υποχώρησαν λόγω των πιέσεων από τα εκτός και από τα εντός; Δηλαδή, με απλά λόγια, θα το υπηρετήσουν με μισή καρδιά. Άρα όχι τόσο αποτελεσματικά. Άρα αποτυχημένα. Έχοντας ως Αντιπολίτευση αυτούς που το πίστευαν ως ιδανικό και απαραίτητο, που, επίσης, όμως, το ψήφισαν ως σύνολο, αλλά δεν τους αρέσει ως μέρος. Άρα δεν θα το υποστηρίζουν. Άρα θα κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την εφαρμογή του.

 

Ελικρινά αυτό δεν το κατανοώ. Παραβιάζεται η λογική μου και η μνήμη μου αρχίζει να ξεθωριάζει. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι «η κυκλικότητα του πολιτικού χρόνου» κατά Κορνήλιο Καστοριάδη και η άποψη ότι «βαφτίζω το κρέας, ψάρι» και ξανά προς τη δόξα τραβά το ελληνικό πνεύμα, το αθάνατο…Όπερ οι παλιοί φανατικοί αντιμνημονιακοί, ας πούμε Συριζαίοι, θα υπερασπίζονται το μνημόνιο και οι νέοι αντιμνημονιακοί Δεξιοί, Πασόκοι κλπ, παλιοί μνημονιακοί, θα το σκίζουν. Ειλικρινά, αυτό το θέατρο του παραλόγου αξίζει να το δούμε!

 

Η διαλεκτική του Πλάτωνα και αργότερα του Εγέλου αναφέρει ότι «μόνο αν αναποδογυρίσουμε αυτό που φαίνεται ως αληθές, ίσως να μπορούμε να το προσεγγίσουμε». Και αυθόρμητα, μου έρχεται η σκέψη της μαύρης τρύπας του Σύμπαντος. Εκεί που όλα αλλάζουν. Η βαρύτητα φαίνεται αντιβαρύτητα. Η ύλη, αντιύλη. Θεωρητικά, τουλάχιστον.

 

Αλλά και ο νόμος της σχετικότητας θα παίξει σημαντικό ρόλο, αφού ας ευχηθούμε πως ο Θεός δεν παίζει ζάρια και άρα όλες αυτές οι θεωρίες του παράδοξου στη σημερινή πολιτική σκηνή, μπορούν να ισχύουν. Αυτοί που αγάπησαν το μνημόνιο κάποτε να το μισούν τώρα και αυτοί που το μίσησαν να υποχρεωθούν να το αγαπήσουν. Αλλά σάμπως και στη ζωή δεν είναι έτσι τα πράγματα; Οι άνθρωποι παντρεύονται χωρίς να αγαπούν γιατί όπου αγαπούν μπορούν και να μισήσουν. Για αυτό και οι ευτυχισμένοι γάμοι είναι οι ήσυχοι. Όπου το πάθος έχει κοιμηθεί.

 

Η τραγωδία από την κωμωδία, μία ανάσα, συμπολίτες. Οι νυν υποχρεωτικά μνημονιακοί θα αναζητούν τα επιχειρήματα των παλιών που είναι αλλιώς…κατά το σοφιστή Γλαύκωνα, πρόγονο του Μεϊμαράκη. Όπως και να το κάνουμε η εμπειρία και η πνευματική άσκηση της συμπολίτευσης που πέρασε δύο μνημόνια, θα δώσει, ίσως, μασημένη τροφή στους νέους και αθώους μνημονιακούς. Δεν θα χρειάζεται π.χ. ο Φίλης να ψάχνει για επιχειρήματα. Θα παίρνει από τη λίστα του Άδωνι που λάτρεψε και υπηρέτησε το μνημόνιο με πιο αυθεντικό τρόπο. Όπως τα σκονάκια που κάναμε για να γράψουμε καλά στις εξετάσεις.

 

Ο Τσίπρας ελπίζουμε ότι δεν θα αντιγράψει το Σαμαρά που έκανε διατριβή στο παρελθόν, αλλάζοντας την άποψή του για το μνημόνιο τρεις φορές. Πρώτα κατά, στην αντιπολίτευση με το Πασόκ. Μετά υπέρ, στη συμπολίτευση με το Πασόκ και τώρα κατά, στην αντιπολίτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο φούρνος του Χότζα εδώ δικαιώνεται. Τον γυρίζεις ανάλογα με τον απέναντι σου.

 

Αλλά και η φράση του τίτλου δικαιώνεται. Δηλαδή, όταν υποχρεώνεσαι να μιλάς για να δικαιολογήσεις το παράλογο της σκέψης σου, δεν παράγεις δημοκρατικό νόημα αλλά φασιστικό ιδεολόγημα. Όπως πολύ σωστά είπε κάποιος σοφός «ο φασισμός είναι το μόνο πολίτευμα που μισεί θανάσιμα τη σκέψη, το διαφορετικό και το φως. Για αυτό κινείται στο σκοτάδι της ιστορίας, λερώνοντας την παράδοση της λογικής και του διαφωτισμού».

 

Ας ελπίσουμε πως υπάρχουν ακόμα δυνάμεις στην κοινωνία μας που θα θυμούνται τη φράση του Theodor Adorno «ο φασισμός μας άφησε μια κατηγορική προσταγή να μην αφήσουμε να ξαναγίνουν Άουσβιτς» ή κάτι παρόμοιο, υπονοώντας, φαντάζομαι, την απουσία ορθολογισμού από τη σκέψη των ανθρώπων.

***Ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,  Χειρουργός Ουρολόγος –Ανδρολόγος είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, πρόεδρος του UGRS (Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Επανορθωτική Ουρολογική Χειρουργική) και διευθυντής της Σεξουαλικής Κλινικής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.

 





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014