ΩΧ ΑΔΕΡΦΕ! Από ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ / 08/11/2015 / Αποψη

09.11.2015 16:36

«Το να βοηθάς κάποιον που δεν είναι ανάπηρος ή ανήμπορος, σημαίνει ότι τον θεωρείς ανίκανο. Εάν αυτός ο κάποιος είναι ανίκανος, τότε είναι καταδικασμένος να αποτύχει είτε τον βοηθάς, είτε όχι. Από την άλλη πλευρά, εάν δεν είναι ανίκανος, η βοήθεια σου ή τον καθιστά ανίκανο ή τον κάνει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος.

Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για τυραννία, ενώ στη δεύτερη για περιφρόνηση. Δηλαδή, από τη μία μεριά περιορίζεις την ελευθερία του άλλου και από την άλλη, έστω ασυνείδητα, θεωρείς δεδομένο ότι ο άλλος είναι αξιοκαταφρόνητος, ευτελής ή ανίκανος να είναι ελεύθερος» (F. Pessoa με παρεμβάσεις).

.http://viliardos.analyst.gr/?p=1418

ΩΧ ΑΔΕΡΦΕ!

Άποψη

Όταν μία επιχείρηση αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα, η πρώτη ενέργεια ενός συνετού διαχειριστή που δεν αφήνει τα πάντα στην τύχη με το γνωστό «Ωχ αδερφέ», είναι η κατάρτιση ενός ευρύτερου Ισολογισμού της – έτσι ώστε να κατανοήσει σε ποιά θέση ακριβώς βρίσκεται. Στη συνέχεια, εάν οφείλει να χρεοκοπήσει ή εάν υπάρχουν ρεαλιστικές λύσεις, καθώς επίσης τι πρέπει να κάνει για να τις δρομολογήσει.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα κράτη, όπου όμως ο «Ισολογισμός» τους είναι ευρύτερος – αφενός μεν επειδή έχουν δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αφετέρου λόγω του ότι τα οικονομικά τους προβλήματα συνοδεύονται συνήθως από πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Στα πλαίσια αυτά, ξεκινώντας από τα οικονομικά μεγέθη της Ελλάδας, δεν είναι καθόλου δύσκολο να συμπεράνουμε πως έχει πλέον ξεπεράσει το σημείο μηδέν.

Ειδικότερα, το δημόσιο χρέος της, το οποίο συνήθως εξυπηρετείται από τους Πολίτες της, ιδίως όταν έχει μία κυβέρνηση που είναι ανίκανη να παράγει πλούτο από τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, είναι ουσιαστικά διπλάσιο από το καταγεγραμμένο.

Υπερβαίνει δηλαδή τα 640 δις € σε όρους εισοδημάτων, μετά τη μείωση τους κατά περίπου 50% – στα οποία οφείλουμε να προσθέσουμε τις «τρύπες» των ασφαλιστικών ταμείων, τα νέα κεφάλαια που θα χρειαστούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες, τις εγγυήσεις του δημοσίου κοκ. Το ποσόν αυτό, έναντι ενός ΑΕΠ που σύντομα θα φτάσει στα 170 δις €, είναι σχεδόν τέσσερις φορές μεγαλύτερο (400%) – οπότε είναι αδύνατον ποτέ να εξυπηρετηθεί.

Περαιτέρω, με δεδομένη την αδυναμία της χώρας να προσφύγει στις χρηματαγορές για να χρηματοδοτήσει το χρέος της, κάτι που δεν θα αλλάξει ούτε τον επόμενο αιώνα εάν δεν μεσολαβήσει η ονομαστική διαγραφή του, η Ελλάδα θα ευρίσκεται συνεχώς στον ορό της Ευρωζώνης αναγκασμένη να υιοθετεί μέτρα που επιδεινώνουν την κατάσταση της – ενώ οδηγούν στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της, καθώς επίσης στην πλήρη εξαθλίωση του πληθυσμού της, χωρίς καμία μελλοντική προοπτική.

Πολύ περισσότερο αφού το ενεργητικό στον ισολογισμό της, η δημόσια περιουσία της δηλαδή, η οποία ήταν σχετικά πρόσφατα υψηλότερη από τα χρέη της (παθητικό), έχοντας αξιολογηθεί από το ΔΝΤ στα 300 δις € το 2010, έχει πλέον απαξιωθεί – στα 50 δις €, χωρίς να γνωρίζουμε εάν συμπεριλαμβάνονται τα ενεργειακά της αποθέματα.

Συμπερασματικά λοιπόν, η Ελλάδα είναι αθεράπευτα χρεοκοπημένη ως κράτος, αφού διατηρείται τεχνητά στη ζωή από την ελεημοσύνη των εταίρων της, η οποία δεν θα διαρκέσει αιώνια – κάτι που είναι αδύνατον να αλλάξει τα επόμενα πολλά χρόνια, πάντοτε εάν δεν υπάρξει ονομαστική διαγραφή.

Όσον αφορά τώρα το ιδιωτικό χρέος της, τα μη εξυπηρετούμενα χρέη των τραπεζών τοποθετούνται στα 107 δις €, οι καθυστερήσεις των πληρωμών στο δημόσιο στα 80 δις €, ενώ υπάρχουν ακόμη οι ανεξόφλητες οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία, τα χρέη των επιχειρήσεων μεταξύ τους ή στο εξωτερικό, οι μεταχρονολογημένες επιταγές κοκ.

Απέναντι του τοποθετούνται τα περιουσιακά στοιχεία της μεσαίας τάξης (η κατώτερη τα έχει ήδη χάσει, ενώ η ανώτερη τα έχει μεταφέρει στο εξωτερικό ή/και μπορεί να τα προστατεύει), τα οποία έχουν μειωθεί κατά 482 δις € στα 678 δις € (άρθρο) – οπότε θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως ο Ισολογισμός είναι ακόμη ισοσκελισμένος, με την έννοια πως το ξεπούλημα ή/και η υπερβολική φορολόγηση της ιδιωτικής περιουσίας θα κάλυπτε τουλάχιστον τα ιδιωτικά χρέη (έμμεσα μέρος των δημοσίων).

Εν τούτοις, τα μη εξυπηρετούμενα ιδιωτικά χρέη σε όρους εισοδημάτων είναι διπλάσια, πλησιάζοντας τα 500 δις €, ενώ δεν είναι δυνατόν να πουληθούν/φορολογηθούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της μεσαίας τάξης. Εκτός αυτού, οι οικονομικές προοπτικές της χώρας επιδεινώνονται διαρκώς, παράλληλα με την ύπαρξη ενός ανίκανου διαχειριστή (κυβέρνηση) που είναι αδύνατον ποτέ να ανταπεξέλθει – καθώς επίσης μίας αντιπολίτευσης που στηρίζει μία σειρά καταστροφικών μέτρων (μνημόνια), οπότε είναι τεκμηριωμένα αντίστοιχα ανίκανη να κυβερνήσει ορθολογικά τη χώρα. Ως εκ τούτου, δεν έχει χρεοκοπήσει μόνο ο δημόσιος αλλά, επίσης, ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας – γεγονός που σημαίνει ότι, έχουν πέσει πλέον οι τίτλοι του τέλους.

Συμπερασματικά λοιπόν, η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που έχει πτωχεύσει συνολικά, μέσω της πολιτικής των μνημονίων, χωρίς όμως να θέλει να το παραδεχθεί ούτε το πολιτικό της σκηνικό (μόρφωμα), ούτε οι εταίροι της, ούτε η παγκόσμια κοινότητα, ενδεχομένως ούτε οι Πολίτες της – επιλέγοντας την κυλιόμενη χρεοκοπία, η οποία θα την μετατρέψει σύντομα σε ένα αποτυχημένο κράτος.

Στα πλαίσια αυτά, κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά εάν οι Έλληνες είναι ανίκανοι ή εάν αντιμετωπίζονται ως ανίκανοι – εάν πράγματι βοηθούνται ή εάν εξουδετερώνονται σταδιακά, έτσι ώστε να μην μπορέσουν να αντιδράσουν, όταν θα συνειδητοποιήσουν που ακριβώς οδηγούνται. Μπορεί όμως σίγουρα να προτείνει τη στάση πληρωμών της χώρας, το δυνατόν συντομότερα – εάν δεν επιτευχθεί αμέσως η διαγραφή τουλάχιστον του 50% του δημοσίου χρέους (ίση με τις ζημίες που προκλήθηκαν στη χώρα), έτσι ώστε να δρομολογηθεί μία αντίστοιχη διαγραφή του ιδιωτικού.

Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια παραμένει: το ότι δηλαδή η Ελλάδα έχει μία κυβέρνηση που είναι ανίκανη ακόμη και να χρεοκοπήσει, χωρίς να καταστρέψει ολοσχερώς τη χώρα – ενώ διοικείται ήδη δικτατορικά από τους δανειστές της στο παρασκήνιο. Εδώ πρέπει να δοθεί η λύση, η οποία δεν είναι ίσως άλλη, από μία εθνική κυβέρνηση τεχνοκρατών – πρώτη προτεραιότητα της οποίας θα ήταν η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, έτσι ώστε να αποφασίσουν συλλογικά οι Έλληνες, εάν θέλουν ή όχι να της δώσουν την εντολή της στάσης πληρωμών (με όλα τα ρίσκα που συνεπάγεται, όπως οι Ισλανδοί στο παρελθόν). Αμέσως μετά να διώξει όλες τις συμμορίες που λυμαίνονται τη χώρα, εγχώριες και ξένες – με πρώτους τους τοκογλύφους που κλέβουν ασύστολα τους φορολογουμένους και τους μετόχους των τραπεζών.

Φυσικά αυτό προϋποθέτει τη δραστηριοποίηση των πολιτών – την έξοδο τους δηλαδή στους δρόμους, κατά το παράδειγμα των Ισλανδών, αφού είναι μάλλον δύσκολο να επιτευχθεί από τον καναπέ ή από τις διαμαρτυρίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Διαφορετικά η χώρα μας θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα ανεξέλεγκτα, ενώ θα επικρατήσει το απόλυτο κοινωνικό χάος – το οποίο συνήθως ακολουθείται από μία απολυταρχική διακυβέρνηση, όπως αυτή του Ναπολέοντα μετά τη γαλλική επανάσταση. Όλα τα υπόλοιπα είναι ψευδαισθήσεις, ενώ δεν είναι σωστό να εθελοτυφλούμε – πόσο μάλλον να περιμένουμε τον από μηχανής Θεό να μας σώσει από την κόλαση, επιμένοντας στο «Ωχ αδερφέ» που δυστυχώς χαρακτηρίζει την ευρύτερη στάση μας.

.

Υστερόγραφο: Η ιστορία της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια μας διδάσκει ότι, όσον αφορά την πολιτική μας ηγεσία, πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Επομένως, εμείς δεν θα τοποθετούμαστε υπέρ της αντικατάστασης μόνο του υπουργού Παιδείας, επειδή είναι απλά τελειόφοιτος του Λυκείου ή λόγω του ότι εμφανίστηκε ανιστόρητος – αφού πολύ φοβόμαστε πως ο επόμενος θα είναι υδραυλικός (χωρίς φυσικά να υποτιμούμε το επάγγελμα).





Shortlink:

Contact us | About us | Terms & conditions | Privacy policy
Mikrometoxos 2014