Oλα για τον Παναγιώτη…

Οπως κάθε Ελληνίδα μάνα, έτσι και η Γιάννα Αγγελοπούλου θέλει το καλύτερο για τα παιδιά της. Και τι καλύτερο για τον νεαρό ακτιβιστή Παναγιώτη Αγγελόπουλο από το να βιώνει την εμπειρία του παρασκηνίου της ελληνικής και της παγκόσμιας πολιτικής σκακιέρας…

Υπάρχει άραγε πιο παιδευτική εμπειρία για τον νεαρό Παναγιώτη, τον Δημήτρη και την Καρολίνα, από το να μεγαλώνεις από μια μητέρα που κέρδισε την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Από μια μητέρα που μπορεί να φέρει σε επαφή τους Ελληνες πρωθυπουργούς με τους Αμερικανούς πλανητάρχες;

Στην περίπτωση μάλιστα του Αλέξη Τσίπρα, η Γιάννα υπήρξε τόσο στοργική όλα αυτά τα χρόνια…Ο Αλέξης ήταν σαν παιδί της.

Αλλά ακόμη πιο δικό της παιδί αισθάνεται τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη κι αυτό λόγω της στενής φιλίας του Γαβριήλ με τον γιο της Παναγιώτη.

Μάλιστα λέγεται ότι η φιλία του Παναγιώτη Αγγελόπουλου με τον πρώην κυβερνητικό εκπρόσωπο, που επέλεξε να εξαφανισθεί διακριτικά πίσω από τα στόρια της Ιστορίας, είναι αυτό που ενέπνευσε στην Γιάννα Αγγελοπούλου την μεγάλη συμπάθεια στο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκτός από την πλατεία Συντάγματος την εποχή που εκείνη είχε παραδοθεί στους Αγανακτισμένους, ο Γαβριήλ και ο Παναγιώτης είχαν περάσει πάρα πολλές ώρες μαζί συζητώντας για τα κοινά επαναστατικά οράματά τους στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Οπως τότε που ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε στις ΗΠΑ συνοδευόμενος από τον Γαβριήλ, προσκεκλημένος του Brookings Institution.

Εκεί ο Παναγιώτης και ο Γαβριήλ έβαλαν κάτω όλα τα σενάρια ενόψει της διαφαινόμενης πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με κύκλους της οικογένειας, το ζεύγος Αγγελοπούλου δηλώνει περήφανο για τη δραστηριότητα του Παναγιώτη. Μάλιστα, η Γιάννα αρέσκεται να λέει ότι «μεγάλωσε άντρες κι όχι φλούφληδες»
Η οικογένεια Αγγελόπουλου έβρισκε πάντα τρόπους να εκπλήσσει τον δημόσιο βίο, αλλά η περίπτωση του 24χρονου Παναγιώτη, γιου του Θεόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου, δείχνει ότι μπορούν ακόμη περισσότερο και πολύ καλύτερα-έγραφε η Βίβιαν Μπενέκου στο EΘΝΟΣ.
Ο Παναγιώτης, αφήνοντας πίσω του το campus και τα αμφιθέατρα του Χάρβαρντ, πήρε κάποια στιγμή το φτυάρι και άρχισε να υψώνει σπίτια για τους φτωχούς κατοίκους του Ελ Σαλβαδόρ.

Κάποια Χριστούγεννα τον βρήκαν στις καλύβες των χιλιάδων αστέγων της χώρας, ανάμεσα στους πολλούς και άγνωστους ακτιβιστές που ανοικοδομούν πόλεις κι ελπίζουν σε έναν καλύτερο κόσμο.

Το πανεπιστήμιο του βαθύπλουτου γιου του Θεόδωρου Αγγελόπουλου συμμετείχε σε κίνημα Αμερικανών ακτιβιστών, που βοηθά άστεγους να φτιάξουν τη δική τους εστία, μακριά από τις ατέλειωτες παράγκες που απλώνονται στο μεγαλύτερο μέρος της πρωτεύουσας Σαν Σαλβαδόρ.

Η Γιάννα και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος ανάμεσα στα παιδιά τους Καρολίνα (πρώτη από αριστερά), Δημήτρη (στη μέση) και Παναγιώτη.

Η Γιάννα και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος ανάμεσα στα παιδιά τους Καρολίνα (πρώτη από αριστερά), Δημήτρη (στη μέση) και Παναγιώτη.

Μακριά από το ζεστό δωμάτιό του και τη γεμάτη πλούτο ζωή, όπως οι παλαιοί αριστεροί που συμμετείχαν στις μπριγάδες των φυτειών του καφέ που «ανθούσαν» στην ίδια χώρα κάποτε, περπατά εδώ και δύο μήνες στα λασπωμένα σοκάκια της βασανισμένης αυτής πόλης, ζώντας στις ίδιες άθλιες συνθήκες που βιώνουν οι κάτοικοί της. Αλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος ακολουθεί μια ανατρεπτική πορεία, μακριά από αυτή που χάραξαν για εκείνον οι γονείς του.

Προτού συμμετάσχει στο κίνημα των ακτιβιστών που χτίζουν σπίτια για τους φτωχούς της Λατινικής Αμερικής, ο 24χρονος Παναγιώτης Αγγελόπουλος βρέθηκε την περασμένη άνοιξη ανάμεσα στους χιλιάδες αγανακτι

Προτού συμμετάσχει στο κίνημα των ακτιβιστών που χτίζουν σπίτια για τους φτωχούς της Λατινικής Αμερικής, ο 24χρονος Παναγιώτης Αγγελόπουλος βρέθηκε την περασμένη άνοιξη ανάμεσα στους χιλιάδες αγανακτισμένους πολίτες στην Πλατεία Συντάγματος.
Η αρθρογραφία του, την περίοδο εκείνη, έβγαλε στην επιφάνεια το διαφορετικό πρόσωπο του νεαρού γόνου, που παρότι δεν του λείπει τίποτε, εκείνος πιστεύει στην αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, υπέρ των λιγότερο ευνοημένων. Οι απόψεις του, για κοινωνική επανάσταση και χτύπημα στην πλουτοκρατία, προκάλεσαν τον Σεπτέμβρη του 2011 μεγάλη αίσθηση και σοκ στους κύκλους του.
Οπαδός του Αντόνιο Γκράμσι (διανοητή του ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος του περασμένου αιώνα), ακολουθεί τα λόγια του: «O παλιός κόσμος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί…».
Σε αυτή τη γέννηση του νέου κόσμου στο μακρινό Σαλβαδόρ θέλησε να συμμετάσχει κι ο πρωτότοκος γιος του Αγγελόπουλου, βάζοντας… ένα χεράκι στην ανοικοδόμησή του.
Mεγάλωσα άντρες, όχι φλούφληδες

Οι γνώμες των φίλων και συμφοιτητών του διχάζονται στις αναφορές τους για τον Παναγιώτη. Οι περισσότεροι, βλέποντάς τον να απαρνιέται τα πλούτη και τη χλιδή, αφήνοντας στην άκρη τα σχόλια της αριστοκρατικής ελίτ που περιβάλλει την οικογένειά του, μιλούν για έναν αληθινό επαναστάτη-ακτιβιστή.

Αλλοι πάλι λένε ότι με λυμένα τα προβλήματα της καθημερινότητας, κι από τα «παλάτια» της Βοστόνης και της Νέας Υόρκης, μπορεί κανείς πιο εύκολα να κάνει ανατροπές…

Mεγάλωσα άντρες, όχι φλούφληδες
Η κριτική, βεβαίως, φαίνεται να αγνοεί το γεγονός ότι το Ελ Σαλβαδόρ βρίσκεται στις υψηλότερες θέσεις της εγκληματικότητας στον πλανήτη, από τους κινδύνους της οποίας δεν αποκλείονται οι ακτιβιστές. Μάλιστα, πολλοί εξ αυτών αντιμετωπίζονται εχθρικά από την τοπική κοινωνία με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των εν ψυχρώ δολοφονιών τους.
Με άλλα λόγια, ο νεαρός Παναγιώτης, εκτός του ότι έζησε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας στη συγκεκριμένη περιοχή, διακινδύνευσε και τη ζωή του.

Η εποχή των τεράτων

image

Τον Σεπτέμβριο του 2011 ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος με ένα άρθρο του στην Athens Voice έκανε λόγο για την “επιτακτική ανάγκη  δηµιουργίας ενός ηγεµονικού πολιτικού µετώπου, µιας κρίσιµης µάζας κοµµάτων, συνελεύσεων, σωµατείων και πολιτών, που θα παλέψει για την πολιτική-κοινωνική χειραφέτηση και θα εκπονήσει ένα µεταβατικό πρόγραµµα εκτάκτου ανάγκης για την υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων…”

Σήμερα με πρωθυπουργό τον φίλο του καλού του φίλου Αλέξη, πόσο κοντά βρισκόμαστε σε κάτι τέτοιο;

Στις 25 Μάη ξέσπασε στην πλατεία Συντάγµατος ένα µαζικό πολιτικό κίνηµα αντίστασης και χειραφέτησης, που αποτέλεσε µια κρίσιµη καµπή στον «παρατεταµένο λαϊκό πόλεµο», ο οποίος ξεκίνησε µε την ψήφιση του επαχθούς Μνηµονίου και κλιµακώθηκε µε έντεκα πανεργατικές γενικές απεργίες.

Στην υπό «κινεζοποίηση» Ελλάδα της διαρκούς λιτότητας και της οικονοµικής εξαθλίωσης, του εργασιακού µεσαίωνα και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, το κίνηµα των πλατειών εξέφρασε τη διάρρηξη των παγιωµένων σχέσεων αντιπροσώπευσης και των αστικών κοινωνικών συµµαχιών, µεταµορφώνοντας την κρίση από οικονοµική σε πολιτική.

Kαθοριστικής σηµασίας στοιχείο, συµβάλλον και στην αντιφατικότητα του κινήµατος, υπήρξε η συµµετοχή χιλιάδων ψηφοφόρων του πελατειακού δικοµµατισµού, ορµώµενων από τη δυσαρέσκεια και την απόγνωση απέναντι στην πολιτική αφαίµαξης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Ο µαχητικός Ιούνιος, κατά τον οποίο εξαπλώθηκε σε δεκάδες πλατείες της χώρας ο δηµοκρατικός θεσµός της λαϊκής συνέλευσης, χαρακτηρίστηκε από γοργές εξελίξεις όσον αφορά στην ιδεολογική ταυτότητα του κινήµατος των «Αγανακτισµένων».

Οι πρώτες µέρες της κινητοποίησης, όταν αυτή αγκαλιάστηκε από τα αντιδραστικά ΜΜΕ, σηµαδεύτηκαν από έντονη εχθρότητα απέναντι στην παρέµβαση κοινωνικών συλλογικοτήτων και οργανωµένων µορφών ταξικής πάλης (κόµµατα, συνδικάτα).

Σύντοµα, όµως, αποδείχτηκε ότι για να αγωνιστούµε µε το σύνθηµα «δεν φεύγουµε αν δεν φύγουν κυβέρνηση, τρόικα, χρέος», έπρεπε το κίνηµα να ριζοσπαστικοποιηθεί, να αποκτήσει πολιτικές θέσεις και να µπολιαστεί στους χώρους εργασίας, δηλαδή να επεκταθεί η δηµοκρατική αυτοοργάνωση στο πεδίο της οικονοµίας, µε απώτερο σκοπό τον κοινωνικό εργατικό έλεγχο.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση υπήρξαν αξιοσηµείωτα βήµατα, καθώς στις κινητοποιήσεις πρωτοστάτησαν οι υπάλληλοι σε κλάδους εντατικής εκµετάλλευσης του ιδιωτικού τοµέα, οι  νέοι της επισφαλούς διανοητικής εργασίας και των µισθών πείνας, οι συνδικαλισµένοι εργάτες και οι άνεργοι.

Ο κόσµος χάραξε το δρόµο µε λαϊκές συνελεύσεις, απεργιακές φρουρές και καταλήψεις διαρκείας (∆ήµος Αθήνας, νοσοκοµείο Ιεράπετρας, σούπερ µάρκετ Dia, ∆ΕΚΟ), ενώ η επιγενόµενη απονοµιµοποίηση των γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-Α∆Ε∆Υ αύξησε την επιρροή των πρωτοβάθµιων σωµατείων βάσης και της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η γενικευµένη οργή για την εκποίηση της δηµόσιας περιουσίας και την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας αποκρυσταλλώθηκε στο σύνθηµα «δεν χρωστάµε, δεν πουλάµε, δεν πληρώνουµε».

Αναµφίβολα, οι ηµεροµηνίες που σφράγισαν την πρωτοφανή δυναµική του αγώνα ήταν 15-28-29 Ιουνίου, όταν οι γενικές απεργίες συναντήθηκαν µε τις λαϊκές συνελεύσεις. Η επιµονή του κόσµου, ο οποίος, παρά την κυβερνητική απόφαση για σκληρή αστυνοµική καταστολή, ανασυντασσόταν και παρέµενε στο Σύνταγµα, κατέδειξε τον πολιτικό µετασχηµατισµό του κινήµατος και την οριστική ρήξη του µε τη µνηµονιακή συναίνεση. Αποµαζικοποιηµένη λόγω της ιδεολογικής τροµοκρατίας κράτους και κεφαλαίου, που συµπυκνώθηκε στις απειλές «Μεσοπρόθεσµο ή χρεοκοπία/τανκς», η Κάτω Βουλή των πλατειών συνέχισε τις εργασίες της.
Οι παραπάνω εµπειρίες συνθέτουν την πολύχρωµη τοιχογραφία της λαϊκής εξέγερσης, που µολονότι δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την εισαγωγή της χώρας στην προκρούστεια κλίνη του Μεσοπρόθεσµου, εγκαινίασε µια νέα, ποιοτικά διαφορετική, πολιτική πραγµατικότητα, µε θεµέλιό της το αίτηµα για άµεση δηµοκρατία και «ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια».

Για τη συνέχιση του αγώνα είναι επιτακτική ανάγκη η δηµιουργία ενός ηγεµονικού πολιτικού µετώπου, µιας κρίσιµης µάζας κοµµάτων, συνελεύσεων, σωµατείων και πολιτών, που θα παλέψει για την πολιτική-κοινωνική χειραφέτηση και θα εκπονήσει ένα µεταβατικό πρόγραµµα εκτάκτου ανάγκης για την υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων.

Βασικοί άξονες πρέπει να είναι η στάση πληρωµών και η διαγραφή του χρέους σε ρήξη µε την Ε.Ε., η αναδιανοµή του εισοδήµατος εις βάρος του κεφαλαίου και υπέρ της µισθωτής εργασίας, η υπεράσπιση του δηµόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία), η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων και η χάραξη βιοµηχανικής πολιτικής µε στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανακούφιση των εργαζοµένων, η θέσπιση αποκεντρωµένων αµεσοδηµοκρατικών θεσµών και η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η βίαιη έκρηξη οργής της φτωχής και αποκλεισµένης νεολαίας της Αγγλίας και οι επερχόµενες κοινωνικές συγκρούσεις προοιωνίζουν το ευρωπαϊκό φθινόπωρο θερµό, και καθιστούν επίκαιρα τα λόγια του Αντόνιο Γκράµσι: «Ο παλιός κόσµος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούµε στην εποχή των τεράτων».