Για μια ακόμη Κυριακή το ΒΗΜΑ συνεχίζει την επιχείρηση αποδόμησης των ανθρώπων του Μαξίμου αλλά και του ιδίου του πρωθυπουργού, του οποίου ειρωνεύεται την αισθητική εξαιτίας του ότι επέλεξε τον Λάκη Λαζόπουλο να εκπροσωπήσει τον πολιτισμό στην διάρκεια της κοινής εξόδου με τον Ολάντ στο Gazarte.
Την τιμητική του βέβαια έχει και ο Αλέκος Φλαμπουράρης τον οποίο το διεισδυτικό ρεπορτάζ του Αγγελου Κωβαίου τον παρουσιάζει ως παρωχημένο πολιτικάντη βγαλμένο από ταινία του Φίνου.
Ο Αγγελος Κωβαίος περιγράφει την απόπειρα εκπροσώπου μεγάλης αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας να επικοινωνήσει με το πνεύμα του Φλαμπουράρη.
Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από το κείμενο του δημοσιογράφου του ΒΗΜΑτος, με την υποσημείωση ότι από το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέουν ότι επίκειται σύλληψη παράγοντα των ΜΜΕ που θα προκαλέσει σάλο.

Γράφει ο Άγγελος Kωβαίος>

Ο εκπρόσωπος μεγάλης αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας προσήλθε προ εβδομάδων στο γραφείο του υπουργού Επικρατείας με κάποια προσδοκία. Το ενδιαφέρον του για τις οικονομικές δυνατότητες και τις προοπτικές της χώρας, έπειτα από το διάστημα της μεγάλης περιπέτειας, ήταν έντονο.
Η συζήτηση με τον Αλ. Φλαμπουράρη διεξήχθη με τη βοήθεια διερμηνέα και ήταν εγκάρδια, ενώ το εύρος των θεμάτων που καλύφθηκε μεγάλο. Σύμφωνα δε με πληροφορίες ο υπουργός Επικρατείας, ο ένας εκ των δύο «εξ απορρήτων» του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα, μοίρασε απλόχερα και χωρίς δισταγμούς διαβεβαιώσεις για τη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος στην Ελλάδα, την παροχή διευκολύνσεων και την τήρηση των μεταρρυθμίσεων. Λίγο προτού λήξει η συνάντηση αυτή ο ξένος συνομιλητής του κ. Φλαμπουράρη ήλθε αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα.
«Call me here!»
Θέλοντας να κρατήσει ζωντανή την επαφή και την επικοινωνία με ένα τόσο υψηλά ιστάμενο κυβερνητικό στέλεχος, του έδωσε την επαγγελματική του κάρτα, όπως άλλωστε συνηθίζεται σε τέτοιου τύπου συναντήσεις.
Ο κ. Φλαμπουράρης ανταποκρίθηκε με μια εντυπωσιακή χειρονομία: έσκισε ένα κομμάτι χαρτί που είχε μπροστά του, έγραψε το κινητό του τηλέφωνο και είπε με αφοπλιστική αμεσότητα στον συνομιλητή του: «Call me here!» («Τηλεφώνησέ μου σε αυτό το νούμερο»).
Παρά την εγκαρδιότητα της κίνησης, ο τραπεζίτης «πάγωσε». Και όπως άφησε να εννοηθεί σε συνομιλητές του, έφυγε από τη συνάντηση με περισσότερες απορίες ως προς το αν η ελληνική κυβέρνηση έχει σοβαρό σκοπό και στόχο… Οπως φάνηκε, οι προσωπικές διαβεβαιώσεις δεν ήταν επαρκείς. Για τους ξένους επενδυτές δεν σημαίνουν τίποτε οι προσωπικές επαφές όσο δεν συνοδεύονται από θεσμικές διαβεβαιώσεις, ασφαλιστικές δικλίδες και τους αναγκαίους κώδικες, στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνονται τα «μπακαλόχαρτα».
Το περιστατικό είναι ενδεικτικό της φιλοσοφίας που διαπνέει τον πολύ στενό και ερμητικά κλειστό ηγετικό κύκλο της κυβέρνησης του Αλ. Τσίπρα. Ο Αλ. Φλαμπουράρης είναι μία από τις κυρίαρχες μορφές σε αυτό το περιβάλλον, κάτι σαν ο «μεγάλος της παρέας» – δεδομένου ότι στην ουσία πρόκειται για μια παρέα, με συνδετικούς κρίκους περισσότερο προσωπικούς και λιγότερο πολιτικούς. Ως γνωστόν, οι νεφελώδεις αρμοδιότητες του κ. Φλαμπουράρη ουσιαστικά τού παρέχουν τη δυνατότητα να ενεργεί εν λευκώ και χωρίς να έχει υποχρεωτική αναφορά σε κανέναν άλλον πέραν του Αλ. Τσίπρα.
Αντίστοιχος είναι ο ρόλος του έτερου υπουργού Επικρατείας, Ν. Παππά. Εχοντας συγκεντρώσει πρωτοφανείς εξουσίες στο γραφείο του (από τις επενδύσεις στη χώρα – γενικώς και αορίστως – ως τα ΜΜΕ), ο κ. Παππάς έδωσε το πρώτο δείγμα γραφής την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή κατά τη συζήτηση του ιδιότυπου νέου νόμου για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες και τη χορήγηση αδειών. Και μόνο τα ζητήματα που άφησε σκοπίμως αδιευκρίνιστα στο σχέδιο νόμου, διατηρώντας για τον εαυτό του το δικαίωμα να αποφασίζει για το σύνολο των αδειών, το ύψος του τιμήματος, ακόμη και το σύνολο των εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση ΜΜΕ, είναι ενδεικτικά: μια βοναπαρτική αντίληψη της εξουσίας με στόχο – κατά την αντιπολίτευση -, αν μη τι άλλο, την απευθείας συζήτηση με τις επιχειρήσεις του κλάδου υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.
Επικουρικό ρόλο στο σχήμα αυτό και στο στενό επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου παίζουν δύο άλλα πρόσωπα: αφενός ο Μιχ. Καλογήρου, ο γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου, και αφετέρου ο Δ. Τζανακόπουλος, διευθυντής του γραφείου του Πρωθυπουργού.
Ο πρώτος είναι πρόσωπο της επιλογής και της επιρροής του κ. Παππά, ο οποίος προωθεί κατόπιν συνεννόησης νομοθετικές ρυθμίσεις και λοιπές διαδικασίες. Ο δεύτερος συνδέεται απευθείας με τον κ. Τσίπρα, έχει ακολουθήσει πορεία ανάλογη με του Πρωθυπουργού στην κομματική πυραμίδα του ΣΥΡΙΖΑ των τελευταίων ετών και αναλαμβάνει συγκεκριμένες «αποστολές» και επαφές για λογαριασμό του Πρωθυπουργού.
Προσωπική αισθητική
Το προσωπικό στοιχείο εξάλλου φαίνεται πως αποτελεί κυρίαρχο κριτήριο σε κάθε επιλογή του Πρωθυπουργού, ακόμη και για τους εκπροσώπους του πολιτισμού που επέλεξε να συνοδεύσουν τον πρόεδρο Ολάντ κατά την κοινή τους έξοδο στο Gazarte την προηγούμενη Πέμπτη. Κύριος πολιτιστικός εκπρόσωπος της χώρας σε αυτή τη συγκέντρωση ήταν ο Λ. Λαζόπουλος, ο οποίος είναι ένας από τους διακεκριμένους συνομιλητές του Πρωθυπουργού, όπως για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ήταν ο Δημήτρης Χορν ή ο Μάνος Χατζιδάκις.
Μεθοδεύσεις
Η «κατάληψη» του κράτους και της διοίκησης
Ο κ. Τσίπρας δημοσιοποίησε ήδη τις διαθέσεις του ως προς το κράτος. Με μια πρωτοφανή μεθόδευση υποχρέωσε το Υπουργικό Συμβούλιο να δώσει την έγκρισή του για την απομάκρυνση της Αικατερίνης Σαββαΐδου από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η μεθόδευση σε βάρος της κυρίας Σαββαΐδου, στις Βρυξέλλες εκφράστηκαν ανησυχίες για το κατά πόσον η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη «να τηρήσει τις δεσμεύσεις της για την αποπολιτικοποίηση της διοίκησης».
Κατά κάποιους η τακτική εντάσσεται στο δόγμα που περιέγραψε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ήδη από τον προηγούμενο Ιανουάριο:«Κερδίσαμε τις εκλογές, όμως δεν έχουμε την εξουσία» είχε πει τότε ο Πρωθυπουργός και όπως φαίνεται η διαδικασία κατάληψης της εξουσίας έχει επιταχυνθεί μετά και τις εκλογές.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα τα όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες εβδομάδες στην ΕΥΔΑΠ και στον ΟΑΣΑ. Και στις δύο επιχειρήσεις είχαν τοποθετηθεί στελέχη επί υπουργίας Μιχ. Χρυσοχοΐδη (Αντ. Βαρθολομαίος και Γρ. Δημητριάδης, αντίστοιχα), τα οποία κατόρθωσαν με διαρθρωτικές παρεμβάσεις να ελέγξουν ελλείμματα, να προωθήσουν εξορθολογισμό, ως και να αποτρέψουν απολύσεις, εξασφαλίζοντας τη συμφωνία των δανειστών.
Σε ό,τι αφορά την ΕΥΔΑΠ, μετά το ξήλωμα του κ. Βαρθολομαίου, ο διορισμός «ημετέρας» διοίκησης (Κ. Παπαδόπουλος, πρόεδρος, και Ι. Μπενίσης, διευθύνων σύμβουλος) επαναφέρει την επιχείρηση σε τροχιά ελλειμματική, καθώς τα χρωστούμενα από τους δήμους έχουν εκτοξευθεί και πάλι στα 50 εκατ. ευρώ, ενώ η συνδικαλιστική διαμάχη στο εσωτερικό της εταιρείας φουντώνει. Οι ομάδες συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ στις ΔΕΚΟ πιέζουν για διασφάλιση ή αποκατάσταση προνομίων.
Αντιστοίχως ενδεικτική ήταν και η μεθόδευση στον ΟΑΣΑ, όπου η διοίκηση υπό τον Γρ. Δημητριάδη είχε κατορθώσει να βάλει μια τάξη στην επί δεκαετίες προβληματική επιχείρηση. Παρά ταύτα, οι πολιτικές διαθέσεις του προϊστάμενου υπουργού Χρ. Σπίρτζη δεν ήταν συμβατές με αυτή την προσπάθεια.