Με ένα δημαγωγικό κρεσέντο παλαβωμάρας ξεκίνησε ο Λαφαζάνης την ομιλία του στην εκδήλωση του ISKRA. Aνάμεσα στο ακροατήριο και εκλεκτοί προσκεκλημένοι όπως ο Καλφαγιάννης και ο Κατσανέβας. Συνέχισε στο ίδιο τέμπο.

Kι ενώ ο Λαφαζάνης είπε όλα αυτά, δεν άνοιξε ρουθούνι στον ΣΥΡΙΖΑ. Το Μέγαρο Μαξίμου επίσημα δεν έβγαλε κιχ, λες και πρόκειται για κάτι που δεν αφορά τον πρωθυπουργό, τον ομιλητικότατο Φλαμπουράρη και τους υπόλοιπους.

 

Ο Τσίπρας βολεύεται στην ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ταυτόχρονα κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση. Στο Μαξίμου δεν σοκάρονται ούτε από τους διαρκείς εξευτελισμούς που τους πετάει κατάμουτρα κάθε τόσο η πρόεδρος της Βουλής.

Ο Τσίπρας εν ολίγοις κυβερνάει τη χώρα παρέα με τον Λαφαζάνη και την Κωνσταντοπούλου έχοντας εξασφαλίσει την στήριξη της ΝΔ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ και του ΠΑΣΟΚ. Των Μειμαράκη, Θεοδωράκη και Γεννηματά. Αυτοί οι 3 στηρίζουν τους τσαρλατανισμούς του Βαρουφάκη, το χιτλερικό κρεσέντο της Κωνσταντοπούλου, το σταλινικό κρεσέντο του Λαφαζάνη και το “χάσιμο” του Τσίπρα.

Πρόκειται για μια ακόμη στιγμή της ιστορίας όπου τόσοι πολλοί σαρδανάπαλοι, από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, βρέθηκαν να κρατάνε τις τύχες της χώρας στα χέρια τους. Εγωκεντρικά πρόσωπα που λιώνουν για αρχηγιλίκι και λεζάντα έστω κι αν βρίσκονται στην μέση του αχυρώνα που έχει πάρει φωτιά.

Με τέτοια πρόσωπα να διαχειρίζονται τις τύχες της η Ελλάδα βαδίζει με αποφασιστικότητα στην καταστροφή τα 5 τελευταία χρόνια.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας όλα αυτά τα χρόνια δεν εργάστηκε πάνω σε ένα Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης ή εξόδου από την κρίση. Σε Ενα Εθνικό Σχέδιο Μεταρρυθμίσεων. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας γέννημα θρέμμα του πελατειακού κράτους το υπερασπίσθηκε με νύχια και με δόντια.

Ετσι βλέπεις σήμερα την Φώφη Γεννηματά να είναι αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επειδή κουβαλάει το πατρικό επώνυμο, τον Μειμαράκη να είναι αρχηγός της ΝΔ επειδή από τα εφηβικά του χρόνια υπήρξε εμβληματική φιγούρα της ONNEΔ και τον Θεοδωράκη, έναν τηλεοπτικό αστέρα να συμπληρώνει το αντιπολιτευόμενο τρίο που στηρίζει την κυβέρνηση η οποία έχει στις τάξεις της Λαφαζάνη, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Ησυχο, Λαπαβίτσα, Λεωτσάκο και πάει λέγοντας. Αυτοί υπόσχονται την “ευρωπαική πορεία” που στηρίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Μάλιστα οι Μειμαράκης, Θεοδωράκης και Φώφη παρέχουν τυφλή στήριξη χωρίς καν να έχουν θέσει ως προυπόθεση για να ψηφίσουν τα προαπαιτούμενα να κάνουν το ίδιο όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινώντας οι σχετικές ψηφοφορίες από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

-Κε Τσίπρα, θα σάς στηρίξουμε εφόσον οι βουλευτές σας ψηφίσουν υπερψηφίσουν τα προαπαιτούμενα…

Δεν συνέβη αυτό. Αντίθετα οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης εμφανίζονται ως ένα άβουλο, μαζοχιστικό και ευνουχισμένο μπουλούκι που τους φτύνουν οι Τσίπρας, Λαφαζάνη και Ζωή κι αυτοί στηρίζουν την κυβέρνηση που μάς πάει στη δραχμή.

Αλλά τι να πει κανείς και για τα ηγετικά προσόντα των τριών; Η κόρη του πατέρα της, ο επαγγελματίας ΟΝΝΕΔίτης και ο τηλεαστέρας.

Συνένοχοι ή (απλώς) Βλάκες;

Διαβάστε στην συνέχει αποσπάσματα από την ομιλία Λαφαζάνη, ο οποίος είναι το No2 του κυβερνώντος κόμματος>

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαιρετίζω θερμά την αγωνιστική παρουσία σας στο κάλεσμα των πέντε χρόνων της ιστοσελίδας μας, της Ιskra.

Iskra ξέρετε, στα ρωσικά, σημαίνει σπίθα.

Και η Iskra ήταν η πρώτη επαναστατική εφημερίδα του Λένιν στα σκληρά τσαρικά χρόνια της Ρωσίας, η οποία δικαίωσε πλήρως τον τίτλο της.

Η δική μας Iskra πήρε από εκεί το όνομα της.

Φυσικά δεν χωράνε συγκρίσεις.

 Αλλά και η δική μας Iskra έχει βοηθήσει με τη δική της σπίθα να ανάψει αυτά τα 5 σκληρά μνημονιακά χρόνια η μεγάλη φωτιά του αγώνα και της ελπίδας στην πατρίδα μας.

Η μεγάλη σημερινή παρουσία σας επιβεβαιώνει ότι οι αντιμνημονιακοί δημοκρατικοί και προοδευτικοί αγώνες του λαού μας δεν πήγαν χαμένοι ούτε τελείωσαν.

Η μεγάλη σημερινή παρουσία σας ,τέλη Ιουλίου, δείχνει αντίθετα ότι αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται και ότι θα πάρουν το επόμενο διάστημα νέα ορμή και έκταση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στο πρόσωπο σας και από αυτό το βήμα θέλω να τιμήσω όλους και όλες εκείνες και εκείνους τους εκατοντάδες χιλιάδες, που με γενναιότητα και πείσμα, αψηφώντας την τρομοκρατία, το φόβο και την πλύση εγκεφάλου, είπαν ένα περήφανο και ανυπότακτο «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 5ης του Ιούλη.

Αυτό το μεγάλο βαθύτατα ταξικό και βαθύτατα πατριωτικό και δημοκρατικό «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού , το οποίο διατράνωσαν πρώτα από όλα τα πιο μεγάλα θύματα των μνημονίων και τα πιο φτωχά πληβειακά στρώματα της κοινωνίας μας, οι περιφρονημένοι και καταφρονεμένοι αυτής της χώρας.

Αυτό, λοιπόν, το ταξικό και πατριωτικό «ΟΧΙ» έχει καταστεί φωτεινό ορόσημο για τον τόπο και την πορεία του.

Ένα φωτεινό ορόσημο που δεν μπορεί κανένας να σκιάσει ή να σβήσει.

Είναι εντυπωσιακό ότι δύο εβδομάδες μετά το περήφανο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού η κυβέρνηση ζήτησε από τη Βουλή εξουσιοδότηση προκειμένου να προχωρήσει στη σύναψη νέου, τρίτου μνημονίου στη βάση της απαράδεκτης συμφωνίας των Βρυξελλών.

Στο κυβερνητικό κάλεσμα ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό και χαιρεκακία η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ.

Πολλοί, όμως, από μας τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αρνηθήκαμε να συνεργήσουμε σε αυτήν την καινούργια διευρυμένη «μνημονιακή συναίνεση» και δεν ψηφίσαμε υπέρ τα εξουσιοδότησης για νέο μνημόνιο.

Στη συνέχεια, σύντροφοι και συντρόφισσες, πιστοί στο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, είπαμε ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» στα δύο νομοσχέδια με τα προαπαιτούμενα μέτρα, τα οποία ήρθαν στη Βουλή και με διαδικασίες κάτι χειρότερο από εξπρές, που παραβίαζαν κατάφορα τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα.

Είπαμε ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» σε προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία ταυτόχρονα ήταν προϋπόθεση προκειμένου να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για τη σύναψη του τρίτου εξοντωτικού μνημονίου με συνολικά μέτρα ,τα οποία μαζί με τα προαπαιτούμενα μπορεί να ξεπεράσουν το απίστευτο ποσό των 12 δισ ευρώ.

Ποιοι και πως θα πληρώσουν τέτοια μυθώδη ποσά σε μια κατεστραμμένη και ερειπωμένη χώρα με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους;

Το πρώτο και κύριο για μια νέα πορεία της χώρας είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών , προκειμένου υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο να αναλάβουν ένα νέο αποκλειστικά αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο.

Όσο οι τράπεζες παραμένουν υπό ιδιωτικό έλεγχο και διαχείριση, οι κυβερνήσεις , οποιεσδήποτε κυβερνήσεις, δεν μπορεί παρά να είναι όμηροι του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Αποτελεί δε πρόκληση το γεγονός ότι οι τράπεζες της χώρας συνεχίζουν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου και να παίζουν «ληστρικό» ρόλο παρότι ανακεφαλαιοποιούνται συνεχώς με δημόσιο χρήμα και το δημόσιο ελέγχει το μετοχικό τους κεφαλαίο.

Και μιας και μιλάμε για τις τράπεζες:

Πότε θα εξετασθούν επιτέλους τα μεγάλα σκάνδαλα δεκάδων δις ευρώ του ξεπουλήματος της ΑΤΕ και του ΤΤ στην Πειραιώς και στη Eurobank ;

Το δεύτερο σημείο που ήθελα να τονίσω είναι η ανάγκη να μείνουν ή και να περάσουν υπό δημόσια ιδιοκτησία, δημόσια διαχείριση, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και να ανασυγκροτηθούν ως τέτοιες όλες οι στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας, όλα τα στρατηγικά δίκτυα, όλες οι στρατηγικές υποδομές και τα ειδικής αξίας ακίνητα φιλέτα.

Απ’ αυτή τη σκοπιά αρνούμαστε τις ιδιωτικοποιήσεις που προωθεί το νέο μνημόνιο και πολύ περισσότερο την ίδρυση του νεοαποικιακού τέρατος των 50 δις που καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και φέρνει τον παραπλανητικό τίτλο: Ταμείο Αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών μας και ειδικότερα του λιμανιού του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι στην εκποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας μας , που δίνονται πεσκέσι σε γερμανικά χέρια.

Είμαστε αντίθετοι στην πώληση του Ελληνικού που αποτελεί έναν ανεκτίμητης αξίας παραθαλάσσιο χώρο για πράσινο και δημόσιες και κοινωνικές δραστηριότητες.

Είμαστε αντίθετοι στην πώληση του στρατηγικού ενεργειακού δικτύου του ΑΔΜΗΕ.

Όπως είμαστε αντίθετοι σε δήθεν ισοδύναμα μέτρα για να αποφευχθεί , τάχα, η πώληση του, που αν εφαρμοστούν θα επιφέρουν ισοδύναμα πλήγματα στη δημόσια ενεργειακή βάση της χώρας.

Η Ελλάδα δεν τελεί υπό εκποίηση , ούτε μπορεί να μετατραπεί σε αγορασμένο μνημονιακό οικόπεδο.

Το τρίτο που θέλω να υπογραμμίσω είναι η ανάγκη μιας μεγάλης αναδιανομής πλούτου σε βάρος των πολύ μεγάλων εισοδημάτων, των μεγάλων περιουσιών, των μεγάλων κερδών και του απέραντου μαύρου χρήματος, που βρίσκεται είτε σε φορολογικούς παράδεισους, είτε σε ξένες τράπεζες είτε διέρρευσε από τη χωρα ανενόχλητο και ανεξέλεγκτο τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο.

Ειδικό ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί αν παίξει ένα νέο φορολογικό σύστημα και ένας ανακαινισμένος, αποτελεσματικός και αδιάφθορος μηχανισμός ελέγχου.

Το τέταρτο και από τα κεντρικότερα θέματα που πνίγουν τη χώρα είναι η αποκατάσταση της νομιμότητας και της διαφάνειας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον έλεγχο του ιδιοκτησιακού τους καθεστώτος και το χτύπημα της διαπλοκής μέσων ενημέρωσης και έργων που αναθέτει το δημόσιο.

Το πέμπτο και πολύ καθοριστικό είναι η βαθιά διαγραφή του χρέους, η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς την οποία η χώρα δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Φυσικά , προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η απαλλαγή της χώρας από τα μνημόνια και τη λιτότητα, μαζί με τη ρήξη με το νεοφιλελευθερισμό και με στόχευση ένα εναλλακτικό οικονομικό και κοινωνικό πρότυπο διεξόδου , ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.